728. Nie da się być dzieckiem zawsze...

Na początku dzisiejszej notatki chciałabym bardzo powitać nowe osoby na moim blogu i podziękować za pierwsze od nich oznaki obecności. Mam nadzieję kochane, że zostaniecie ze mną na dłużej i będziecie się w miarę dobrze u mnie czuły.

Dzieciństwo, pierwszy etap życia każdego z nas. To od niego zaczyna się nasza przygoda i to ono w dużej mierze rzutuje na naszym dalszym życiu. Dlatego powinno być szczęśliwe i beztroskie. Ale z drugiej strony nie jestem zwolennikiem tzw. "bezstresowego wychowania", dziecko powinno wiedzieć co może, a na co musi jeszcze chwilę poczekać. Ważne jest też, aby znało swoje miejsce w rodzinie, swoje prawa i obowiązki.

Z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że pomimo niepełnosprawności i związanych z tym ograniczeń miałam szczęśliwe dzieciństwo. Nie zabrakło w nim ani miłości najbliższych, ani ich akceptacji. Pełno w nim było zabawy przeplatanej zajęciami usprawniającymi. Jestem tym szczęściarzem, którego rodzice nie "chowali" w domu, ale wystawiali na zewnątrz. Ciepły letni dzień - to idziemy do parku na plac zabaw, albo nad jezioro, jest piękny, zimowy dzień - no to idziemy na sanki, przyjechało do miasta wesołe miasteczko albo cyrk - no to tam idziemy z dziewczynkami. Nie wiem ile godzin spędziłam kręcąc się na karuzelach. Ponieważ nie mogłam zbyt długo siedzieć przed telewizorem, rodzice czytali mi książki. I nikt nie wie jak to się stało, że dziecko, które miało być głupiutkie, w wieku zaledwie 5 lat samo potrafiło przeczytać sobie bajkę.

W szkole można powiedzieć, że byłam prymusem, chociaż nigdy tego ode mnie nie wymagano. Cieszę się, że zapał do nauki nie przyćmił mi innych sfer życia. Chociaż jako pierwsza spośród pierwszoklasistów miałam komputer stacjonarny, korzystałam z niego głównie podczas odrabiania prac domowych. Mój wolny czas wypełniało baraszkowanie po osiedlowych placach zabaw i rozbijaniu kolan i łokci o beton. Miałam bujną wyobraźnię i często widziałam to, czego inni nie chcieli zauważyć. Ponieważ od klasy 4 do 3 gimnazjum chodziłam do klasy sportowej, dużo czasu poświęcałam lekkiej atletyce. Poza tym zaczęłam interesować się statkiem "Titanicem", a uwierzcie mi, w czasach kiedy w domu nie miało się internetu. W dalszym czasie hurtowo pochłaniałam książki, przekładając ich czytanie ponad oglądanie telewizji. Lubiłam też wszelkie prace plastyczne. Rysowanie, malowanie, wydzieranie, to było coś dla mnie. 

I właściwie nie wiem jak to się stało, ale pewnego dnia musiałam zdmuchnąć 18 świeczek na torcie i pożegnać się z tym pięknym okresem wkraczając w dorosłość. I wiecie co, może moje dzieciństwo nie było obfite w nowości technologiczne oraz wystrzałowe wakacje zagraniczne, ale na pewno było szczęśliwe i nie zamieniłabym go na żadne inne. 

A w tym szczególnym dniu w naszej parafii grupa młodych ludzi otrzymała z rąk biskupa sakrament bierzomowania stając się tym samym dojrzałymi chrześcijanami. Ja swoje miałam 12 lat temu i przyznam szczerze, że bardzo je przeżywałam.