501. Po 12 latach...

Wędrowiec zmęczony swą drogą,
już kresu życia dochodził.
Wstrząśnięty tą wiadomością,
tłum wiernych już się gromadził.
Przyleciał malutki słowik,
z Polski, z dalekiej ojczyzny.
Piosnkę znajomą zaśpiewał,
co serce wzruszała mężczyzny.
Zasłuchał się stary wędrowiec,
wydał głębokie westchnienie.
"Szukałem was - wyznał cichutko.
A wy przyszliście tu do mnie".
Wieczorem, gdy było już późno,
a niebo gwiazdy usiały.
"Amen" powiedział do wszystkich,
i Bogu oddał się cały.
Cisza na Placu przerwana,
dzwonów kościelnych biciem.
"Dziś odszedł do Domu Ojca"
oznajmił kardynał z przejęciem.
Cisza zapadła wśród wiernych,
serce ból ściskał i trwoga.
Wędrowiec w ostatnią swą drogę,
podążał do samego Boga.
Tak nagle się wszystko skończyło,
ustało już serca bicie,
co ludzi tak bardzo kochało,
oddało by za nich życie.

Kolejny mój wiersz, może trochę nieidealny, ale mój, z czego bardzo się cieszę. Pisałam tradycyjnie to, co mi serce dyktowało. A dalszą część notatki sobie może podaruję, bo nie chcę nikogo urazić tym co napiszę na podstawie moich obserwacji... Zadaję sobie tylko proste pytanie: ile nam po tych dniach pozostało. Odpowiedź? Przykra, ale prawdziwa...