755. Wyjaśnienie i gorzka rzeczywistość

Na początku postanowiłam wytłumaczyć dlaczego usunęłam poprzedni post. Za dużo w nim było emocji, nawet za bardzo nie potrafiłam nazwać tego, co się we mnie burzyło. Po prostu od zawsze wkurzali mnie ludzie, którzy z jednej strony widzieli w tobie np. egoistę, a z drugiej nie przeszkadzało im to w wybieraniu sobie przekazywanych przez siebie informacji względem siebie i przypisywaniu ich swojej osobie. Za dużo spotkałam ich w życiu codziennym, kiedy wtedy gdy nie dałeś ściągnąć na klasówce to byłeś egoistą nie chcącym podzielić się swoją wiedzą, a za razem nie przeszkadzało to nikomu czerpać z moich spostrzeżeń. Internet niestety okazał się taki sam... I tutaj nie chodzi o wymienianie nazwisk, ale o samo zdarzenie, które może być nawet hamulcem dla innych. Bo kiedyś to ktoś nam może zarzucić egoizm, a następnie jak gdyby nigdy nic snuć przypuszczenia na pewne tematy na podstawie naszych spostrzeżeń. Chyba nikt by się nie czuł komfortowo, prawda?

Za nieco ponad rok kończy mi się termin przyznania renty socjalnej. Innymi słowy mam stanąć na komisji, która ma zdecydować, czy należy mi się prawo do świadczenia czy też nie. Teoretycznie z uwagi na trwały i nieodwracalny uszczerbek na zdrowiu, który powoduje zaburzenia moich czterech kończyn oraz ośrodka mowy powinni mi ją przyznać, w praktyce, w związku ze sporym podwyższeniem wypłacanych środków pieniężnych, mogą zrobić redukcję osób całkowicie niezdolnych do pracy. To nic, że pracodawcy są niezbyt chętni do zatrudniania osób takich jak my. Dla ZUSu liczy się wykształcenie. A reszta? Reszta to przysłowiowy pikuś(ciekawe dlaczego w samym ZUSie pracuje tak mała ilość osób z widocznym upośledzeniem, w tym z niewyraźną mową?). Pół biedy, jeżeli człowiek jeszcze mieszka z rodzicami i nie musi się zbytnio martwić o utrzymanie. Ale co, jeżeli trzeba się samemu utrzymać? Nie pozostaje chyba innego niż iść żebrać pod most...

Ale zanim nastąpi posiedzenie komisji i wydanie wyroku trzeba uzupełnić wymaganą dokumentację u lekarza specjalisty. Od jakiegoś czasu media aż huczą od relacji z tego co się dzieje w związku z wejściem w życie tej nowej reformy dotyczącej pierwszeństwa osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym(ciekawe, czy wprowadzili już nowelizację dotyczącą dzieci do 16 roku życia). I nie są to pozytywne doniesienia.

Komizm zaistniałej sytuacji został przedstawiony w naszej regionalnej telewizji. Ekipa zawitała do jakiejś przyszpitalnej przychodni rehabilitacyjnej(akurat włączyłam w trakcie, więc nawet nie bardzo wiem gdzie), ponieważ rodzice byli wściekli, że ich dzieci zgodnie z obietnicą pana Prezydenta nie mogą dostać się na zabiegi bez kolejki. Oczywiście w przychodni w dalszym ciągu było zatrudnionych tyle samo fizjoterapeutów co przed 1 lipca(a raczej 2, bo 1 wypadł w niedzielę). Rzesza rozwścieczonych niepełnosprawnych wraz z opiekunami napadło dosłownie na rejestratorkę w kartotece z pretensjami dlaczego nie jest tak jak miało być. I wtedy pani w kartotece powiedziała coś bardzo ważnego. Nie wiem czy to było wyreżyserowane czy też spontaniczne, ale trafiła w sedno sprawy:

- To co ja mam zrobić tymi z ludźmi, którzy czekali na dwa tygodnie zabiegów nawet i ponad rok? Skreślić ich z listy tylko po to, aby Wasze dzieci zostały przyjęte od razu? Naprawdę, zapomniał wół jak cielęciem był.

No bo ustawa może i miała dobre przesłanki, ale została za szybko wprowadzona. Logiczne jest, że w ciągu kilku tygodni nikt nie zatrudni rzeszy nowych fizjoterapeutów, czyli pozostanie ta sama ilość na zwiększoną liczbę ludzi. W dodatku jeden fizjo przypada normalnie na kilka ludzi, a przydałoby się, aby niepełnosprawni mieli indywidualnego fizjoterapeutę. A do tego dochodzą ludzie, którzy faktycznie wyczekali sobie te terminy. I co, mają one zostać przesunięte tylko po to, aby niepełnosprawny był przyjęty, bo rząd mu tak obiecał?

Obawiając się o brak terminów do neurologa w przyszłym roku postanowiłam zapisać się do niego już teraz. Bo zmniejszenie terminów przyjęć jest też u tego specjalisty. Zostałam zapisana na... 16 maja z zastrzeżeniem, że mogę nie zostać przyjęta, ponieważ niepełnosprawni ze znacznym stopniem niepełnosprawności mają pierwszeństwo przyjęcia bez kolejki i mogą wyrobić dzienny limit przyjęć. Nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać. Nie moja wina, że urodziłam się taka jaka się urodziłam, nie chciałam być niepełnosprawna, ale dlaczego zawsze musi być pod górkę?

P.S. Jaką macie pogodę? Bo u mnie leje. A miałam taką ochotę wieczorem przebiec się w to samo miejsce co wczoraj i pooglądać zaćmienie księżyca. Akurat znalazłam łąkę bez latarń, wszystko byłoby ładnie widać. Ech, mam nadzieję, że do wieczora jeszcze się wypogodzi...