746. Jak równy z równym

Kilka dni temu wrzucono do sieci oficjalny teledysk XXXIV Światowych Dni Młodzieży, które za nieco ponad pół roku odbędą się w Panamie. Ech, jak ten czas leci - niemal na Waszych oczach przygotowywałam się do spotkania z młodzieżą całego świata w Krakowie, a tu już za chwilę przyjdzie mi lecieć na drugi koniec świata.

Jak każde spotkanie z młodzieżą, także i to ma swoje logo, hasło spotkania, swoich patronów, w końcu swój hymn. Logo spotkania jeszcze objaśnię, patronów planuję przedstawić Wam w okolicach listopada(do tego czasu prawdopodobnie jeden z nich "awansuje" do rangi świętego), hasło też postaram się Wam objaśnić. 

Dzisiaj chciałabym jeszcze na chwilę wrócić do hymnu, którego refren nawiązuje do hasła spotkania - "Oto ja, Służebnica Pańska, niech Mi się stanie według twego słowa"(Łk. 1,38). Jak moi wierni czytelnicy pamiętają, na blogu prezentowałam już zarówno wersję oryginalną >>tutaj<<(ha, ha, ha, właśnie zdałam sobie sprawę z tego, że od umieszczenia tego posta minął rok), jak i tłumaczenie w języku polskim >>tutaj<<. 

W zeszłym tygodniu pojawił się w sieci oficjalny teledysk hymnu.

Nie wiem, czy w zamieszczonym przeze mnie pliku jest to widoczne, ale w pewnym momencie pojawia się w nim zarówno osoba z zespołem Downa, jak i osoba poruszająca się na wózku inwalidzkim. Jeżeli nie jest to dobrze widoczne tutaj, to odsyłam zainteresowanych do klipu w lepszej jakości na youtube.com -> >>klik<<. Widzicie? Widzicie?

Czy się cieszę z takiego scenariusza? Pewnie że tak. W końcu jesteśmy w jakimś stopniu członkiem społeczeństwa. Może nie wszyscy z nas są w stanie funkcjonować w nim w równym stopniu, ale żyjemy w nim. I w sumie należy nam się taki sam szacunek jak każdemu innemu. Bardzo mi się podobała inicjatywa podczas ostatniego ŚDM, kiedy w tramwaju na krakowskie Błonia wraz z papieżem Franciszkiem przyjechali przedstawiciele niepełnosprawnej młodzieży. Wiem, że wielu naszych pełnosprawnych rówieśników zazdrościło im wtedy. Zastanawiam się tylko ilu z nich zamieniłoby się z tymi niepełnosprawnymi na ciała. Ile z nich chciałoby się stać powyginanymi do granic możliwości potworkami? Ilu z nich chciałoby zatrzymać się umysłowo na poziomie kilkulatka? Ilu z nich chciałoby, pomimo wykształcenia, nie pracuje, bo wszyscy mu odmawiają tej pracy z powodu niepełnosprawności... Więc czy na pewno jest czego zazdrościć tym niepełnosprawnym?

Ten teledysk przypomina mi też trochę wolontariat podczas ŚDM w Krakowie. Tam naprawdę nie liczyła się Twoja sprawność, tylko umiejętności. Tak więc nawet dla nas, niepełnosprawnych którzy przeszli pozytywnie proces rekrutacji, znalazło się jakieś zajęcie. Wskazywaliśmy drogę, rejestrowaliśmy, pomagaliśmy w uzyskaniu informacji. Jak równy z równym...

Kochani, coraz częściej widzę angażowanie niepełnosprawnych w różne ciekawe akcje i projekty. I dobrze, bo skończyły się czasy, kiedy byliśmy chowani po domach. Tylko trochę żal, że np. pracodawcy w dalszym ciągu są oporni na zatrudnianie nas do swoich firm. Ale to już temat na osobną notatkę...