744. Kiedy już opadły emocje...

Na początek dziękuję Wam wszystkim za gratulacje pod poprzednim postem. Aż się wzruszyłam czytając każde z nich. Wiele z Was napisało, że jestem wielka, albo że jestem dobra we wszystkim co robię. To bardzo miłe, ale wydaje mi się, że trochę mnie przeceniacie. Tak naprawdę wszystko jest okupione nauką, powtarzaniem, niejednokrotnie rezygnacją z własnych przyjemności. Dlatego każdy osiągnięty sukces tak bardzo mnie cieszy. I nie chodzi tutaj tylko o strefę naukową, ale i sportową. Nie jestem też dobra we wszystkim co robię. Mam wiele wad, niekiedy boję się swojej wiedzy, czy też wstydzę niewyraźnej wymowy. Ale walczę, bo co mi innego pozostało?

Wczoraj wieczorem, już po ochłonięciu z tych wszystkich emocji związanych z ustnym egzaminem, zdałam sobie sprawę z tego, że germanistka była jedną z niewielu osób, które mojego sukcesu nie przypisywała tylko i wyłącznie sobie. Bo wiecie, w przeszłości to różnie z tym bywało. Ile to ja się nasłuchałam od nauczycieli, że gdyby nie oni, to nie miałabym tak dobrych ocen, nie miałabym miejsca na konkursie, nie umiałabym tyle, ile umiem. To tak, jakby zapomnieli, że po całym męczącym dniu w szkole musiałam usiąść nad książką, żeby przerobić nie tylko to, co było na lekcjach, ale niejednokrotnie też to, czego nie było. Tymczasem pani profesor K. cały sukces skierowała na mnie i moją naukę, sobie przypisując bardzo niewiele. Jak tu nie lubić takiego wykładowcy, no jak?

Pamiętam, jak na początku moich studiów napisałam posta, w którym opisałam swoje pierwsze wrażenia z zajęć z języka niemieckiego. Jak ja się wtenczas bałam, że na następnych zajęciach będzie z germanistki "wychodzić cholera". A potem przyszła prezentacja swojej osoby i kolejna obawa, że pójdzie coś nie tak.

Bałam się przez cały czas nauki. Tymczasem nawet jeżeli jakieś kolokwium poszło mi nie tak, to nie było problemów z poprawieniem go. Nawet jeżeli ja czy ona spóźniliśmy na dyżur, to zawsze była możliwość wydłużenia czasu... Na AWFie mogłam o tym tylko pomarzyć. Najbardziej jednak bałam się egzaminu ustnego. Jak się okazało, bezpodstawnie. A germanistka nie tylko nie przypisała sobie tego małego sukcesu, ale wręcz szczerze cieszyła się z tego. Uwierzcie mi, w realnych kontaktach potrafię wyczuć, czy czyjeś uczucia są autentyczne, czy wymuszone. Minęły trzy dni, a do mnie dopiero dociera, że udało mi się zrobić to, co uważałam za niemożliwe.