1467. Wspomnienie o "Królowej Ludzkich Serc"

Ludzka pamięć jest niezwykła. Wierzcie mi lub nie, ale jeszcze pamiętam to, co działo się ćwierć wieku temu. Miałam wtedy 7 lat i zaczynałam moją niezwykłą przygodę z edukacją. Jednak dzisiaj nie będę pisać o dziewczynce w czarnej spódniczce i kokardzie w długich włosach, która nie mogła wręcz się doczekać chwili, kiedy zasiądzie w szkolnej ławce, ale o czymś zupełnie innym.

W 1997 roku telewizja działała już na dosyć wysokim poziomie, a wieczorem wiele rodzin, w tym moja, zasiadała przed szklanym ekranem, aby najpierw obejrzeć z dziećmi "Dobranockę", a następnie wieczorne wydanie "Wiadomości". W tamte wakacje naród żył wielką powodzią spowodowaną przez wylanie Odry z brzegów. Telewizja co rusz pokazywała obrazy zalanych miejscowości i dramatu ludzkiego, który się wtedy rozgrywał. Ktoś z Was pamięta jeszcze piosenkę "Moja i twoja nadzieja" wykonywaną przez wielu różnych polskich wokalistów?

Bo ja tak. Bardzo szybko podchwyciłam tą nutę, a potem przed rodziną bawiłam się w gwiazdę estrady i po swojemu wykonywałam ten utwór.

Wraz z końcem wakacji w mediach pojawiła się nowa nowina - śmierć księżnej Diany. Co prawda nie odcisnęła ona na mojej psychice takiego piętna jak śmierć księdza Józefa Tischnera, jednak pamiętam te obrazy w telewizji przedstawiające najpierw piękną, uśmiechniętą kobietę, a następnie samochód z powyginaną blachą. No właśnie, ze śmierci księdza Tischnera zapamiętałam emocje, okoliczności, w których się o tym dowiedziałam, ten szum medialny. Ze śmierci księżnej Diany jedynie jakieś pojedyncze obrazy. A przecież też musiało być o tym głośno. Z drugiej strony byłam wtedy trzy lata młodsza, trzy lata bardziej dziecinna, inaczej odbierałam docierające do mnie bodźce. Bardziej żyłam w baśniowym świecie z niecierpliwością wyczekując wieczornej bajki na dobranoc. Pewnie nawet nie zdawałam sobie sprawę z tego, kim była tak naprawdę księżna Diana. Pojęcie innego króla niż tego, którego znałam z bajek mogło być dla mnie zbyt abstrakcyjne.

Dopiero po latach, kiedy z okazji zbliżających się rocznic śmierci w mediach pojawiała się informacja o jej śmierci, na swój sposób odkrywałam zdarzenia z tamtej nocy. Trochę byłam przerażona doniesieniami, bo po prostu było mi jej szkoda, jak każdego człowieka. Tym bardziej, że czyniła dużo dobra, nawet jeśli po drodze pobłądziła...

Dziś mija 25 lat od tamtej chwili. Dużo to i mało. Myślę, że książę Karol szybko pogodził się z tą stratą. Ale przecież jeszcze byli ich synowie - 15-letni wtedy William i dwa lata młodszy Harry. Czy jeszcze pamiętają matkę, niekoniecznie przez pryzmat skandali, czy też dnia, w którym dowiedzieli się o jej śmierci? Mam nadzieję, że tak. Tak samo jak mam nadzieję, że ona sama jest gdzieś tam i cieszy się z widoku wnucząt, których nie dane jej było się doczekać.