1209. Jako "pochłaniacz książek" nie mogę przejść obojętnie

No co tu ukrywać - mól ze mnie książkowy i tyle. I gdyby za czytanie książek szło się do więzienia, to pewnie dostałabym dożywocie. Już kilka razy przytliłam jedzenie lub ledwie gdzieś zdążyłam, bo pochłonęła mnie akcja lub treść czytanej książki.
Czytać nauczyłam się dość szybko i właściwie niespostrzeżenie. Podobno leżąc w wieku niespełna pięciu lat w szpitalnej sali zostałam przyłapana na dość sprawnym czytaniu jakiejś książki z bajkami. To była połowa lat 90, komputery stacjonarne dopiero wchodziły do domowego użytku, a dzieciom spędzającym czas w szpitalnym łóżku jakoś trzeba było zająć czas. Moi rodzice na początku myśleli, że "czytam z pamięci", wszak jak mi się coś ubzdurało, to jedna bajka mogła być mi czytana tygodniami. Jakież było ich zdziwienie, kiedy wzięłam w swoje łapki inną książkę(chyba dopiero co przez nich przyniesioną) i bez problemu przeczytałam jej tytuł. Nie wyraźnie bo niewyraźnie, ale rodzice zrozumieli. Bo wiecie, diagnoza lekarzy była niejednoznaczna - "nie oczekujcie państwo zbyt wiele, nigdy nie wiadomo w jakim stopniu rozwinie się i będzie pracował jej uszkodzony mózg...". Wiecie, w zamyśle "przygotujcie się państwo na upośledzenie umysłowe dziecka". Teraz się zastanawiam co by powiedzieli ci sami specjaliści, gdyby usłyszeli o moim ostatnim wybryku. Albo już wiem - "przecież mówiliśmy, że nie wiadomo, w jakim stopniu będzie sprawna intelektualnie". Prawda była jednak taka, że od tamtej pory odpadło im czytanie mi na dobranoc, bo sama sobie z tym radziłam. I podobno umiałam z sensem opowiedzieć sens przeczytanej bajki.
Ile w życiu przeczytałam książek? Trudno powiedzieć. Na pewno z 80% mojej domowej biblioteczki(a mam 2 pięciopółkowe regały zawalone książkami). Do tego dochodzą te z biblioteki i e-booki(które niezbyt lubię, ale niekiedy dają szansę na szybkie przeczytanie jakiegoś dzieła).
I z miłości do książek zawsze będę popierała takie akcje jak ta - nasza blogowa koleżanka Agnieszka przemierza Polskę, Europę i w ogóle cały świat śladami literatury polskiej i światowej. Swoje podróże opisuje na blogu -> http://mojepodrozeliterackie.blogspot.com/. Kilkanaście opisów udało jej się zebrać w trzy książki: O Adamie Mickiewiczu, O Henryku Sienkiewiczu oraz o Stefanie Żeromskim. Teraz ma okazję wydać swój kolejny przewodnik, tym razem śladami jednego z moich ulubionych pisarzy - Bolesławie Prusie. Jednak aby ją wydać potrzebuje wpłacić do wydawnictwa niemałą sumę pieniędzy. Jak sama pisze - wydanie książek zazwyczaj finansuje sama ze środków z zakupu poprzednich, jednak zaistniała sytuacja spowodowała zahamowanie przypływ funduszy. Dlatego zdecydowała się prosić o pomoc ludzi dobrej woli. Zbiórka na wydanie książki znajduje się tutaj - https://zrzutka.pl/34cf4r. Zajrzyjcie na bloga Agnieszki, przekonajcie się jak ciekawe są z nią podróże. Może ktoś z Was się zdecyduje.

A tak na koniec - czy ktoś byłby chętny na spacer po moim mieście śladami Marii Konopnickiej albo po sąsiednim śladami powiedzmy Będzińskich Żydów? Albo po Sosnowcu śladami miejsc utrwalonych na kartach książek?