1260. Piękna nasza Polska cała

O moim zamiłowaniu do turystyki pisałam nie raz. I nie raz dzieliłam się z Wami moimi przeżyciami z podróży zarówno po kraju, jak i zagranicznych.  
Geografię polubiłam od razu. Najpierw jako jeden ze składników przyrody, następnie jako osobny przedmiot. Godzinami mogłam obliczać różnice pomiędzy wysokościami na mapie, przeliczać skale i stopnie, poznawać tajniki budowy naszej planety oraz czytać o różnych krajach. Wtedy, te 15-12 lat temu nawet nie śniłam, że kiedyś i mi przyjdzie zobaczyć słynną Wieżę Eiffla, stanąć na Placu św. Piotra w Rzymie, zachwycić się Big Benem, wzruszyć na Cmentarzu Orląt Lwowskich, a już na pewno nie o tym, że zobaczę Kanał Panamski, czy będę się kąpać w morzu na drugim krańcu świata. Jednak zachwycałam się pięknem otaczającego nas świata, za pośrednictwem atlasów, podręczników oraz książek, a następnie poprzez "podróże" za pośrednictwem Internetu.
Jednak podróże po naszym kraju też lubię i z chęcią udają się w nie zarówno w rzeczywistości, jak i na kartkach papieru. Dlatego ucieszyłam się z książki autorstwa Jadwigi Śmigiery, "Mój kraj nad Wisłą", którą otrzymałam jakiś czas temu. I chociaż większość moich szpitalnych lektur opierało się na tematyce pedagogiczno - resocjalizacyjnej, to znalazł się też czas na coś lżejszego. Wśród tzw. lżejszych książek znalazła się właśnie pozycja naszej blogowej koleżanki. 
Książka "Mój kraj nad Wisłą" jest swoistym zapisków podróży Jadzi po bardziej, lub mniej znanych miejscowościach w naszym kraju. Jak w zakończeniu pisze sama autorka - niektóre z nich miały miejsce całkiem niedawno, inne nawet 35 lat temu.
Jadzia zabiera nas w podróż m.in. po Białymstoku, Golubiu - Dobrzyniu, zamku w Krzyżtoporze, Pułtusku, Łodzi, Warszawie, Łowiczu, Sandomierzu, Żelazowej Woli, Gdańsku, Olsztynie, czy też Orońsku(a to oczywiście nie są wszystkie wymienione w pozycji miasta i wsie).
Autorka nie postawiła jednak na tradycyjne przekazanie informacji o każdym z opisywanych miejsc, ale ujęła je w historie, które sama przeżyła, bądź też była świadkiem. Dzięki temu lekturę czyta się lekko i przyjemnie. I tak też sama ją odebrałam. Niektóre historie mnie śmieszyły, inne wywoływały nostalgię, jeszcze inne przywoływały wspomnienia miejsc, w których samemu się było. Bardzo uderzył mnie np. opis Sandomierza, przez który przeszła powódź i wspomnienie chłopca, z którym bawił się wnuczek autorki.
Książka jest kolejnym dowodem na piękno naszego kraju - zostało ono pokazane od przysłowiowego Bałtyku po Tatry. A ja, leżąc w szpitalnym łóżku, mogłam chociaż w wyobraźni przenieść się w dużo bardziej sprzyjającą scenografię. I znowu, niczym mantra, wróciły do mnie słowa Adama Mickiewicza zawarte w epilogu "Pana Tadeuza":

"Dziś dla nas, w świecie nieproszonych gości,

W całej przeszłości i w całej przyszłości,

Jedyna już tylko jest kraina taka,

W której jest trochę szczęścia dla Polaka:

Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie,

Święty i czysty jak pierwsze kochanie,

Nie zaburzony błędów przypomnieniem,

Nie podkopany nadziei złudzeniem

Ani zmieniony wypadków strumieniem"