1329. Weselnie, czyli normalnie

Jakiś czas temu pokazywałam Wam przepiękną kartkę, jaką zrobiła mi Małgosia na ślub mojego kuzyna.  A że ostatnio dni pędzą jedne za drugim jak szalona, to w końcu przyszedł ten jeden z najpiękniejszych dni w życiu P. i A., kiedy powiedzieli sobie sakramentalne "TAK". 
Na początku miałam wątpliwości, czy powinnam jechać, czy tylko zaprosili mnie z grzeczności, bo tak wypada. Z drugiej strony, mogli mnie nie zapraszać - zrozumiałabym. Żyję już trochę lat na tym świecie i wiem, że wyglądam trochę... dziwnie? Jednak rozmowa z ciocią (mamą P.) przekonała mnie, że mimo wszelkich moich obaw, powinnam pojechać.
Tak sobie myślę, że wyjazdy na wszelkie śluby i wesela, przez brak własnego samochodu/tudzież szofera/ urastają u mnie do rangi wypraw życia. Niektórzy z Was może jeszcze pamiętają, jak półtora roku temu jechałam na ślub O. i S. do zupełnie nieznanej sobie miejscowości. Za oknem śnieg i mróz, a ja robię wszystko, aby dzielić z moimi przyjaciółmi z Panamy radość z tego dnia. Na szczęście udało mi się dotrzeć na miejsce bez większych problemów, a i młodym było chyba też przyjemnie.
Teraz co prawda jechałam w doskonale znane mi miejsce. Jednak przewoźnik postanowił zlikwidować wszelkie kursy na trasie Katowice-Wadowice. I o ile jeszcze rok temu jeździło ok. 6 autobusów na dzień, zaś sama droga zajmowała góra 2,5 godziny, tak teraz, aby dostać się ode mnie do Wadowic trzeba najpierw jechać do Katowic(zresztą zawsze trzeba było, względnie do położonych tuż obok Mysłowic), potem do Krakowa, z Krakowa do Wadowic, i jeszcze z Wadowic trzeba dojechać do wsi. Sami widzicie - wyprawa niczym na Marsa. Na szczęście w miarę osiągalna. Dla chcącego nic trudnego - zresztą to samo sobie powtarzałam przez cały proces studiowania, nawet i w pewnym momencie 3 kierunków. Dobrze, że ślub był zaplanowany na 15:00. To dosyć dużo czasu, aby dotrzeć na miejsce.
Do domu pana młodego dotarliśmy po 13:00. Wiadomo - przywitanie z bliskimi, następnie błogosławieństwo rodziców i dziadków przed wyjściem z domu. Na podwórku grała kapela złożona z kolegów pana młodego z Ochotniczej Straży Pożarnej, w której się udziela. Następnie pojechaliśmy po pannę młodą do następnej wsi. Jej dom widać było z daleka - odświętnie przystrojony, przed nim sąsiedzi i znajomi rodziny. Również i tutaj było uroczyste błogosławieństwo, po którym udaliśmy się już do ich parafialnego kościoła. Tego samego, w którym przyjmowali większość sakramentów. 
Mszę świętą odprawiał bardzo sympatyczny ksiądz proboszcz, którego ja sama bardzo lubię, chociaż jestem tam od wielkiego dzwonu. Ale z tego co słyszałam od kuzynów, nie tylko ja żywię do niego pozytywne uczucia. Następnie pojechaliśmy do oddalonego o około 15 kilometrów lokalu, gdzie odbyło się przyjęcie. Restauracja mała, zresztą samo przyjęcie było na niecałe 100 osób, za to położona w malowniczej dolinie wśród wzgórz Beskidów. 

Szaleństwo na parkiecie :) 

Daaawno nie byłam na żadnym weselu(co najwyżej na ślubie), dlatego nie za bardzo jestem obeznana we współczesnych zwyczajach. Myślę jednak, że nie popełniłam wielu gaf. Za to przekonałam się, jak wspaniałych mam kuzynów, po północy raz po raz któryś z nich prosił mnie do tańca. No i muszę się czymś pochwalić - dzięki byciu animatorem w Oratorium jako jedna z niewielu orientowałam się w krokach tańca belgijskiego. Nawet pan młody zwrócił na to uwagę. 

Udało mi się wytrwać do rana(5:00 to już rano, prawda?), po czym szofer podrzucił mnie, kuzynostwo  i naszych rodziców na wieś. Akurat umówiliśmy się, że prześpimy się u nich, chociaż mama pana młodego przygotowała nam nocleg u nich. No, ale już nie chcieliśmy im robić kłopotu. U kuzynowstwa spędziłam cały dzień, nadrabiając zaległości z wiadomości co tam u rodziny słychać z całego roku. W zasadzie widzimy się tylko podczas jakiś rodzinnych uroczystości, czyli nie za często. Ja jednak dostałam zaproszenie, aby przyjechać do nich chociaż na kilka dni. Kto wie, może z niego skorzystam. Wieczorem jeszcze podjechaliśmy na poprawiny do miejscowej remizy OSP, ale głównie dlatego, że brat matki Pana Młodego mieszka kilka miejscowości od nas i zaproponował, że nas podwiezie do domu. Dzięki temu zaoszczędziliśmy nieco czasu na podróży powrotnej. Jakieś 3 godziny piechotą nie chodzi, czyż nie?

Pozdrawiam Was bardzo serdecznie