1301. Kiedy wiosna buchnie majem...

Patrzę na mój kalendarz, patrzę i nie wierzę - ledwie zaczął się maj, a już coraz większymi krokami zbliża się czerwiec. Z drugiej strony w tym roku to dosyć intensywny miesiąc - jutro znowu jadę na weekend na zawody, tym razem do Szczecina(oj, ciągły brak czasu spowodował, że zabrakło notki z Mistrzostw Polski w Bydgoszczy, no nic, widocznie muszą mi wystarczyć facebookowe lajki, odnośnie poprawienia wyniku sprzed 2 tygodni w biegu na 100 o ponad 1 sekundę). Poza tym treningi i inne mniej lub bardziej ważne sprawy wypełniają mój budżet czasowy niekiedy co do minutę w ciągu dnia. Aby się nie wypalić, lubię wracać z różnych miejsc piechotą, szukając ukojenia i wyciszenia w pięknie otaczającej nas przyrody, która w maju po prostu przechodzi samą siebie.

Jakiś czas temu jedna z moich młodszych koleżanek ze studiów napisała do mnie, czy zgodziłabym się na wystąpienie podczas tegorocznych Krakowskich Dni Kariery. Głównie chodziło o to, aby ktoś niepełnosprawny opowiedział o studiowaniu na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II z perspektywy studenta. Suma summarum mam jednak dobre wspomnienia związane z tą uczelnią(w sumie wypadałoby w końcu dyplom odebrać), więc z przyjemnością podzieliłam się z innymi moimi spostrzeżeniami odnośnie studiowania "w sercu Krakowa".

Lubię maj nie tylko za mnogość barw i zapachów, którymi nas obdarowuje całkiem za darmo, ale i za cudowne nabożeństwa majowe, które pokochałam już w drugiej klasie szkoły podstawowej i od tamtej pory staram się być na nich tak często, jak tylko mogę. Niestety, nie w każdym roku jestem w stanie być na wszystkich, ale staram się też ich nie opuszczać bez powodu. W latach szkolnych i wielokrotnie podczas studiów potrafiłam na nie zajść podczas studiów. Sytuacja nieco się skomplikowała, kiedy zaczęłam się uczyć w Krakowie, bo nie zawsze dojeżdżałam na czas(to jednak 1,5 godziny drogi w jedną stronę), ale wtedy odprawiałam sobie majówkę prywatnie. A rok temu odkryłam kanał internetowy, za pomocą którego można uczestniczyć w wirtualnym nabożeństwie. Dzisiaj jednak po raz kolejny udało mi się uczestniczyć w niej na żywo, z czego bardzo się cieszę. Co prawda jeszcze nie nauczyłam się nowych wezwań litanii i czasami się mylę, ale mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni. A zdjęcia wykorzystane w notatce zostały wykonane właśnie podczas powrotu z nabożeństwa.

Inżynier marzeń
Maj cichutko zapukał do drzwi,
jakby się bał, że zburzy marzenia,

a przecież był ich inżynierem.
Z gałązką bzu w dłoni,
i kwieciem kasztana za uchem,

uśmiechnął się do maturzysty,

co spieszył się na egzamin.

Odprowadził zapachem kwitnących kwiatów,

skąpanych w porannej rosie.

I życzył mu wszystkiego co najlepsze,

spełnienia marzeń najskrytszych.

Trzymajcie się ciepło!