1239. A drzewa wszystko zapamiętały...

Są takie miejscowości w naszej ojczyźnie, których bardzo ciężko znaleźć na papierowej mapie. Nie mówię tu o znanym większości z nas GoogleMaps, które znajdzie dosłownie wszystko, nawet osadkę z dzieciństwa mojego taty, ale o normalnej papierowej mapie. Wsie-widma, o których wiedzą tylko wtajemniczeni. W jednej z takiej wsi wychowywała się moja mama. Biedna, na terenie byłego zaboru rosyjskiego(mój pradziadek podobno doskonale porozumiewał się w języku rosyjskim), gdzie prawie wszyscy utrzymywali się z tego, czym obrodziła ziemia i zwierzęta w gospodarstwie domowym. Szkoła i parafia - ok. 4 kilometrów dalej. Biedne dzieci "z Obrytki" co rano przemierzały pola, aby dotrzeć na lekcje. Przy odrobinie szczęścia ktoś je podwiózł wozem zaprzęgniętym w konie. W drodze powrotnej wstępowały do postawionego przy szkole sklepiku i przy odrobinie szczęścia dostawały cukier, kawę lub herbatę. Bułki były rarytasem - gospodynie piekły rano podpłomyki. Po powrocie ze szkoły jesienią i wiosną dzieci szły z rodzicami do pola, bo przecież ziemniaki same się najpierw nie zasadzą, a potem nie zbiorą.  Dopiero po pracy, wieczorem, miały czas na pochylenie się nad zadaniami domowymi.
W takiej biednej wsi ponad 60 lat temu przyszła na świat dziewczynka. Rodzice dali jej na imię Marysia. Dziecko od początku było słabe i wątłe, rozwijało się dużo wolniej od rówieśników. We wsi gadano, że to kara za grzechy... Dwa lata po Marysi na świat przyszedł jej brat, Olek. Olkowi zdawało się nie przeszkadzać to, że ma "inną" siostrę. Choć tak naprawdę ta "inność" przejawiała się tylko w upośledzeniu ruchowym, umysłowo Marynia rozwijała się całkiem prawidłowo. Pomimo tego dziewczynka poszła do szkoły dwa lata później - z Olkiem. 
Edukacja Maryni, chociaż z oporem, to jakoś szła do przodu. Po przepisowych ośmiu klasach szkoły podstawowej zakończyła swoją naukę. Szkoła średnia nie wchodziła w rachubę, a i w zawodówce mogłaby nie dać rady. Tak więc Olek poszedł uczyć się na mechanika, a Marynia została pomagać w gospodarstwie domowym. Zbyt wiele nie zrobiła, ale zawsze a to kaczkom jeść nasypała, a to kury do kurnika zagnała, a to razem z innymi poszła ziemniaki w polu zbierać, a to w domu przypilnowała, aby jedzenie się nie przypaliło, a to dzieci przypilnowała.
I tak było przez kolejne dziesięciolecia. Kiedy rodzice poumierali, Olek wziął ją do siebie do domu. Bo i co innego miał zrobić? Wiedział, że sama sobie w życiu nie da rady. Marynia dostała w nowym domu niewielki, aczkolwiek przytulny pokoik. I chociaż czasami sprzeczały się z żoną brata, to raczej dobrze im się razem żyło.
Czasami wychodziła na wieś. Pamiętam jak przychodziła do nas, dzieciaków. Zazwyczaj wtedy, kiedy czytałam lub opowiadałam im bajki. Przysiadała wtedy na cementowej okręgu wyciągniętym z jakiejś studni i położonym na boisku i słuchała, słuchała. Tak naprawdę wzrostem nie odbiegała od większości z nich, w dodatku była bardzo cichutka, więc podejrzewam, że niewielu z nich zauważyło jej obecność. Ale ja tak. Innym razem przychodziła wprost na podwórko moich dziadków, stawała pod starą śliwą i cierpliwie czekała, aż do niej wyjdę. Wychodziłam, najczęściej taszcząc ze sobą salaterkę z galaretkami lub jakieś owoce, dzbanek z kompotem, rozkładałam koc, siadałyśmy na nim i zdradzałyśmy sobie "tajemnice".
Któregoś dnia, patrząc na drzewa w sadzie, powiedziała po chwili namysłu:
 - Wiesz, że te jabłonki mogą przeżyć i nas? Nas, nie będzie, ale one będą. 
 - I to one będą pamiętać nasze spotkania i rozmowy - dodałam.
 - Tak, one na pewno zapamiętają to wszystko...
Prosta była filozofia życiowa Maryni...
Dlatego z wielkim smutkiem przyjęłam wiadomość o jej śmierci. W sumie bezsensownej śmierci. Tydzień temu syn Olka wykorzystał rozrzutnik do rozrzucenia paszy dla zwierząt. Pracująca na wysokich obrotach maszyna nagle przestała działać. Mężczyzna wyszedł zobaczyć co się stało. Z przerażeniem odkrył, że tryby wciągnęły drobne ciało jego ciotki. Nie do końca wiadomo jak się znalazła w stodole. Może od początku pomagała przy pracy, a może przyszła do pomieszczenia np. po jajka. Odeszła tak jak żyła - po cichu. Bo nawet jeżeli wydała z siebie jakiś okrzyk, to został on zagłuszony przez pracujący rozrzutnik. Nie miała więc szans w tym starciu. Podobno wezwane służby musiały wszystko rozkręcać, żeby wydobyć ją z zabójczego uścisku... Zjechała się prasa, w tym niektóre brukowce, o nikomu nieznanej wiosce zrobiło się głośno. A dziennikarze na siłę starali się ustalić winnych tej tragedii...
Nawet nie umiem sobie wyobrazić tego makabrycznego obrazu. Ani tego, że od tygodnia nie ma jej już z nami. Ani tego, że już nigdy nie przyjdzie i nie porozmawiamy. Na szczęście są jeszcze drzewa - niemi świadkowie spędzonych wspólnie szczęśliwych chwil...

W drobne słabe ciało,
została wsadzona piękna dusza.
Co chciała widzieć i wiedzieć dużo,
lecz świat nie zawsze był tak łaskawy.
Wyśmiewał,
Odrzucał,
Lekceważył,
Poniżał...
Życie wyrwało ją z korzeniami,
niczym stare, zbutwiałe drzewo.
Biegła do Nieba, 
bo oto już mogła.
A Bóg przywitał ją z uśmiechem
i rzekł:
"Witaj mój najpiękniejszy kwiecie!"
Kto o niej na ziemi będzie pamiętał?
Tylko stara jabłoń w "Ziutkowym" sadzie...

Trzymajcie się ciepło i uważajcie na siebie!