1454. To już osiem lat blogowej przygody

Osiem lat... Dokładnie osiem lat temu po raz trzeci podjęłam próbę dzielenia się swoim życiem ze światem za pomocą bloga. Wiązało się z tym wiele pytań, obaw i niewiadomych. Po dziwnych sytuacjach na poprzednich blogach postanowiłam nieco wyjść poza wąskie grono odbiorców. Dotychczas większą ich część stanowiły osoby związane z niepełnosprawnością, a wcześniej fani jednego z polskich zespołów pop. Mi jednak chodziło o bardziej uniwersalne grono odbiorców. I chyba mi się to udało. Bo chociaż na mój blog zaglądają też osoby z niepełnosprawnością, to nie stanowią one wyjątku. 
Prowadzenie bloga w dzisiejszych czasach nie jest łatwe. Trudno jest się wybić spoza wielkiej masy innych blogów. Jest to jeszcze trudniejsze wtedy, gdy nigdy nie goniło się za sławą, czy też kiedy nie ma się specjalnego parcia na komentarze. Dlatego cieszę się, kiedy kolejne osoby tutaj zaglądają, czytają, dają rady, jak trzeba to "opieprzają". Najbardziej wzruszające dla mnie było to, że tak dużo ludzi cieszyło się ze mną, starą babą, która młodość ma już za sobą, z dostania się na upragnioną pedagogikę, o której z jednej strony marzyła od zawsze, a z drugiej strony obawiała się, że taka droga nie jest dla niej oraz wtedy, kiedy poinformowałam Was o odebraniu dyplomów ukończenia studiów. A to przecież tylko dwa przykłady w ciągu całego roku, który właśnie minął. Staram się pisać na różne tematy - czasami notatka jest z okazji jakiejś rocznicy, czasami jest to opis jakiejś wycieczki lub wolontariatu, czasami recenzja jakiejś książki lub filmu, czasami to jakieś bieżące wydarzenie albo przemyślenia na jakiś temat. Nie chcę, aby moje ograniczenia wychodziły na pierwszy plan, nie chcę też biadolić nad swoim losem, bo przecież w moim życiu nie wszystko jest ładne i gładkie. Chcę za to pokazać, że niepełnosprawność nie musi przekreślać naszych marzeń, że można z nią żyć "pełnią życia".
Z jednej strony miałam łzy w oczach czytając Wasze komentarze, a z drugiej było mi ciut przykro, że dla niektórych, na których liczyłam, obojętne są moje sukcesy, przechodzą obojętnie obok moich wierszy, malunków... Ja wiem, że moje malunki są beznadziejne w porównaniu z innymi, tak samo jak wiersze, ale... Ale znowu rzeczywistość zweryfikowała moje wyobrażenia i marzenia. To nie jest tak, że na siłę szukam akceptacji u wszystkich, bo wystarczy mi akceptacja u znajomych w rzeczywistym świecie. A jednak zapominamy, że "zawsze jesteśmy odpowiedzialni za to, co oswoimy", również w blogosferze.

Ostatnio tak jakby mniej jest mnie w tym naszym wirtualnym świecie. Dwa kierunki studiów, pierwsza praca zawodowa, wolontariaty, treningi... Prawda jest taka, że nie zawsze mam siłę po dniu zasiąść do laptopa po coś innego, niż spisanie notatek z dyktafonu czy też uzupełnienie dokumentacji z pracy. A przecież zdaję sobie sprawę z tego, że komentarze są takim motorem napędzającym i motywującym do pisania bloga. Jednak jak już wyrwę kilka chwil, staram się nadrobić zaległości na Waszych blogach, czytam zaległe wpisy, komentuję. Źle mi z tym, że tak się stało, tym bardziej, że nie zawsze nadążam za Wami, mam jednak nadzieję, że nadejdą jeszcze lepsze chwile w moim wirtualnym życiu.

Dlatego dziękuję Wam za Waszą obecność, wyrozumiałość, za to że jesteście, kiedy mnie nie ma. Dziękuję w szczególności Gosi, Lence, Iwannie, Uli97 oraz jotce, że są ze mną niemal w każdym poście, że znajdują czas i ochotę aby komentować moje wypociny. Dla takich osób jak Wy aż chce się pisać! 

Dziękuję za tych osiem lat każdemu z Was, moi kochani czytelnicy. Dziękuję i przepraszam, jeżeli kogoś z Was kiedyś obraziłam lub uraziłam. Wybaczcie mi to, proszę...