1198. Wychowałam się na Laskowskim, Wodeckim, Szczepaniku...

Nie od dzisiaj wiadomo, że muzyka łagodzi obyczaje. I chyba nie ma człowieka, który by jej nie lubił słuchać, chociaż każdy z nas ma inny gust i lubi inne dźwięki. Ma do tego prawo, w końcu co to byłby za świat, gdybyśmy lubili jedno i to samo?
Nie będę ukrywać, że najbardziej kocham muzykę tworzoną przez samą przyrodę. Klekot bocianów, kumkanie żab, cykanie świerszczy, szum morza i liści w parku, ptasie trele - mogłabym tego słuchać bez przerwy. Ale i muzyką tworzoną przez ludzi nie pogardzę. Bach, Beethoven, Czajkowski, Chopin, Szymanowski, Ogiński - moi faworyci. Jednak do nich musiałam dojrzeć. Jednocześnie od małego słuchałam polskiej klasyki. Nie było wtedy płyt CD, z których wybierało się odpowiednie ścieżki muzyczne. Człowiek musiał zadowolić się kasetami, najczęściej przegrywanymi, gdzie szukało się poprzez przewijanie ukochanych piosenek.
Jednym z pierwszych moich muzycznych idoli stał się Janusz Laskowski. Jego "Kolorowe Jarmarki" mogłam nucić i słuchać godzinami, doprowadzając do szewskiej pasji rodziców. Nie gardziłam też piosenką "Rzeki przepłynąłem, góry pokonałem"(znaną też jako cover grupy "Fantastic" - "Czarownica"), "Świat nie wierzy łzom", "Śnił mi się rodzinny dom", "Żółty jesienny liść", czy też szlagierową wręcz "Beatą z Albatrosa". Do dzisiaj się śmieję, że rodzice tak bardzo mieli dość tej muzycznej monotonii, że kupili mi walkmana. A z drugiej strony mogłam go zabierać ze sobą wszędzie, nawet na turnusy rehabilitacyjne, i słuchać nie tylko kaset z muzyką, ale i bajkami.
Następnym moim muzycznym idolem ze wczesnego dzieciństwa był Zbigniew Wodecki. Och, jak ja kochałam jego głos, jego liryczność, jego piosenki. Mogłam ich słuchać na przemian z Laskowskim(dalej na kasetach magnetofonowych), nawet podczas odrabiania zadań domowych. "Chałupy Welcome to", "Opowiadaj mi tak", "Z tobą chcę oglądać świat", "Lubię wracać tam gdzie byłem", "Zacznij od Bacha", czy też "Pszczółka Maja" - no po prostu klasyka! I nigdy mi się nie znudzili.
Natomiast z Piotrem Szczepanikiem "spotkałam się" już w czasach płyt CD. Właściwie była to pierwsza nasza płyta, którą kupiliśmy tylko po to, aby sprawdzić, czy działa nowo zakupiony odtwarzacz płyt w komputerze. Wiem, że dzisiaj to może dziwnie brzmieć, ale kiedyś dokupywało się poszczególne części składowe komputera. Zwłaszcza, kiedy miało się dosyć skromny budżet. Rodzice kupili ją na próbę, a ja przepadłam na całe dnie odkrywając kolejne melodyjne brzmienia. Po kilku dniach potrafiłam zaśpiewać z pamięci całą płytę, wraz z "Żółtymi kalendarzami", "Kochać", "Goniąc kormorany", "Pustymi kopertami" oraz moją ulubioną "Zabawą podmiejską". 
Oczywiście moja lista muzycznych gustów, bo tych, których słuchałam jest oczywiście znacznie więcej. Jednak z reguły wybierałam coś z popu, lekkiego rocka, klasyki, ewentualnie liryki śpiewanej. Inne gatunki mi nie podchodziły. I chyba tak już zostanie...

Trzymajcie się ciepło