1081. Zanim jeszcze przyszła codzienność

Świąteczne dni powoli ustępują miejsca tym zwyczajnym. Boże Narodzenie 2019 i nadejście nowego roku 2020 pozostają wspomnieniem, utrwalonych chociażby na stronach mojego bloga. Zwieńczyły je dwa wyjątkowo ważne jak dla mnie wydarzenia: niedzielny koncert kolęd w jednej z sąsiednich parafii oraz poniedziałkowy Orszak Trzech Króli ulicami naszego miasta.

Niedzielny występ naszego zespołu w parafii P. księdza wypadł nam dosyć niespodziewanie. Ostatni raz byłam w tym kościele we wrześniu ubiegłego roku podczas spotkania dla naszej grupy pielgrzymkowej zmierzającej kilka tygodni wcześniej na Jasną Górę. A wcześniej jeszcze byłam tam kilka razy za czasów, kiedy chodziłam do ogólniaka - szkoła podlegała pod tą parafię. Na nasz sobotni koncert zaprosiliśmy P. z jego młodzieżą, aby nam przygrywali do kilku kolęd. W ramach rewanżu zaprosili nas na ostatnią niedzielę do siebie. Cieszyłam się, że to miała być niedziela - sobota raczej nie wchodziła w rachubę ze względu na ślub S. i O. Raczej bym się nie wyrobiła na godzinę 19:00. A tak sobie trochę odpoczęłam i na drugi dzień byłam prawie jak nowo narodzona.

Tak sobie w niedzielny poranek pomyślałam, że chyba odpuszczę sobie Mszę świętą w mojej parafii, a po prostu pójdę sobie na tą przed koncertem w tamtym kościele. Tak też zrobiłam. A przedpołudnie poświęciłam na czytanie książki. W sumie nic nowego. Popołudniu powoli zaczęłam się zbierać, m.in. cieplej się ubrałam. A jednocześnie tak się guzdrałam, że z domu wyszłam pół godziny przed 18:00. Wbrew pozorom to nie tak dużo, zwłaszcza kiedy trzeba było przejść ponad 2 kilometry, w tym pomiędzy blokami na nieznanym sobie osiedlu. Bo Karolinka sobie umyśliła iść na skróty. Ale z drugiej strony, skoro dzień wcześniej udało mi się nie zgubić na zupełnie obcym sobie terenie, to dlaczego teraz miałoby być inaczej, prawda? W ostatecznym rozrachunku na miejscu byłam tuż przed rozpoczęciem Mszy. Ufff... zawsze mogło być gorzej.

Weszłam do środka, usiadłam w jednej z pierwszych ławek i czekałam. A przy okazji kontemplowałam tamtejszą szopkę bożonarodzeniową, do której wykonania wykorzystano sam ołtarz. Nietypowy pomysł, przyznajcie sami.

Po skończonej Mszy świętej przyszła reszta zespołu. Szybko się rozlokowali i czekaliśmy na początek koncertu. Jako pierwsza wystąpiła młodzież z tamtejszej Oazy, która wykonała wiązankę skocznych kolęd na tzw. góralską nutę(w tym np. Gore gwiazda Jezusowi, Oj Maluśki czy też Jezusa narodzonego wszyscy witajmy) po czym przed ołtarz wyszła nasza ekipa. Chwilkę nam zajęło, zanim żeśmy się rozlokowali, a następnie ruszyliśmy z repertuarem. Był on taki sam jak tydzień wcześniej, więc nawet moja nieobecność na próbie, która miała miejsce poprzedniego dnia, nikomu zbytnio nie przeszkodziła. Każdy nasz występ był zapowiedziany przez P., a na koniec gorąco oklaskiwany. W dodatku wszystko szło na żywo w internecie, więc można powiedzieć, że nasza publiczność była trochę większa, niż na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać. Chyba wszystkim do gustu przypadła piosenka, jaką śpiewaliśmy na bis - "Jak w Betlejem". Bo w sumie opowiada ona o tym, że Chrystus nie przyszedł na ziemię tylko w Domu Chleba, ale w każdym miejscu na ziemi. To trochę jak z naszą starą, poczciwą scholową pastorałką mówiącą, że "Przyszła do Dąbrowy, wesoła nowina, że w Betlejem mieście, Panna rodzi syna". Na koniec natomiast usłyszeliśmy od P., że on ma w planach szerszą współpracę z naszą parafią. Aż strach się bać, co miał przy tym na myśli. Kiedy było już po wszystkim, posprzątaliśmy rzeczy z naszego kościoła i wróciliśmy do domu. Akurat miałam to szczęście, że znajoma mnie podrzuciła do domu. Bo jednak wracać samemu do domu przez park po 20 to trochę jest strach.

Wolny weekend skończył się wraz ze świętem Trzech Króli. Wiele ludzi, co ciekawe, chrześcijan, uważa że jest to niepotrzebny wolny dzień, że ucierpi na tym ekonomia, że jak ktoś chce tego dnia iść na Mszę świętą do kościoła, to zawsze pójdzie. Doskonale pamiętam ostatni 6 stycznia, który nie był dniem wolnym od pracy. Miałam akurat zajęcia na uczelni, potem na złamanie karku pędziłam do mojego kościoła, bo przecież schola śpiewała na Mszy. Teraz wszystko jest na spokojnie. Idę do kościoła na tą godzinę, na którą chcę, specjalnie nie muszę się spieszyć i myśleć, jak i czy w ogóle zdążę. Zresztą, jeżeli jesteśmy wierzący, to myśląc o ekonomii powinniśmy wziąć pod uwagę właśnie sytuację Trzech Króli. Pochodzili oni prawdopodobnie z Persji(za tą tezą przemawiają tzw. czapki frygijskie znajdujące się na malowidle przedstawiającym pokłon Magów w jednej ze świątyń znajdujących się w Ziemi Świętej), która leży na terenie współczesnego Iranu. Ich podróż musiała trwać tygodnie, jeżeli nie miesiące. Musieli wziąć w nią wiele kosztowności oraz dary. Prastara legenda mówi, że te dary miały być testem dla małego Jezusa - jeżeli wybrałby złoto oznaczałoby to, że jest królem ziemskim, kadzidło - że jest kapłanem, mirrę - lekarzem. Jezus przyjął wszystkie trzy pokazując, że jest królem, kapłanem i lekarzem w jednej osobie.

Wróćmy jednak do Trzech Mędrców. Wyruszając w tak daleką wędrówkę zostawili krainy z których pochodzili wraz z całym systemem gospodarczym. Zapewne mianowali kogoś na wzór ministra skarbu, jednak to nie oni dysponowali tym majątkiem. Mogło to przysporzyć kłopotów finansowych w państwie. Czy się tym przejmowali? Czy o tym myśleli? Nie, dla nich najważniejsze było pokłonić się Dziecięciu. Co ważniejsze, nie dostali oni właściwie nic w zamian. Nie wymienili się kosztownościami z Królem, co najwyżej mogli usłyszeć "Dziękuję" z ust Józefa, a Maryja mogła pomóc synkowi pomachać im na pożegnanie. Czy więc opłacała im się ta wielotygodniowa przerwa od pracy, kiedy w dodatku musieli wracać do siebie już inną, być może dłuższą drogą, co dodatkowo wpłynęło na ich absencję? Tak, bo przecież znaleźli to, czego szukali. Być może nawet zaczęli wierzyć, a ich życie stało się pełniejsze? Pamiętajmy o tym, idąc tego dnia do kościoła. Pamiętajmy, że po spotkaniu z Bogiem nasze życie zawszę będzie lepsze.

Takim wymiernym wydarzeniem 6 stycznia jako wolnego dnia są niewątpliwie barwne Orszaki Trzech Króli, które przemierzają ulice naszych miast i wsi. Czy gdyby święto Epifanii było normalnym dniem, to byłyby one możliwe? A przecież cały pochód wygląda tak barwnie i przysparza wiele radości biorącym w nim udział ludziom. U nas już trzeci raz Trzej Królowie prowadzili wiernych od kościoła p.w. św. Barbary(dawnej świątyni prawosławnej) do miejskiej bazyliki, którą wielu z Was zna z moich opowieści:

W samej bazylice po przemarszu odbył się uroczysty koncert kolęd i pastorałek, przy akompaniamencie Miejskiej Orkiestry Dętej. Wbrew pozorom wcale nie było tak bardzo głośno, jak się mogłoby wydawać. A tradycyjne kolędy, podobnie jak w przypadku naszych koncertów, przeplatały się z nowoczesnymi piosenkami.

Jedyny minus tego wszystkiego jest taki, że sama nie wiem kiedy przemarzłam(czy na ślubie, czy na koncercie, czy może na pochodzie), a w rezultacie znowu coś złapałam. Na szczęście to tylko przeziębienie, bo powoli trzeba wracać do starego rytmu. Siostra pojechała na studia, Młoda przyjechała. Szkolniaki za tydzień mają już ferie zimowe, po których rozpoczynam pracę z Kropką. I tak powoli toczą się kolejne dni 2020 roku...