1581. Co skrywa "Ostatnia wieczerza" Leonarda da Vinci?

Zastanawiam się, co też ma w sobie słynny obraz mistrza Leonarda da Vinci, "Ostatnia wieczerza", że stał się inspiracją do powstania niejednego thrillera, w którym pojawia się on niejako w roli głównej. Swego czasu głośna była powieść Dana Browna - "Kod Leonarda da Vinci", w której autor postawił dosyć śmiałą tezę, jakoby Jezus i Maria Magdalena byli parą, a jedna z czołowych bohaterek powieści finalnie okazałą się członkiem tego klanu. I chociaż powieść wywołała globalny skandal, w który włączył się także papież, to ostatecznie okazała się bestsellerem. Może właśnie z powodu tego zamieszania? Też przeczytałam "Kod", co prawda już wtedy, kiedy nieco o niej ucichło (a konkretniej przed wyjazdem do Francji) i jakoś nie wpłynęło to na moją wiarę. Ale może dlatego, że bardziej zwracałam uwagę na obiekty umieszczone w fabule książki, niż na historię miłości.

W podobnym klimacie została napisana "Tajemnicza wieczerza" Javiera Sierra. Różnica pomiędzy nią, a "Kodem" polega na tym, że "Tajemnicza wieczerza" rozgrywa się w końcówce XV wieku, kiedy Leonardo da Vinci malował jeden ze swoich najsłynniejszych obrazów, tymczasem akcja "Kodu Leonarda da Vinci" rozgrywa się w czasach współczesnych. Zresztą ostatnia przeczytana przeze mnie książka tego autora, "Upadły Anioł", niezbyt do mnie przemówiła, toteż dałam Sierra'emu jeszcze jedną szansę (bo jednak "Błękitna Dama" mi się podobała). I nie zmarnował jej.

Tytuł: "Ostatnia wieczerza"

Autor: Javier Sierra

Wydawnictwo: Sonia Draga

Liczba stron: 335

Akcja książki toczy się w 1497 roku z perspektywy mnicha Augustina Leyre. Ponieważ zajmuje się on m.in. rozwiązywaniem zagadek i łamaniem szyfrów, w trybie pilnym zostaje wezwany do Mediolanu, gdzie w jednym z kościołów znany już powszechnie Leonardo da Vinci kończy fresk "Ostatnia wieczerza". Wszystko dlatego, że papież Aleksander II otrzymuje anonimowe listu sugerujące, że artysta ukrył w swoim dziele przekazy, które są niezgodne z uznawaną doktryną Kościoła Katolickiego. Augustin staje przed niełatwym zadaniem odkrycia, co tak naprawdę skrywa malowidło, które niebawem ma ujrzeć światło dzienne.

Początek książki czytało mi się dosyć topornie i myślałam, że skończy się tak, jak w przypadku "Upadłego anioła" - że raczej przemęczę, niż przeczytam całość. Jednak po kilku rozdziałach akcja rozkręciła się na tyle, iż czytałam kolejne strony z wypiekami na twarzy. Klasztor co raz odkrywał przede mną kolejną swoją tajemnicę, zaś zabójstwo jednego z mieszkających w budynku braci spowodowało, że po moim grzbiecie przebiegł dreszcz. Co prawda czasami gubiłam się w akcji, nie wpłynęło to jednak zbytnio na moją ogólną ocenę książki. A oceniam ją dość dobrze. Może Javier Sierra nie jest rozpoznawany tak bardzo, jak wspomniany Dan Brown, jednak talentu do tworzenia thrillerów mu nie brakuje.

Trzymajcie się ciepło!