1185. Sobotni armagedon pogodowy i jego skutki

Jeszcze wczoraj miałam taki ambitny plan - pojechać do ogrodu biblijnego w Chorzowie i zobaczyć go. W ogrodzie biblijnym byłam raz, w położonych nieopodal Krakowa Proszowicach, podczas półkolonii w 2016 roku. Zaciekawiona tą ideą, o której usłyszałam na zajęciach z fauny i flory biblijnej(namiastkę takiego ogrodu można zobaczyć w ogrodzie botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego), postanowiłam zaproponować księdzu J. sobotnią wycieczkę w tamte rejony. I tak mieliśmy jechać do krakowskiego Parku Technologicznego im. Lema, więc wystarczyło tylko odbić nieco na północ, aby dojechać na miejsce. Ku mojemu zdziwieniu, ksiądz wyjątkowo przystał na moją propozycję(czyżby podziałała na niego perspektywa mojego wolontariatu podczas ŚDM w Krakowie?). Ale wtedy nie było zbytnio czasu na nasycenie się tym, co oferował nam jego właściciel. Chociaż nie byłam wychowawcą grupy(na to musiałam czekać do następnych półkolonii), co nie zwalniało mnie z obowiązku pilnowania dzieci.

Teraz jakoś nie uśmiechało mi się jechać do Proszowic. Samochodu nie mam, a autobusy z powodu pandemii mocno przerzedzili. Nie sztuką jest jechać tu czy tam, sztuką jest wrócić. Na zwiedzenie na spokojnie ogrodu w Proszowicach jeszcze przyjdzie czas, a teraz postanowiłam udać się do mieszczącego się nieopodal Chorzowa. Tam też jedzie się z dwoma przesiadkami, ale przynajmniej nie jest tak daleko i zawsze jakoś się wróci. Sprawdziłam połączenia, sprawdziłam drogę(musiałam to zrobić, wszak jak to już kiedyś wspominałam, nie mam smartfhona, na którym mogłabym to zrobić), podłączyłam aparat cyfrowy do ładowarki(wtedy, te cztery lata temu taki aparat był moim marzeniem, marzeniem które spełniłam tuż przed ŚDMem). Ogrody biblijne są niezwykłe i miałam nadzieję na ciekawe zdjęcia. Może nie urokliwe, bo takich nie potrafię robić, ale ciekawe. Kładłam się do łóżka z nadzieją na kolejny piękny dzień.

Tak było wczoraj. A dzisiaj obudziło mnie prawdziwe urwanie chmury. I nic nie zanosiło się na to, aby miało przestać. Ba, w południe nawet zaczęło grzmieć, więc nawet się cieszyłam, że nigdzie mnie nie poniosło. Chociaż nie ukrywam, że zależało mi na odpoczynku na łonie natury po ostatnim tygodniu. Takim, jaki zafundowałam sobie tydzień temu, wybierając się do Maczek. Wtedy miałam pewne obawy, czy powinnam sobie pozwolić na niego, zwłaszcza że nie wszystkie sprawy były załatwione. Ale miałam już dosyć siedzenia nad notatkami i podręcznikiem do ekspertyzy sądowej. Musiałam się na chwilę oderwać, a ta prawie czterogodzinna wyprawa do Maczek dobrze mi zrobiło.

Od wczoraj jednak wiem, że "wyszłam na prostą". Chociaż do końca nie wiedziałam, czy to co napisałam jest dobre. Okazało się, że poprawnie zinterpretowałam temat. A przy okazji dostałam całkiem pozytywną opinię odnośnie mojego stylu pisania i radę, abym go szlifowała. Dziwne, bo zawsze mi się wydaje, że mój styl pisania jest raczej "toporny". Tymczasem to już trzecia opinia w ciągu 3 tygodni stwierdzająca, że mam go bardzo dobry. Nie wiem, nie umiem być obiektywna. A wręcz przeciwnie - czytając swój artykuł naukowy wydrukowany w książce mam sporo krytycznych uwag co do niego. O mojej pracy dyplomowej już nie wspominam...

Wolny czas postanowiłam wykorzystać, a jakżeby inaczej, na czytanie. W dużej mierze był to "Czas kukułczych gniazd" Zbigniewa Domino, ale przeplatałam je pozycjami poświęconymi ruchowi hospicyjnemu oraz programom profilaktycznym w szkołach. Co prawda okres intensywnej pracy mam już za sobą, ale nie mogę tak zupełnie sobie odpuścić pewnych rzeczy. Czas płynie szybko, z roku na rok coraz szybciej. Obawiam się, że jak teraz nie wykonam części pracy, to potem mi go zabraknie. A plany są ambitne, i jak to raz powiedziała Pani Poppins - tylko dla orłów. Nie chcę być orłem, bo jeszcze wyfrunę przez okno, ale niektóre rzeczy jestem w stanie zrobić. O ile oczywiście mądrze rozłożę to w czasie.

Miałam też czas na wspomnienie o "krwawej niedzieli", która miała miejsce 77 lat temu. Nie wiem dlaczego ten temat jest mi tak bliski, przecież nie miałam nikogo w tamtych stronach. Przynajmniej tak mi się wydaje. Zastanawiam się dlaczego takie coś miało miejsce, co tamtymi ludźmi kierowało. Przecież to były sąsiady! Ukraińcy zabijali Polaków, a Polacy Ukraińców(o czym na razie się nie mówi). Ileż trzeba mieć w sobie nienawiści, żeby wpaść do katolickich świątyń i ludzi w nich mordować? Czytałam nieraz wspomnienia ocalonych z tego pogromu - włos się jeży na głowie. I pytam sama siebie - czy to jeszcze byli ludzie, czy już zwierzęta. I chyba nigdy nie znajdę na to odpowiedzi...

A w tym całym piekle znajdowali się jednak ludzie, którzy starali się uchronić ludzkość od rzezi...