1261. "Uwielbiam... (...) z krzyża siedem słów": rozważania wielkopostne 2021 - cz. 1: przebaczenie

To chyba już taka nasza blogowa tradycja, że w okresie Wielkiego Postu pojawiają się tutaj rozważania dotyczące pewnych spraw. I chociaż sam okres jest typowo chrześcijański, to staram się poruszać uniwersalne wartości. Może i osoby niewierzące z nich skorzystają? 
W tym roku chcę się skupić na ostatnich siedmiu mowach(czasami nazywanych też słowami) wypowiedzianych przez wiszącego już na krzyżu Syna Bożego i przypisać im konkretne znaczenie. Dziś zajmiemy się pierwszym wypowiedzianym przez niego zdaniem: "Ojcze, przebacz im bo nie wiedzą co czynią..." (Łk. 23, 34), któremu przyświeca hasło: "przebaczenie".

Piotr zbliżył się do Jezusa i zapytał: Panie, ile razy mam przebaczyć, jeśli mój brat wykroczy przeciwko mnie? Czy aż siedem razy? Jezus mu odrzekł: Nie mówię ci, że aż siedem razy, lecz aż siedemdziesiąt siedem razy(Mt. 18, 21-22)

Nie jest łatwo przebaczyć. Zapewne niejeden z nas przynajmniej kilka razy w życiu miał taką sytuacją, kiedy nie potrafił wybaczyć drugiemu krzywdy jaką od niego doświadczyliśmy. To takie ludzkie... Tymczasem wiszący na krzyżu Jezus dał nam prawdziwą lekcję przebaczania. Ale nie tylko. Kiedy jakiś czas wcześniej święty Piotr zapytał ile razy ma przebaczyć drugiemu człowiekowi, gdy ten go zrani, Jezus odpowiedział mu, że 77 razy. W głowach bardziej dociekliwych pojawi się pytanie: "A co w przypadku, kiedy przebaczę już te 77 razy? Czy potem już nie muszę tego robić?". Tak, jakby na przebaczanie był jakiś ustalony z góry limit, niczym na karcie telefonicznej. Jednak owo 77 razy jest tylko liczbą symboliczną - powinniśmy przebaczać zawsze. Tak, jak przebacza nam sam Bóg, za każdym razem, kiedy bardzo żałujemy tego co zrobiliśmy. Ten sam Piotr w czwartkowy wieczór zaparł się swojego Mistrza, zdradzając go. Czy Jezus go za to potępił? Nie, wprost przeciwnie, sam przebaczył mu ten występek.
Przebaczanie jest aktem miłosierdzia. Bóg bogaty w miłosierdzie potrafił przebaczyć swoim oprawcom. Gdybym miała namalować tą scenę, to z całą pewnością na twarzy Jezusa nie malowałby się ból i złość, a wyrozumiałość. Bo miłosierdzie, a co za tym idzie też i przebaczenie, wymaga od nas wyrozumiałości. Jednocześnie będąc miłosiernymi, możemy otrzymać Boże błogosławieństwo oraz doświadczyć Jego miłosierdzia. Obiecał nam to Jezus, kiedy podczas kazania na Górze: "Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią"(Mt. 5, 7). Jaki jest człowiek miłosierny? Dobry, ufny i nie mający do nikogo urazy. Ale "błogosławiony" w Piśmie Świętym oznaczał też szczęśliwego. A więc będziemy szczęśliwy także wtedy, kiedy wybaczymy innym to, co złe(szerzej o tym możemy poczytać >>tutaj<<. 
Nawet słowa "Modlitwy Pańskiej"(modlitwy "Ojcze nasz") nawiązują do przebaczenia - "I odpuść nam nasze winy, jako i my odpuszczamy naszym winowajcom". Co więcej, jeżeli prosząc o wybaczenie sami nie potrafimy innym przebaczyć, sprawiamy, że nasza modlitwa staje się niewiarygodna. To tak, jakbyśmy wymagali od Boga czegoś, czego sami nie wymagamy od siebie. Tak trochę to jest nie fair. Co ciekawe, nie musimy być z osobą, która sprawiła nam przykrość w takiej koniunktywie jak wcześniej. Grunt, żebyśmy nie czuli do niej urazy. Uraza, złość na innych bardzo często prowadzą do zgryzoty, a ta, nawet do poważnych chorób. Pamiętajcie o tym.
Jezus zaskakiwał swoim miłosierdziem nie raz. Myślę, że takim preludium do wydarzeń na krzyżu było spotkanie z Magdaleną. Chyba każdy, nawet niewierzący, wie czym się trudniła. Nawet do dzisiaj jednym z określeń tego zawodu jest słowo "magdalenka"(sama się o tym dowiedziałam stosunkowo niedawno). Pewnego dnia została przyłapana na cudzołóstwie, za co groziło jej ukamieniowanie. Uczeni w Piśmie chcieli tym samym sprawdzić, jak wyznawane przez nich prawo mojżeszowe ma się do głoszonego przez niego miłosierdzia. Jezus miał wtedy powiedzieć, że ten, kto jest bez winy niech pierwszy rzuci kamień, a kiedy wszyscy już sobie poszli, miał puścić Magdalenę wolno, zaznaczając że jej nie potępia, a zarazem prosząc, aby więcej już nie grzeszyła. Warto tutaj wspomnieć, że tak naprawdę nie wiadomo jak miała na imię ta kobieta, tradycja nazwała ją Magdaleną (nie mylić z Marią Magdaleną bo to dwie różne osoby!!!).
I wreszcie tamto piątkowe południe, kiedy po męczącej Drodze Krzyżowej wisiał na krzyżu. Mógł błagać ich, żeby zdjęli go z drewna, mógł ich ukarać, mógł sam zejść z krzyża, mógł... Mógł wszystko, przecież był wszechmogący. A tymczasem On błagał Ojca aby przebaczył jego oprawcom którzy nie wiedzieli kogo zabijają...
Nikt nie wymaga od nas heroiczności na miarę Syna Bożego. Naturalne jest, że np. matce trudno będzie wybaczyć oprawcy swojego dziecka. Jednak jak podczas rozważań swojego ostatniego publicznego nabożeństwa różańcowego mówił błogosławiony ksiądz Jerzy Popiełuszko: "Tylko ten może zwyciężać zło, kto sam jest bogaty w dobro, kto dba o rozwój i ubogacanie siebie tymi wartościami, które stanowią o ludzkiej godności dziecka Bożego. Pomnażać dobro i zwyciężać zło to dbać o godność dziecka Bożego, o swoją godność".

Trzymajcie się ciepło