1395. Wywołać szybsze bicie serca

Co mogło u mnie wywołać wczoraj szybsze bicie serca?

Wbrew pozorom nie był to poranny egzamin z etyki i bioetyki, na którym pytania były niczym z kosmosu(no dobra, te z części bioetycznej to jeszcze można było wziąć na chłopski rozum, ale z samej etyki to była wyższa szkoła wiedzy specjalistycznej). Ale 4,5 udało się wywalczyć, więc nie jest źle. Ani zajęcia z dziećmi w świetlicy środowiskowej. Zazwyczaj emocje z tym związane są tak mocne, że czuję je całym ciałem. Ani nawet bieg z stacji kolejowej do parafialnego kościoła. Ale właśnie to, co się stało potem.
31 stycznia w mojej parafii, w której posługują księża salezjanie, w uroczysty sposób obchodzi się wspomnienie ich założyciela, św. Jana Bosko. Pomijając wszelkie kwestie związane z jego świętością (wiem, że nie wszystkie osoby akceptują ten termin) nie można nie przyznać, że stworzył niebanalny system wychowawczy młodzieży, jak na czasy, w których przyszło mu żyć. Kiedy wszyscy dookoła twierdzili, że niepokornych młodych ludzi trzeba przywołać do porządku siłą, on starał się zapobiegać ich nieodpowiednim zachowaniom. Założył też zgromadzenie zakonne, które jako jedno z założeń przyjęło wychowanie dzieci i młodzieży. Co prawda różnie jest ono współcześnie realizowane, jednak rocznica śmierci ks. Bosko zawsze jakoś jest akcentowana.

Dzień wcześniej, 30 stycznia, wypadał parafialny odpust. Nie był on związany z księdzem Janem Bosko, ale z nawróceniem świętego Pawła, które wspominano 25 stycznia. Akurat schola została poproszona o przygotowanie oprawy muzycznej. Tuż przed nią pani Dyrygent zrobiła drobny rekonesans, kto z nas może być następnego dnia na wieczornej Mszy świętej. Powiedziałam, że w sumie powinnam dotrzeć na czas. 

Tak też się stało. Co prawda musiałam trochę przebiec(jak ja "kocham" biegać po zamarzniętej powierzchni), ale zdążyłam. Ledwie ochłonęłam, patrzę, w moją stronę idzie z kartką pani Dyrygent.

 - Dasz radę przeczytać czwarte, piąte i szóste wezwanie z Modlitwy Wiernych?

Pozostałe wezwania otrzymały nasze scholowe siostry. Teraz to mi dopiero serce zaczęło mocniej bić. Co prawda nie tak bardzo, jak wtedy, gdy kilka lat temu pierwszy raz miałam przeczytać coś na Mszy świętej(paradoksalnie też 31 stycznia i też Modlitwę Wiernych, ale wtedy podzieliłyśmy się wezwaniami z moimi najlepszymi koleżankami, też animatorkami, z Oratorium), jednak było to przeze mnie odczuwalne. Niby nie powinnam już się tak czuć, a z drugiej strony, wbrew pozorom jednak nie mam zbyt dużo okazji, aby się zaprezentować.

Pokiwałam więc twierdząco głową i przeleciałam wzrokiem po tekście. Po chwili zaczęliśmy śpiewać "Gdy Janek Bosko jeszcze małym dzieckiem był" na wejście. Było nas niewiele, tak że każdy scholista miał nie tylko jakieś zadanie podczas Mszy świętej, ale i mikrofon. Co prawda to była tylko pojemnościówka, a nie normalny, ale dobre i to. Tylko trochę się czułam, hmm... osamotniona, stojąc samotnie w drugim rzędzie. 

Już na kazaniu zeszłyśmy z siostrami do ławek na parterze świątyni, tak aby później nie biegać. W ogóle zastanawiam się, czy pani Dyrygent nie zapomniała sobie, że tego dnia u nas pomiędzy kazaniem, a Modlitwą Wiernych odmawia się jeszcze "Wierzę w Boga"(nie wiem jak to jest w innych parafiach, tzn. niesalezjańskich). To Credo trochę potęgowało mój niepokój - czy się nie zatnę? Czy wierni zrozumieją mój bełkot? Czy organista będzie wiedział, kiedy ma zagrać prośbę o wysłuchanie modlitwy za wstawiennictwem św. Jana Bosko? Z jednej strony może i przesadzam, ale z drugiej - czasami działa to też mobilizująco. 

Ostatecznie wszystko jako tako poszło i chyba się udało. W sumie reklamacji nie było, więc mogę to uznać za kolejny mój sukces. Mały, bo mały, ale gdyby nie takie małe sukcesy, nie byłoby tych większych. To one tworzą podwaliny pod kolejne i mobilizują do podejmowania następnych wyzwań. 

Szybsze bicie serca towarzyszyło mi do końca Mszy. A nawet dłużej. Nie wiem jak to się stało(tzn. wiem, wszystko dzięki osobom, które udostępniły informacje o kartce urodzinowej dla Zosi wraz z podlinkowaną moją stroną internetową), ale w styczniu padł rekord odwiedzin na na-sciezkach-codzienności - prawie 6,5 tysiąca odsłon. Jakoś specjalnie nie przyglądam się ruchowi na blogu, teraz jednak ta liczba zrobiła na mnie wrażenie. Nigdy bowiem nie spodziewałam się, że będzie Was aż tyle. Dziękuję Wam za to z całego serca. 

Żegnam Was serdecznie świeżo ułożonym wierszem:

Wdzięczność, co rodzi się,
w głębi trzepiocącego serca,
Jej ogromny wymiar,

że żadną miarą nieosiągalny.
Wdzięczność, że jest się ważnym,

pomimo swoich wad.
Bo każdy ma swoje miejsce,
w ogromnym świata bezmiarze.