1264. O studiach, sporcie, działalności społecznej, wierszach... Po prostu o życiu

Tak zestresowana jak wczoraj nie byłam chyba dawno. No bo z jednej strony chciałam jak najciekawiej opowiedzieć o życiu osoby zmagającej się z czterokończynowym dziecięcym porażeniem mózgowym, a z drugiej nie chciałam wyjść ani na życiowego bohatera, ani na osobę, która użala się nad swoim życiem. Owszem, nie jest w nim łatwo, ale czy to powód, aby narzekać na wszystko dookoła samemu nie robiąc nic, co mogłoby poprawić moją sytuację. Poza tym zawsze wychodzę z założenia, że są osoby, mające gorzej niż ja, toteż użalanie się na swój los wcale nie jest moim pomysłem na życie.

Już wcześniej uzgodniłam z Godzillą, że mam opowiedzieć o swoich aktywnościach. A jest ich trochę. Zresztą sami możecie o nich poczytać na moim blogu. A i z Godzillą bardzo często dzieliłam się wrażeniami po kolejnym dniu w Oratorium, biegu czy też wolontariacie. Godzilla dopingowała mnie mentalnie przed odczytaniem kwestii podczas nabożeństw czy też Mszy świętych, a także przed wygłoszeniem referatów i prezentacji na ćwiczeniach. Tak więc była na bieżąco z moimi większymi i mniejszymi sukcesami. Trochę mi było żal, że obostrzenia związane z pandemią brutalnie rozdzieliły mnie z nią(i nie tylko z nią), bo myślałam, że wspólnie dobrniemy do celu, jaki postawiłyśmy sobie jesienią 2018 roku. 
Jeszcze godzinę przed wystąpieniem układałam sobie w łebku, co tak właściwie chciałabym powiedzieć innym. Przez to o mało nie przegapiłam chwili, w której miałam przeczytać rozważania moich Stacji Krzyżowych. Na szczęście w porę się zorientowałam, że to już VIII Stacja(moje były 2 następne). Przeczytałam swojej niewielkie kwestie i wróciłam na swoje miejsce. To nie jest tak, że nie uważałam co było czytane, bo uważałam, ale przez moment zawiesiłam się w tym wszystkim.

Po powrocie do domu, jakieś 10 minut przed 18:00 włączyłam laptopa, a następnie aplikację ZOOM, na której odbywało się spotkanie. Czas poprzedzający wydarzenie spędziłam na pogaduszkach z Godzillą oraz E., które koordynowały całą akcję. 

Powoli zaczęli schodzić się ludzie. Może nie było ich spektakularnie wiele, jednak myślę, że czasami warto jest mówić chociażby do jednej osoby. Opowiadałam o swojej codzienności, o studiach, uprawianiu sportu, wyjazdach turystycznych, działalności w parafii i w Oratorium, udzielaniu się podczas różnych wolontariatów, pisaniu wierszy i opowiadań, udzielaniu korepetycji, w końcu o marzeniach i planach na przyszłość... Ot, normalne życie, prawda? Takie, jakie toczy wielu z nas. 

Po moim monologu przyszedł czas na zadawanie mi pytań. Jedno z nich dotyczyło stygmatyzacji i stereotypowaniu niepełnosprawnych ruchowo. Mogłabym podawać wiele przykładów, kiedy ktoś z góry zakładał, że czegoś nie zrobię. Nawet z uczelni. Ale chyba nie o to chodzi, dlatego opowiedziałam tylko ogólnikowo. Padło też pytanie, czy są zachowania ze strony tzw. pełnosprawnych, które mnie szczególnie denerwują. Tak, jest jedno - kiedy słyszę, albo czytam, że ktoś wie jak to jest być niepełnosprawnym, bo ma siostrę, brata, ojca, matkę, ciotkę, wujka, krewnych i znajomych niepełnosprawnych(jedyny wyjątek stanowią rodzice dzieci niepełnosprawnych, chociaż i tutaj nie do końca tak jest). No właśnie, ktoś jest niepełnosprawny, a nie on sam. Nie wie więc do końca, co to oznacza, bo nie doświadczył tego na własnej skórze. Nie wie ile tak naprawdę kosztuje taką osobę droga do sprawności zarówno ruchowej, jak i społecznej. Wbrew bo nawet opieka nad takimi osobami nie jest tym samym, czym bycie fizycznie niepełnosprawnym. Pamiętajcie o tym...

Padło też pytanie o rolę techniki w moim życiu i dostosowanie stanowiska pracy do moich potrzeb. Nie ukrywałam, że dzięki komputerowi mogłam pisać wypracowania na język polski, prace konkursowe, od czasu liceum laptop zastępuje mi zeszyt(wiadomo, że nikt nie będzie czekał, aż przepiszę coś z tablicy ręcznie), w końcu dzięki możliwości pisania na komputerze napisałam sprawdzian szóstoklasisty, egzamin gimnazjalny, maturę, egzamin zawodowy oraz egzaminy na studiach. Naprawdę, to nie jest przysłowiowe pójście na łatwiznę, ale tzw. wyrównywanie szans. Co do pracy zawodowej to zwróciłam uwagę moich słuchaczy na umożliwienie osobom takim jak ja korzystanie z "asystenta zawodowego", który nie wyręczałby mnie w wykonywaniu obowiązków zawodowych, ale wspomagał, np. w zapisywaniu ręcznym dokumentów.

Całość trwała godzinę. Starałam się mówić o swoim życiu jak najbardziej naturalnie, za bardzo nie wchodząc w szczegóły i nie kreując się na bohatera, bo nim nie jestem. I nie chcę nim być. Wszelkie oznaki zachwytu ze strony słuchaczy odebrałam z radością, a jednocześnie z pokorą. Bo nie jestem lepsza od innych niepełnosprawnych. Chcę być po prostu człowiekiem, który realizuje się w życiu. Tylko tyle. I aż tyle...