879. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 1 - chciwość

Czas Wielkiego Postu jest idealnym momentem na zwolnienie pędu naszego życia i nad zastanowieniem się nad pewnymi jego aspektami. I to tak jak w jednym z komentarzy pod poprzednimi postami napisała Iwona Kmita - nie musi on koniecznie dotyczyć osób wierzących, ale również wielu niewierzących zmienia się na te 40 dni. Myślę, że nie bez powodu ma on miejsce na początku wiosny - tak jak przyroda budzi się do życia, tak samo my "budzimy się" do tego, abyśmy byli choć trochę lepsi. Każdy ma na to swój własny sposób, nie mnie oceniać tego, jak każdy z nas przygotowuje się do świąt Wielkiej Nocy. Wiadomo, że katolicy przygotowują się do nich w sposób duchowy, ale czy to oznacza, że inni nie? 

Od pewnego czasu chodził za mną pewien cykl rozważań. Myślę, że aktualnie jest idealny czas, aby zacząć je publikować. Od razu podkreślam, że będzie on dotyczył kwestii, powiedzmy moralnych, opartych na Piśmie Świętym. Za razem będę się starała pisać tak, aby każdy, podkreślam - każdy, czy jest wierzący, czy też nie, coś z tego wyciągnął. Czy mi się to uda - nie mam zielonego(ani żadnego innego) pojęcia. Próbować jednak zawsze mogę, prawda?

Na sam początek weźmy temat chciwości. Jakby się tak dobrze zastanowić, to gdyby nie chciwość, nikt by nie skazał Jezusa Chrystusa na śmierć. Arcykapłani, ludzie znający się na Prawie, chcieli śmierci Zbawiciela. Nie widzieli w nim bowiem zapowiadanego przez proroków Syna Człowieczego, a problem, którego należy się pozbyć. Chrystus był dla nich problemem, zagrożeniem dla ich wysokiego stanowiska. Dlaczego nie uznawali go za zapowiadanego Mesjasza? Być może ich umysłem zawładnął Szatan. To, czego nie udało mu się dokonać kilka lat wcześniej(podczas kuszenia Jezusa Chrystusa na pustyni), miało się dopełnić teraz poprzez arcykapłanów. Ci jednak, chociaż poddali się diabelskim namową, nie byli tacy naiwni. Wiedzieli, że skazanie przez nich Nauczyciela na śmierć będzie się wiązać z buntem przebywających w Jerozolimie Żydów. A było ich wtedy niemało, ponieważ zbliżała się Pascha. Musieli więc tak zmanipulować sytuację, aby całą winę za osądzenie Jezusa z Nazaretu jak najbardziej odwrócić od siebie. Postanowili więc zmanipulować kogoś, kto wykonałby za nich całą robotę. Wiedzieli też, że będą potrzebować do tego pieniędzy, których de facto nie posiadali. Wzięli je więc z kasy świątynnej, czyli po prostu ukradli je. Zabrali pieniądze z miejsca, w którym Maria z Józefem znaleźli 12-letniego Jezusa jak rozmawiał z kapłanami i uczonymi w Piśmie(kto wie, czy wśród nich nie było też kogoś z nich) i w którym zapewne nie raz zabierał głos w sprawie Prawa. Jak na ironię losu, zaledwie 40 lat później ta wspaniała Świątynia została zniszczona i do dzisiaj nie zdołano jej odbudować. Najwyższy "odebrał zapłatę" za śmierć swojego Syna. Chciwość arcykapłanów, objawiająca się chęcią pozbycia się Nauczyciela, po latach zebrała swoje żniwo...

Arcykapłani mieli już plan jak się pozbyć Jezusa Chrystusa, potrzebowali tylko kogoś, dzięki komu będą mogli go spełnić. I znowu ludzka chciwość wzięła górę. Na ich drodze pojawił się jeden z uczniów Mesjasza - Judasz Iskariota. Judasz, który był skarbnikiem, niejednokrotnie wykradał pieniądze ze wspólnych środków. Wiedzieli o tym inni Apostołowie(św. Łukasz w swojej Ewangelii wprost nazywa go złodziejem), musiał o tym wiedzieć również Pan Jezus. A jednak do końca nazywał go swoim Przyjacielem. Arcykapłani musieli skądś wiedzieć o pazerności Judasza na pieniądze, nie bez powodu wybrali go na wykonawcę swojego planu. Kiedy opowiedzieli mu o nim, po raz kolejny w serce Iskarioty weszła chciwość, a szatan, który chciał zgładzić Syna Bożego, szeptał mu do ucha: "Weź te pieniądze, wykonaj ten rozkaz". Chciwość nie pozwoliła mu przejść obojętnie obok takiej gratki. Po chwili potrząsał woreczkiem, w którym wesoło brzęczały skradzione ze Świątyni monety. Oczami wyobraźni widział, jak je wydaje... I oto, kiedy jego Nauczyciel udał się do Ogrodu Oliwnego na modlitwę, on poszedł za nim. A za Judaszem podążał orszak Arcykapłanów, gotowych na pojmanie tego, który im przeszkadzał. Iskariota pocałunkiem wskazał im Jezusa, chociaż oni dobrze wiedzieli, kogo mają pojmać. Ten pocałunek był gorzki, bo czy przyjaciel w ten sposób zdradza przyjaciela? I chyba wtedy przed chciwość wyszło sumienie Judasza, które uświadomiło mu, co tak naprawdę zrobił. Gryzło go ono całą noc, chociaż powinien być szczęśliwy, bo przecież w tak łatwy sposób zarobił pieniądze. Chciał jeszcze coś zmienić, ale było za późno. Jedyne na co się odważył, to na rzucenie monetami w kapłanów i powieszenie się z bezradności na gałęzi. Jednak i z tym nie do końca mu wyszło, bowiem gałąź w pewnym momencie pękła, a jego ciało wpadło do Szeolu, gdzie się roztrzaskało. Chciwość pieniędzy okazała się dla niego zgubna...

Czy i my w naszym życiu zbytnio nie kierujemy się chciwością? Czy nie chcemy mieć coraz to większej ilości pieniędzy, ubrań, znajomych na facebooku, komentarzy na blogu, zatracając się w tym wszystkim. Szatan działa na nas tak samo, jak na Arcykapłanów i Judasza ponad 2000 lat temu, a zbytnia chciwość może nas po prostu zniszczyć. Ileż to razy widziałam rozpacz młodej osoby bo miała za mało like pod zdjęciem na facebooku, ileż to razy czytałam, że ktoś chce skasować bloga, bo za mało osób go komentuje bądź ma za mało obserwatorów. W dzisiejszych czasach chciwość jest bardzo krótką drogą do depresji, a depresja - wiadomo, "zjada" człowieka od środka. Oczywiście nie potępiam osób, które poszerzają krąg swoich internetowych znajomych, czy zarabiają dużo pieniędzy. Ale może czasem warto skomentować też bloga drugiej osoby, dać laika, ot, choćby po to, aby było jej miło, zwłaszcza kiedy niezbyt nas interesuje to, co ona pisze, kupić bułkę za kilka groszy stojącej przed nami osobie, porozmawiać z kimś. Nie ma bowiem nic złego w samej chęci posiadania czegoś. Jednak jeżeli chcemy to zachować tylko dla siebie, lub z korzyścią tylko dla siebie - w ten sposób rodzi się już chciwość. Chciwość zaś bardzo często wiąże się z pychą, czyli przeświadczeniem, że jesteśmy lepsi od innych. Niestety, bardziej wolimy coś dostawać, niż coś od siebie dawać. Taka już nasza ludzka natura. Ja sama ciągle się tego uczę, więc też nie jestem idealna. Wiem też, że w wielu rzeczach jestem dobra, ale wolę się z tym zbytnio nie unosić. No wiecie, żeby jak najmniej osób czuło się gorszych ode mnie. To tak niewiele, a jednak sprawia, że nasza chciwość zmniejsza się, ustępując miejsca bardziej pozytywnym cechom.