1904. Mazurek

Jeżeli ktoś myśli, że przynależenie do Duszpasterstwa to tylko chodzenie na spotkania formacyjne i Msze Święte to jest w dużym błędzie. Duszpasterstwo Akademickie to również szereg inicjatyw, które mają za zadanie zintegrować jego członków. Należą do nich chociażby spotkania całej wspólnoty z okazji wigilii i śniadań wielkanocnych.

Wigilie są dosyć popularną formą spotkań wspólnotowych. Nawet schola do której kiedyś należałam (ja do niej jeszcze wrócę, tak samo jak do parafii, niech no tylko zmienią niektórych księży) przez większość swojego istnienia organizowała tego typu imprezy, które były idealną okazją do spotkania się jej członków w świątecznej atmosferze. Czasami było się na dwóch spotkaniach tego typu, bo przecież jeszcze było to organizowane przez Oratorium (no i komu to przeszkadzało!). No, ale czasy i władze się zmieniły, a wraz z nimi panujące zwyczaje.

Jednak spotkanie wielkanocne jest dla mnie nowością. Znowu z dozą nieśmiałości zapisałam się na nie, deklarując za razem, że przyniosę na nie ciasto. Na Wigilię przygotowałam sałatkę, więc teraz musiała być jakaś odmiana. Mój wybór co upiekę był bardzo prosty - postawiłam na tradycyjny, wielkanocny mazurek. Sama nie wiem, skąd mi się wziął pomysł, zwłaszcza że w mojej rodzinie nigdy się go nie piekło. Ale że jestem trochę szalonym i lubiącym wyzwania człowiekiem, to postanowiłam chociaż spróbować go upiec.

Dość łatwy i przystępny przepis znalazłam >>tutaj<<. Przedpołudniem dokupiłam potrzebne składniki, a po obiedzie zabrałam się do pracy. Od razu Wam zdradzę, że sugerowany czas przygotowania wydłuża się u mnie niesamowicie, ale takie to już są uroki życia z niepełnosprawnością. Czy to jednak oznacza, że mam się z tego powodu poddawać i nie być w jak największym stopniu samodzielna? Myślę, że nie. Zwłaszcza, że kocham eksperymentować w kuchni podczas wypróbowania nowych przepisów. Nawet gdy wiem, iż nawet nie skosztuję danej potrawy.

Przygotowanie mazurka równiej rozciągnęło mi się w czasie, zwłaszcza pierwsza faza, czyli przygotowanie ciasta. Jestem jednak tak dziwnym człowiekiem, że tą przedłużającą się chwilę wykorzystałam... powtarzając sobie w myślach materiał na poniedziałkowe kolokwium. Kiedy wstawiłam ciasto do piekarnika, wzięłam się z kolei za przygotowanie masy z kajmaku, kremu czekoladowego i gorzkiej czekolady. Aż zastanawiałam się, jaki to może mieć smak.

Po wyrobieniu masy (co okazało się nie taką łatwą sprawą) i wyjęciu ciasta z piekarnika rozprowadziłam masę po jego wierzchu, a następnie z migdałów i orzechów laskowych ułożyłam takie oto kwiatuszki.

Jeszcze tylko trzeba było posypać całość zmielonymi orzechami laskowymi oraz gotowa posypką cukrową. Chociaż zwrot trzeba było jest trochę nad wyrost. Po prostu miałam taką wizję i chęć. 

A wersja finalna wygląda mniej więcej tak:

Na koniec ciasto trafiło do lodówki. Po pierwsze chciałam aby masa kajmakowo-czekoladowa bez problemu zastygła. A po drugie nie chciałam aby Pusia za bardzo się interesowałam tym wypiekiem. Wiecie, że koty nie powinny jeść czekolady, bo im szkodzi? Ja wiem, dlatego za nic na świecie nie daję jej Pusi, nawet polizać. Na szczęście sama nie mogę zbytnio jej jeść, więc naprawdę pojawia się ona u mnie raz na jakiś czas.

Jak na pierwszy raz to myślę, że wyszło nie najgorzej, przynajmniej wizualnie. A jaki jest ten mazurek w smaku mam nadzieję przekonać się jutro. Mam nadzieję, że ktoś się na niego skusi i oceni, czy jest smaczny, czy też mógłby być lepszy i smaczniejszy.