1387. Na pewno jeszcze tam pojadę

Jak pisałam w październiku, na pierwszym semestrze pedagogiki nie ma standardowych praktyk studenckich, ale tzw. praktyki studyjne, terenowe czy też asystenckie(spotkałam się ze wszystkimi trzema nazwami, więc podejrzewam, że są traktowane jako synonimy). Ogólnie zapisałam się do siódmej grupy laboratoryjnej studyjnej. Dlaczego siódmej? Tak jakoś wyszło.
Dotychczas byliśmy w zakładzie poprawczym połączonym ze schroniskiem młodzieżowym w Zawierciu, gliwickiej noclegowni dla bezdomnych oraz jednym z katowickich liceów ogólnokształcących. Grupa była też w listopadzie w Ochotniczym Hufcu Pracy w Rybniku, jednak ja wtedy byłam chora i miałam zwolnienie z zajęć. Niemal natychmiast napisałam do opiekuna tej praktyki meila z wyjaśnieniem sytuacji i pytaniem, czy mogę odrobić tą nieobecność z inną grupą. Opiekun nie widział problemu i sam mi zaproponował, abym przyszła na te zajęcia 12 stycznia, czyli dzisiaj. Może i by mi na tym wszystkim nie zależało, bo wiecie, trzeba kombinować z dojazdem i w ogóle, ale z każdej praktyki piszemy raporty i oddajemy je opiekunom będącym odpowiedzialnymi za poszczególne organizacje. Na razie idzie mi z tym dobrze i szkoda, abym przez własną głupotę czy też lenistwo to zaprzepaściła.
W rybnickim OHP mieliśmy się wstawić o 10:00. Półtora godziny wcześniej wsiadłam do odpowiedniego pociągu na dworcu w Katowicach. Ku mojemu zaskoczeniu, a raczej radości, okazało się, że na te same zajęcia jadą dziewczyny z mojej grupy ćwiczeniowej. Może to i głupio zabrzmi, ale dopiero dzisiaj w pociągu miałyśmy czas na poznanie się bliżej. I wreszcie ktoś mnie dodał do grupy na fb. Po 4 miesiącach nauki. Ale lepiej późno niż za późno.
Na dworcu w Rybniku okazało się, że jedna z nowo poznanych dziewczyn(bo jednak w grupach laboratoryjnych jesteśmy z różnych grup dziekańskich) była już w tym Hufcu i zna drogę. Prowadziła nas chodnikami i zakamarkami, a ja czułam się chwilami niczym w labiryncie. Co nie przeszkodziło mi w rozglądaniu się dookoła.

Ta kamienica od razu przykuła moją uwagę

Zwłaszcza te anielskie ozdoby nad każdym oknem

Ten kościół jest niedaleko OHP(rany, wygląda jakby się miał zaraz wywrócić)

Pomnik Jana Nepomucena przy powyższej świątyni

To nie była moja pierwsza wizyta w Ochotniczym Hufcu Pracy, bo byłam już w tego typu instytucji w Krakowie, jeszcze w czasie przedkowidowim. Jednak ta dzisiejsza była bardziej owocna i zdecydowanie więcej z niej wyniosłam. A przede wszystkim wreszcie ktoś mi w końcu wytłumaczył jak tak właściwie wygląda nauka w takiej placówce. Bo w Krakowie coś tam pomruczeli pod nosem i tyle. Tak sobie pomyślałam wtedy o jednym z animatorów naszego Oratorium. W wieku 17 lat nadal był w 5 klasie szkoły podstawowej, bo po prostu wagarował. W końcu ksiądz W. wziął sprawy w swoje ręce i znalazł mu szkołę, w której oprócz pobierania nauki mógłby jeszcze przyszkalać się do wykonywania zawodu(to było coś związanego z budowlanką). Wiedziałam, że to nie była szkoła zawodowa, wszak nie miał ukończonej podstawówki, o gimnazjum nie wspominając. Czy to był OHP? Na pewno nie wiem, ale po dzisiejszych zajęciach mogę przypuszczać, że tak.

Prawie jak na wykładzie na uczelni

Spotkanie trwało ponad 3 godziny. Ogólnie mam ochotę protestować, bo miała być przerwa w połowie, a nie było(myślicie, że mogę z tym wyjść na ulicę?). Skutek był tego taki, że na koniec wszyscy biegiem rzucili się do WC. Kiedy z niego wyszłam okazało się, że wszyscy już sobie poszli. No trudno, nie mogłam mieć o to do nich żalu. Na szczęście pamiętałam mniej więcej drogę powrotną, a nawet pozwoliłam sobie na odbicie na znajdujący się nieopodal rynek miasta.

Ta cukrowa laska wywołała u mnie autentyczną salwę śmiechu

Choineczka

To chyba ratusz/Urząd Miejski. Ale mogę się mylić, bo nie podchodziłam i nie czytałam, co jest na tabliczce

Ten uroczy ryneczek mogłabym fotografować bez końca. Niestety, czas mnie gonił, a i ręce mi tak uświerkły, że ledwo utrzymałam mój zmaltretowany aparat fotograficzny. Jedno jest pewne - jeszcze kiedyś zawitam do Rybnika. Tylko może już wtedy, kiedy będę miała bardziej luźny dzień i kiedy będzie ciut cieplej. Tuż przed dworcem kolejowym pozwoliłam sobie jeszcze raz wyciągnąć aparat i uwiecznić pomnik założycieli tutejszej Szkoły Muzycznej - braci Szafranków.

Na hali dworcowej dołączyłam do moich znajomych z grupy. Czyli przyszłam idealnie na czas, bo akurat zawiadowca oznajmiał, że pociąg do Katowic wjechał na ten i ten tor. Właściwie powinnam zakupić bilet na przejazd, jednak kolejka przy kasie skutecznie mnie odstraszyła. Na szczęście bilet można było kupić także u konduktora w pociągu. Zrobiłam to zaraz po wejściu do wagonu, po czym odnalazłam dziewczyny i przysiadłam się do moich dziewczyn. Znowu przegadałyśmy całą drogę, a różnica wieku zupełnie nie stanowiła dla nas problemu.

Godzina jazdy minęła nam nie wiadomo kiedy. Aż się dziwiłyśmy, dlaczego tak szybko minuty nie płynęły podczas wizyty w OHP(śmiejcie się lub nie, ale w pewnym momencie oczy same zaczęły mi się zamykać). Dopiero na hali dworcowej każda z nas poszła w swoją stronę. Ja jeszcze musiałam iść do pracy, a więc dojść do przystanku tramwajowego. Mogłam co prawda iść na nogach, ale wolałam ułatwić sobie choć trochę żywot.