883. Wielkopostne rozmyślania: Cz. 2 - nieznajomość siebie

Ostatnie godziny życia Jezusa stanowią swoisty testament, jaki pozostawił dla swoich uczniów. Nie bał się o siebie, ale o nich. Wiedział przecież co go czeka - najpierw wydanie przez jednego z tych, których uważał za przyjaciół, potem osąd, biczowanie, pełna męki droga krzyżowa, aż w końcu haniebna śmierć na krzyżu. A potem? Potem padnięcie swojemu Ojcu w ramiona i otworzenie Nieba dla wszystkich dusz. Człowiekowi dużo łatwiej znieść to, na co jest przygotowany, kiedy wie, co go czeka. Apostołowie jednak nie mogli znać swojej przyszłości. Mogli co prawda podejrzewać, że będą prześladowani w imię swojego Mistrza, ba, nawet sam Jezus im to przepowiedział, ale nie mogli przewidzieć, że praktycznie wszyscy z nich(nie licząc Judasza, który się powiesił oraz Jana, który w sędziwym wieku zmarł zesłany na wyspę) odda męczeńską śmierć za wiarę. 

Jak zanotował święty Łukasz w swojej Ewangelii, Jezus podczas ostatniej wieczerzy miał powiedzieć: "Lecz oto ręka mego zdrajcy jest ze Mną na stole. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi według tego, jak jest postanowione, lecz biada temu człowiekowi, przez którego będzie wydany"(za "Biblią Tysiąclecia", Łk. 22, 21-22). Zaskoczenie uczniów musiało być ogromne. Bo oto tutaj jedli wspaniałą ucztę wystawioną na pamiątkę wyjścia przodków z niewoli egipskiej, a tu nagle słyszą takie słowa. Nie wiedzieli jednak kto zdradzi(poza Judaszem oczywiście), nie znali siebie nawzajem, nie byli też pewni siebie, dlatego pytali jeden drugich - czy to będziesz ty, czy też to będę ja? 

Wśród Apostołów najbardziej wyróżnił się Piotr, który gorąco zapewniał swojego Mistrza, że nie dość, że go nie zdradzi, to jeszcze będzie go bronił. Nie znał siebie wystarczająco, nie wiedział, że są to zapewnienia, które nie znajdą odzwierciedlenia w najbliższej przyszłości. Kiedy kilka godzin później ktoś na dziedzińcu pałacu Poncjusza Piłata zapytał go, czy jest uczniem Jezusa, zaprzeczył. Raz, drugi, trzeci. Świtało, w oddali rozległ się odgłos koguta. I wtedy przypomniał sobie słowa Syna Bożego: "Powiadam ci, Piotrze, nie zapieje dziś kogut, a ty trzy razy wyprzesz się tego, że mnie znasz"(za "Biblią Tysiąclecia", Łk. 22, 34). Ta zdrada miała palić go do końca życia, każde pianie koguta bezlitośnie o nim przypominać. I oto po kilku latach Piotr miał odkupić swoją winę. W ciemnej celu rzymskiego więzienia ktoś podchodzi do starca i pyta, czy zna Jezusa Chrystusa. On podnosi swoją siwą głowę i bez wahania odpowiada: "Tak, znam". Wina zostaje odkupiona, chociaż zapłacona została za to najwyższa cena - cena życia.

Na drugim końcu stołu siedział Judasz. Chyba tylko niego nie zdziwiło zdanie wypowiedziane przez Nauczyciela. Jedyne co mogło go zastanawiać to to, skąd Jezus wiedział, że zostanie wydany. Kto z arcykapłanów, bądź ich otoczenia, nie zachował dyskrecji... Tylko Judasz spośród ich wszystkich wiedział, jak "smakuje" zdrada, wytargowanie odpowiedniej ceny od kapłanów, dobicie satysfakcjonującego targu. Tak jak ostatnio pisałam, Judasz był kimś w rodzaju skarbnika grupy, znał więc cenę pieniądza. Teraz siedział przy wytrawnej wieczerzy, w jednej dłoni trzymając chleb, a w drugiej cenę, za jaką miał wydać Nauczyciela. Jego nieznajomość siebie polegała na tym, że zbyt bardzo dbał o rzeczy doczesne, a zbyt mało o swoją duszę. I to go zgubiło. Myślał, że wzbogacając się w tak niegodziwy sposób będzie szczęśliwy. Tak się jednak nie stało. Sumienie nie dawało mu spokoju. Aż w końcu nieznajomość siebie doprowadziła go do czynu ostatecznego...

Są jeszcze pozostali uczniowie, którzy w godzinie największej próby niewytrzymali i uciekli w ciemność. Ciemność, ponieważ życie bez Boga pozbawione jest blasku. Żaden z nich nie przeszkodził żołnierzom, gdy ci pojmali ich nauczyciela w ogrodzie Oliwnym. Ich nieznajomość siebie polegała na tchórzostwie, na niewierności. Kiedy Jezus stał na balkonie pałacu Poncjusza Piłata, nie widział znajomych twarzy, które tyle razy z nim przebywały, tylko rozwścieczony Sanhedryn. Nie widział też swoich Przyjaciół podczas drogi krzyżowej, ani wtedy, kiedy wisiał na krzyżu. A jednak tuż po zmartwychwstaniu przyszedł do nich pomimo zamkniętych drzwi i spożył z nimi posiłek, który tak bardzo przynosił im na myśl tą ostatnią wieczerzę. A za razem przyniósł nadzieję na dalszy czas...

Jak to jest u nas z naszą znajomością lub nieznajomością siebie? Czy potrafimy przewidzieć naszą reakcję na daną sytuację? Czy potrafimy bronić naszych wartości, nawet niekoniecznie związanych z wiarą, naszego zdania? Czy może przytakujemy komuś, bo tak wypada?

Nieznajomość siebie szkodzi...
Naucz mnie Panie znajomości siebie,
abym potrafiła zajrzeć w swoje wnętrze,
i odpowiedziała sobie na proste pytanie:
Quo vadis człowiecze? Quo vadis?
Ja sama nie znajdę na nie odpowiedzi.
Dopóki nie poznam samej siebie.