962. Pojeżdżone

Dzisiejsze popołudnie uważam za jak najbardziej udane. Wreszcie miałam okazję pojeździć na wypożyczonym rowerze. I mimo moich obaw było całkiem znośnie. 

Pogoda była bardzo ładna, słońce od rana radośnie świeciło, zachęcając wszystkich do aktywnego wypoczynku. Żal było nie skorzystać.

Ogólnie to bałam się jak sobie poradzę, nie tylko z samym jeżdżeniem na rowerze, ale też chociażby z wyniesieniem go na zewnątrz. Rower waży ok. 23 kilogramów, ja zaledwie 41 kilo. On nawet nie jest o połowę lżejszy ode mnie. A na razie awaryjnie był trzymany na trzecim piętrze w klatce bez windy. Na szczęście sąsiad zgodził się mi go znieść. 

Potem musiałam oswoić się z rowerem. Wiem, że to może się wydawać dziwne, bo to przecież tylko trójkołowy rower, ale do takiego też się trzeba przyzwyczaić. Zwłaszcza w kwestii pedałowania, bo z utrzymaniem równowagi zbytnio nie miałam problemu. Ale też o to chodziło. Jak wiele osób(ale nie wszystkie) dotkniętych mózgowym porażeniem dziecięcym mam uszkodzony móżdżek, a co za tym idzie, zmysł równowagi. Chociaż podejrzewam, że gdybym tak bardzo, bardzo się uparła, to i na jednośladzie opanowałabym jazdę, tak samo jak np. na nartach.

Tuż obok mojego osiedla jest jeden z parków miejskich, a w nich wiele ścieżek rowerowych. Żyć nie umierać. Przez blisko dwie godziny szalałam w te i z powrotem. A nawet trochę pojeździłam po osiedlu. Trochę muszę jeszcze poćwiczyć ustawienie stóp na pedałach, bo teraz miałam za bardzo na piętach oparte i nogi często spadały mi z pedałów. Trochę przy tym zdarłam sobie skórę z dolnej części łydek, ale to nic, da się wytrzymać.

A po powrocie zostawiłam go na parterze przywiązany do barierki. Mam nadzieję, że nikt się na niego nie połasi, bo byłoby nieciekawie.