1437. Taka mała zmiana planów

Z zawodów w Tarnowie wróciłam nie tylko oczarowana jego pięknem, ale i infekcją, prawdopodobnie przejętą od Młodszej. Ja rozumiem, że perspektywa 3 dni bez rodziców jest kusząca, ale z drugiej strony - co to za przyjemność gdzieś jechać chorym? Młodsza ma jednak inny światopogląd, a że miałyśmy jeden pokój, to finał tego jest jaki jest. Od poniedziałku kaszlę, mam stan podgorączkowy, drapie mnie w gardle. Na chorowanie jednak nie mam czasu, bo przecież wkroczyliśmy w życiu studenckim w okres zaliczeń. Tak więc spędzanie dni na wypoczynku zostaje w sferze moich marzeń. To znaczy po powrocie do domu kładę się spać na 2-3 godziny, potem wstaję, uczę się, coś jem, daję jeść kotu i na nowo idę spać. Bywało gorzej. Zwłaszcza, że kolokwia zaliczam na 4,5 - 5, co też mnie satysfakcjonuje.
W zasadzie powinnam jechać w weekend na kolejną rundę Grand Prix do Krakowa, jednak w takim stanie to bez sensu. Wiem, że nie pobiegnę tak, jakbym mogła, gdybym była zdrowa. To po pierwsze, a po drugie - wczoraj wracając do domu znowu zaliczyłam tzw. glebę. Chyba wolałabym uderzyć o jakiś chodnik tak, abym rozwaliła kolano(jakkolwiek to nie brzmi). Tymczasem ja uderzyłam kolanami o bruk składających się w mniejszej kostki(mam nadzieję, że wiecie o co mi chodzi). Nie rozwaliłam kolan, za to cała krew(a mam problem z jej krzepnięciem) rozlała mi się pod skórą. Co ciekawe, mam wrażenie, że jakby promieniuje mi to wszystko do łydki... Pierwszy raz mam coś takiego. Trochę mi to utrudnia chodzenia, ale też nie jest najgorzej. No i trzecia rzecz - wycieczka studyjna w przyszłym tygodniu. Było z tym zamieszania(nawet do końca nie wiemy, czy lecimy we wtorek czy w środę), ale wszyscy, a przede wszystkim organizator, jest dobrej myśli. I teraz najlepsze - nikt nie wymaga ode mnie(ani od mojego słabowidzącego kolegi z roku) opiekuna. Mając w pamięci przeboje z UPJPII, to było to dla mnie ogromnym zaskoczeniem. Takim samym, jak podczas szykowania się do wylotu na ŚDM do Panamy :). Tym bardziej, że to jest i dużo dalsza podróż niż do Lwowa(ale nie tak daleka jak do Panamy), i dużo bardziej skomplikowana logistycznie. Da się? Da się! Ten weekend nie będzie jednak tak całkowicie stracony - udało mi się dostać na wolontariat podczas Memoriału Janusza Kusocińskiego na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Pierwotnie miałam wracać z zawodów w sobotę po starcie(w końcu Kraków to nie koniec świata), ale że nie jadę, to problem się sam rozwiązał. Baca dał mi kilka patentów na bolące gardło, więc powinno być dobrze.

W ostatniej notatce wspominałam o książce "Motyl i skrzypce" autorstwa Kristy Cambron. Dzisiaj chciałabym się z Wami podzielić wrażeniami, jakie na mnie ona wywarła. 

Tytuł: "Motyl i skrzypce"

Autor: Kristy Cambron
Wydawnictwo: Znak
Kraków 2020
Liczba stron: 384

Czy muzyka mogła pomóc przetrwać w tak potwornym miejscu, jakim był obóz koncentracyjny w Auschwitz? I czy w ogóle mogła się w nim rozwijać jakakolwiek forma sztuki. Wiemy, że np. Victorowi Franklowi udało się napisać jedną ze książek, w jednym z baraków znaleziono "książkę" z bajkami dla dzieci, napisaną już w obozie. Wiadomo, że działała orkiestra. Można więc powiedzieć, że w Auschwitz istniała jakaś prowizorka kultury. I w takich właśnie okolicznościach Kristy Cambron umieściła akcję jednej ze swoich powieści - "Motyla i skrzypiec".

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch płaszczyznach. Pierwsza rozgrywa się w czasach współczesnych - Sera Jemes, pracownica jednej z galerii na Manhattanie od pewnego czasu poszukuje obrazu przedstawiającego kobietę z obozu koncentracyjnego. Poznaje przy tym Williama Hanovera, mężczyznę który wpada mu w oko, zresztą ze wzajemnością. Sera po nieudanym związku z mężczyzną, który w ostatnim momencie rezygnuje ze ślubu, powoli odzyskuje równowagę. Czy mężczyzna ma jakiś związek z poszukiwanym obrazem?

I druga płaszczyzna, rozgrywająca się w czasie II wojny światowej - Adele jest znaną na całą Austrię skrzypaczką mającą wysoko postawionego ojca. Od jakiegoś czasu spotyka się z Vladymirem, również muzykiem. Adele zaangażowana jest w pomoc ukrywającym się w Wiedniu Żydom. Pewnego dnia widzi, jak jedna z takich rodzin jest ładowana na ciężarówkę. Dziewczyna wie, co to oznacza. W dodatku podczas zamieszania rani swoje dłonie o kawałki szkła. Nazajutrz bierze udział w koncercie, po którym, w wyniku donosu ojca, zostaje deportowana do Auschwitz. Na odchodne matka wręcza jej futerał ze skrzypcami, nie wiedząc, że córka ukryła w nim także zdjęcie Vladymira i spinkę z motylem. W obozie trafia do orkiestry, która gra nie tylko dla dostojnych oficerów, ale też więźniów idących co rano do pracy czy też zmierzających do komór gazowych. I chociaż jej dusza przez to cierpi, wie, że to jedyny sposób na jeszcze jeden dzień przeżycia w tym piekle na ziemi.

"Motyl i skrzypce" ukazują, jak trudne, a zarazem ważne dla więźniów, będących wcześniej artystami, było kontynuowanie za drutami swojego dzieła. Elena wiele razy buntowała się wbrew samej sobie. Nigdy jednak nie odważyła się nie iść na koncert - dzięki temu była "niewidzialna". Tak, niewidzialna - gdyby nie przyszła na występ ktoś od razu by to zauważył. W książce widzimy też wielką potrzebę tworzenia - Omara, kierowniczka orkiestry ryzykowała wiele, aby namalować portret skrzypaczki, chociaż wiedziała co ją czeka, kiedy jakiś SSman przyłapie ją na tym, co robi. Aż wreszcie czytelnik jeszcze raz może się przekonać, jak wiele może dać i jaką rolę w przezwyciężeniu wszelkich przeciwności losu może mieć miłość - zarówno do drugiego człowieka(Elena nie przestała kochać Vladymira nawet w obozie), jak i do swojej pasji. Być może jedno i drugie było tym, co ocaliło życie bohaterce...