1918. Tulipanowy zawrót głowy

Kolejny rok (przynajmniej trzeci) z rzędu w klombach na katowickim rynku głównym posiano różne rodzaje tulipanów. Zawsze lubiłam otaczać się w jakiś sposób przyrodą, nawet jeżeli ona nie do końca mi sprzyja (mam tutaj na myśli na przykład wiosenną alergię, która mi towarzyszy od lat). Przez jakiś czas nawet uprawiałam miniogródek, niestety pomysłowość hodowanych na naszym osiedlu (albo i nie, ale tego przecież nie zweryfikuję) psów skutecznie mnie do tego zniechęciła. No nic, może jeszcze kiedyś do tego wrócę. 

Na razie z radością i zachwytem podziwiam to, co rośnie w klombach na rynku. Nie jest to trudne, zważając na to, że praktycznie codziennie przez niego przechodzę zmierzając na wydział lub do pracy. Owszem, mogłabym podjeżdżać tramwajem, ale zawsze lubiłam chodzić i tak mi zostało. Zresztą nie mam znowu tak daleko i na jedno i na drugie, więc spokojnie jestem w stanie przemierzyć tą trasę na nogach. Dzięki temu jestem w stanie jeszcze lepiej dostrzec zmiany, jakie zaszły w stolicy województwa śląskiego na przestrzeni lat. Pamiętam jeszcze czasy sprzed np. dekady, kiedy była tam tzw. betonoza, czyli o takiej różnorodności barw można było tylko pomarzyć. Co ja mówię o kolorach, tam nawet o zieleń było trudno. A teraz to aż chce się tamtędy przechodzić.

Nawet nie wiecie jak bardzo się cieszę tym, że w środku miasta znalazło się miejsce na taką inicjatywę. Zdecydowanie lepiej to wygląda niż zabetonowany świat. Jestem też pod wrażeniem różnorodności barw tulipanów, jakie zakwitły na klombach. Niektórych z nich ani wcześniej nie widziałam, ani nawet nie spodziewałam się, że mogą takie być. I to jest dla mnie w przyrodzie najpiękniejsze - że nigdy nie przestaje mnie zadziwiać, a zarazem zdumiewać. Tak sobie też myślę, że można to robić nawet bez prywatnego ogródka przy domu. Piękno można dostrzec wszędzie, nawet w środku dużego, przemysłowego miasta.

To miejsce jest dla mnie odpoczynkiem i wytchnieniem także w cięższe dni, takie jak mam teraz. Bo nawet kiedy nachodzą mnie ciemne, negatywne myśli to wystarczy że popatrzę na tą tęczę barw i już sobie myślę, że może wszystko będzie dobrze. Bo skoro natura obdarza nas takim pięknem, to nie można myśleć inaczej.