1429. Bielsko-Biała na spontanie

Niespodziewany* pogrzeb w rodzinie nieco mi pokrzyżował moje plany na długi majowy weekend. W zamyśle miałam jechać w jakiś dzień do Pszczyny popodziwiać ogród wokół Muzeum Zamkowego w Pszczynie, a w jakiś inny skoczyć do Bielska-Białej, aby powspinać się na którąś z otaczających go gór. Może na Klimczok, może na Szyndzielnię. Po cichu liczyłam też na spotkanie z Bacą, no ale nie nastawiałam się zbytnio na nie. W końcu nie każdy musi mnie akceptować, lubić i tolerować. Ja też nie każdego darzę sympatią, ale staram się ich szanować.

Jednak stało się jak się stało i wszystkie zamierzenia musiały iść na bok. Co prawda pojechałam w góry, ale atmosfera raczej nie sprzyjała wędrowania. Za to po raz kolejny mogłam się poprzypatrywać wnętrzu kościoła parafialnego w Krzeszowie koło Żywca(tak jest napisane na stronie parafii i podobno taką informację można usłyszeć dzwoniąc do kancelarii). Nie za często tam bywam, a szkoda, bo akurat tamto wnętrze bardzo mi się podoba.

Do domu wróciłam w poniedziałkowy wieczór. Teoretycznie mogłam gdzieś skoczyć we wtorek, jednak naprawdę nie miałam na to siły. Poza tym po weekendzie miałam trzy kolokwia i jedną prezentację(o tzw. "wejściówkach" nie wspominając), więc też wypadało się jakoś do nich przygotować i w miarę przyzwoicie napisać. A więc z pierwotnych planów nic nie wyszło.
Tak się jednak złożyło, że sobotę wyjątkowo nie jechałam do punktu recepcyjnego do K-c. Akurat mieli komplet wolontariuszy i nie potrzebowali więcej. Postanowiłam więc wykorzystać ten czas wyjątkowo nie na naukę, ale na wypad do Bielska. Jeszcze w czwartek napisałam do Bacy wiadomość z pytaniem, jaki szczyt w okolicy jest najprzyjemniejszy do zdobycia. Podał mi kilka propozycji, a przy okazji zaproponował też wypad do tamtejszego Centrum Handlowego Sfera w celu zakupu butów do biegania w góry. 

Z tymi butami to też cała historia... Jak pamiętacie(a jeżeli nie pamiętacie to odsyłam Was do >>tego<< posta) we wrześniu, dokładnie w 31 urodziny, pierwszy raz w życiu brałam udział w biegu górskim. Zresztą wtedy właśnie poznałam Bacę, który też biegł. Tak się złożyło, że startowaliśmy alfabetycznie według nazwisk i on był za mną. Ale i tak mnie wyprzedził - zresztą, jak wszyscy. Jednak to on po przebiegnięciu całych 3,5 km. wrócił się, aby mi towarzyszyć w pokonywaniu i rzeczywistej, i metaforycznej góry. A na koniec stwierdził, że przydałyby mi się typowe buty do biegania w górach, a nie żadne tam adidaski. Chłop tak się zafiksował na tym punkcie, że szukał sposobu, aby znaleźć na nie fundusze. W końcu wzięliśmy udział w konkursie fotograficznym(tzn. on wszystko ogarnął, bo ja miałam akurat w tamtym czasie masę badań w związku z podejrzeniem białaczki, ale spokojnie, skończyło się na strachu, i na anemii), z nadzieją, że zdobędziemy chociaż część potrzebnej kwoty. Okazało się, że się udało. No, nie wygraliśmy głównej nagrody, ale voucher na całkiem niezłą sumę w zupełności nas satysfakcjonował. Początkowo mieliśmy zrealizować go podczas Zimowego Biegu Zbója, jednak Bacy udało się załatwić dla mnie transport do samych K-c, więc nie było co zabierać szoferowi czasu. W końcu co się odwlecze to nie uciecze.

Sobotni poranek przywitał mnie deszczem. Trochę byłam zła, ponieważ ostatnie dni były w zasadzie całkiem pogodne. Wiedziałam, że jeżeli pogoda się nie zmieni, to nici z moich planów wyjścia w góry. Bo do B-B. i tak miałam zamiar jechać. Jeszcze rok temu miałam bezpośredni pociąg ode mnie do Bielska, teraz muszę przesiadać się w K-cach. Pocieszające jest to, że pociąg pokonuje trasę w godzinę. A żeby nie były to stracone minuty wzięłam ze sobą książkę do czytania. Czas przejazdu umilałam więc sobie lekturą kolejnej powieści Edyty Świętek - "Łąki kwitnące purpurą". 

Po pewnym czasie za szyby wyłoniły się pierwsze bielskie zabudowania, aż w końcu moim oczom ukazał się gmach dworca kolejowego, pamiętający jeszcze czasy zaboru austriackiego. Ołowiane chmury wiszące nad miastem nie zachęcały do wędrówek górskich. Spontanicznie postanowiłam zostać na niższym pułapie i po prostu pozwiedzać okolicę. 

Niemal na każdym rozgałęzieniu można było zobaczyć nie tylko drogowskazy z nazwami ulic, ale też ważnych obiektów.

Fontanna pod zamkiem.

Zamek będący teraz muzeum.

A pod zamkiem znajduje się tablica upamiętniająca wizytę Jana Pawła II w B.-B.

W murach zamku uwieczniony został Mały Satyr(w internecie wyczytałam, że to fontanna "oddająca mocz", jednak tego dnia nie leciała z niej woda).

Wokół zamku rozciągają się mury średniowiecznego grodu.

Budynek Teatru Polskiego też wzbudza zachwyt...

Pomnik Franciszka Żwirki i Stanisława Wigury.

A tutaj kiedyś była szkoła żydowska.

Zapierający dech w piersiach ratusz.

A tego kolegi nie trzeba chyba nikomu przedstawiać...

A to jest most żelazny z końca XIX wieku, który łączył miejscowość Bielsko z Białą.

Przechadzka była dosyć chaotyczna i nie do końca ekonomiczna pod względem kilometrażowym.  Jednak dopiero po kilku godzinach zaopatrzyłam się w mapę miasta w tamtejszej Informacji Turystycznej(tak, wiem że są mapy internetowe, ale najpierw trzeba mieć ten smartfon, aby z nich skorzystać). Aczkolwiek samo B-B. spodobała mi się. Zauważyłam, że w mieście jest kilka szlaków turystycznych, więc może warto je zwiedzić według nich?

Z Bacą spotkałam się dopiero w Centrum Handlowym.

- To jaką górę udało ci się zdobyć, Lolku? - doszło do mnie jego pytanie, pomiędzy przymierzaniem jednego, a drugiego buta.

 - W zasadzie to chyba jedynie zamkową - przyznałam. - Taka pogoda nijaka...

 - Nic się nie martw. Zgramy się kiedyś większą ekipą i zdobędziemy niejeden szczyt...

Ostatecznie udało nam się kupić dwie pary dość ciekawych butów do biegania w terenie. Baca ma je odebrać w tygodniu - o ile znajdzie vouchery... Cieszę się, że pomógł mi w ich wyborze, bo jednak coś niecoś się na tym zna. Tylko trochę mi głupio, bo podobno miał tego dnia ślub w rodzinie. Niby mówił, że tylko podwiózł tam mamę, a sam nie szedł, mam tylko nadzieję, że to nie przeze mnie. Jakby mi napisał, że nie może przyjść, tobym przecież zrozumiała.

To był udany dzień, pomimo zmiany pierwotnych planów. Pochodziłam po mieście, kupiłam buty, pośmiałam się z Bacą. Dobrze jest mieć świadomość akceptacji przez drugiego człowieka, pomimo licznych wad i niedoskonałości. 

Mural przedstawiający dawne Bielsko-Białą

Trzymajcie się ciepło!

* chociaż jak ktoś ma ponad 80 lat to chyba wszystkiego można się spodziewać