Kolejna próbka mojej niedoskonałej, ale powstałej w głębi serca, poezji. Tak na dzisiejszą rocznicę...
Krwawa niedziela(Wołyń 11 lipca 1943)
W wieczornej ciszy przez sen już spowitej,
gdy letni wiater do snu kołysał wszystkich,
w oddali słychać podejrzane głosy,
i powiew grozy jest już bardzo bliski.
Wołyńskie powietrze, tak świeże, tak bliskie,
wnet wypełnią głosy i płaczu, i błagań,
gdy w środku nocy huk gdzieś się rozchodzi.
I sąsiad sąsiadowi był wrogiem,
gdy wziął w swe dłonie siekierę,
kosę, toporek, czy młotek.
A w oczach ostatnie błaganie o litość, o życie,
którego nikt z oprawców nie chciał słyszeć...
Na ziemię wołyńską, tak żyzną, tak drogą,
pierwsze krople krwi polskiej już lecą.
Mieszając się z kroplami porannej rosy,
co nazajutrz miała się wszystkim objawić.
Noc ciemną, noc straszną, rozświetla już łuna -
to ogień bezkresny trawi tam domostwa,
wsie polskie usunąć miał z ziemi ukraińskiej,
aby nie pozostał kamień na kamieniu.
W kościele dzwon na trwogę rozbrzmiał,
zakłócając szepty niedzielnej modlitwy.
I znowu zgiełk, i znowu błysk siekier,
aż po świętej posadzce krew polska płynęła.
Dziś nic już nie mówi o tamtej niedzieli,
zabici zostali zakopani w tej ziemi,
do teraz to ich jedyny cmentarz.
Wśród ciszy do dzisiaj proszą o jedno -
aby nie przestać o nich pamiętać.
Karolinko, aż ciarki przechodzą, ileż w tym emocji i osobistej refleksji...
OdpowiedzUsuńPisałam to, co mi serce podpowiadało...
UsuńBrak mi słów, wierz pięknie napisany chociaż o smutnej prawdzie. Pięknie, ku czci tych co wtedy zmarli.
OdpowiedzUsuńP.s Nie marnuj talentu swojego ! Spróbuj wziąć udział w konkursie poetyckim
Okropne. Zajrzałam do ciebie pierwszy raz.I takie okropieństwo. Mam opór przed wynoszeniem na ołtarze mordów, zła, cierpienia. To się zdarza. Bo taka natura człowieka jest. Ale pływanie w tym z masochistyczną przyjemnością? Nie. Chyba, że pod pretekstem historii, tak uzewnętrzniamy nasz własny świat emocji. Naszych własnych. Wtedy rozumiem. Tamte ofiary i kaci są już tylko cieniami. Więc kto tak naprawdę cierpi? Przytulam.
OdpowiedzUsuńPiękny i wzruszający wiersz, pełen historycznej prawdy. Dziękuję, że się nim z nami podzieliłaś.:)
OdpowiedzUsuńWidzę, że sprawa Wołynia wciąz Ci z serca Karolinko nie schodzi, że nadmiar emocji i uczuc musiał znaleźć sobie ujście w tak pełnym bólu wierszu.Tak, wiersze często pomagają, gdy człowiekowi ciężko na duszy. W ogóle pisanie pomaga...
OdpowiedzUsuńPiękny, głęboki, pełen emocji wiersz, Karolinko.
OdpowiedzUsuńPrzytulam.
Taki wiersz powinien być obowiązkową lekturą dla każdego człowieka, każdego Polaka, każdego dziecka w szkole. Jesteśmy winni pamięć ofiarom tej zbrodni... Mimo tak smutnej wczorajszej rocznicy pozdrawiam ciepło.
OdpowiedzUsuńWłaśnie wróciłam z Roztocza.....
OdpowiedzUsuńWrażliwość takiej młodej osoby jak Ty jest niesamowita! Wspaniały wiersz!
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Karolinko:)
Witaj kochana :) Szkoda, że tak mało jest wrażliwych młodych ludzi, którzy patrzą sercem, a nie ... tylko oczami pełnymi chciwości :)
OdpowiedzUsuńBardzo się cieszę, że Cię poznałam :)
Zgadzam się z Anią, jesteś Karolinko niezwykle wrażliwą osobą. Niewątpliwie masz też lekkie pióro i jak widzę, nie tylko do prozy. To trudna ale ujmująca poezja. Koniecznie pisz więcej!
OdpowiedzUsuńPrzesyłam uściski :)
Taka poezja, tzn. z głębi serca, jest najpiękniejsza.
OdpowiedzUsuńPrzepiękny.
OdpowiedzUsuńDobrze, że o tym pamiętamy.
OdpowiedzUsuńCieszę się, że moja skromna poezja tak wielu z Was przypadła do gustu
OdpowiedzUsuń