623. "Mydło wszystko umyje, nawet uszy i szyję"

Na początek dziękuję wszystkim, którzy wypowiedzieli się pod ostatnim wpisem dotyczącym komentowania i hejtu. Szczerze powiedziawszy, to po trochu bałam się Waszych reakcji, że odbierzecie to za bardzo do siebie. Na szczęście nic takiego nie miało miejsce. A z hejtem należy walczyć, chociażby poprzez uświadamianie innych. Czy miałam już kiedyś do czynienia z hejtem? Raczej nie, prędzej z manipulowaniem moimi poglądami i przekonaniami. Ale to już temat na osobną notkę.

Sobota to dla mnie dzień spędzony w Oratorium. Chyba już z wolna tradycją staje się umieszczanie tutaj sprawozdań z tego, co się u nas dzieje, ale jak tu Wam nie opowiadać o czymś, czym właściwie się żyje. Ale jeżeli już będziecie mieli dosyć opowieści o niesfornych dzieciach, to piszcie śmiało, zrozumiem.
Dzisiaj udało mi się nie zaspać i byłam na miejscu już o 9:30. Znowu pomogłam księdzu T.(tym razem Boski Oski pojechał do rodziny gdzieś koło Kalisza) rozwiesić program dzisiejszego dnia, trochę pogadałam z M. na "dorosłe" tematy, a przede wszystkim czekałam na całe towarzystwo, które pomału zaczęło się schodzić. Z tego wszystkiego najbardziej spóźnił się ksiądz, który przez dobre 15 minut szukał gitary w swoim pokoju. 

Na rozpoczęcie zajęć pomodliliśmy się oraz zaśpiewaliśmy pieśni "Oto jest dzień" i "Tyś jak skała", a przy okazji troszeczkę rozruszaliśmy nasze zastane kości. Potem czmychnęliśmy do góry na salkę konferencyjną, aby obejrzeć krótki film animowany o księdzu Janie Bosko, a następnie dokończyliśmy oglądać komedię "Dziennik cwaniaczka"(z czystym sercem dałam jej 8/10 na filmwebie). Dzisiaj podłączanie poszło nam o wiele, wiele lepiej niż tydzień temu - trening czyni mistrza. Po obejrzeniu filmu zajęliśmy się odrabianiem lekcji, tym razem obliczenia kalendarzowe na poziomie 4 klasy. Chociaż logika treści niektórych z nich mnie przeraziła(ja ich nie rozumiałam do końca, a co tu mówić o 9, 10 letnich dzieciach), to jednak wspólnymi siłami dałyśmy z K. radę. A nawet skończyliśmy przed czasem, dzięki czemu młoda mogła jeszcze zagrać z innymi w grę planszową. 

A inni z fascynacją układali puzzle...

Potem trochę potańczyliśmy, co zresztą zostało utrwalone na krótkim filmiku(przy czym z góry przepraszam za jego jakość):

Powyższy taniec to nasz salezjański "Skrzypek". Oprócz tego tańczyliśmy do "Zumba he, zumba ha" oraz "Tańca kowbojskiego". Trochę żałuję, że nie zdążyliśmy jeszcze raz zatańczyć do "Happy day", bo dzieciaki uwielbiają ten układ, zresztą my, animatorzy, też. Ale przyznajcie sami, że to szybko wpada w ucho i w mięśnie:) :

No, mówi się trudno, żyje się dalej. A dalej musieliśmy wyciszyć rozbrykaną dzieciarnię. Znacie może zabawę w minutkę? Chodzi w niej o to, aby w myślach odliczać do 60. Kazaliśmy więc młodzieżówce położyć się na dywanie i liczyć do 60. Kto będzie najbliżej - wygrywa.

Następnie był czas posiłku, po którym wyszliśmy z dziećmi na podwórku, gdzie graliśmy w berka oraz w "osiołka"...

W tym czasie kilka animatorek rozgrzewało na górze masę glicerynową, z której miało potem powstać mydełko. W końcu na ich znak wróciliśmy do budynku i udaliśmy się na salkę konferencyjną, gdzie były już przygotowane materiały do pracy. Każde dziecko mogło sobie wybrać formę do mydła oraz dodatki do niego.

 

Po stężeniu masy każde dziecko mogło sobie wziąć swoje mydełko do domu. Aby umilić im czas oczekiwania, ksiądz puścił film "Dziennik cwaniaczka 2". Szczerze powiedziawszy to jak dla mnie było za dużo filmów, ale dobra. Przynajmniej nikt nie rozniósł domu. 

Z tymi mydełkami to był w sumie niezły pomysł. Nawet jedno zostawiliśmy Boskiemu Oskiemu. Z brokatem, na połysk brody(bo tam jest bardziej owłosiony niż na głowie). Może się ucieszy. A mnie podczas warsztató+w automatycznie przypomniała się znana piosenka z repertuaru "Fasolek" i nawet zaczęłam ją sobie nucić pod nosem.