1582. Mam nadzieję, że dotrze na czas

Kilka wpisów wcześniej pisałam o tym, że zepsuł mi się aparat fotograficzny. Zaniosłam go do serwisu w nadziei, że uda się go jakoś naprawić. Wczoraj dostałam SMSem odpowiedź zwrotną, że ze wzglądu na to, że model ten jest dosyć rzadkiej firmy, to nie ma nawet jak sprowadzić części zamiennych. Postanowiłam więc, że kupię nowy model. Ten uszkodzony co prawda od biedy mógłby być, ale na moje oko, to ta czarna plama jakby się powiększała. Wiem, pewnie sobie teraz większość z Was pomyśli, że niepotrzebnie robię problem, bo przecież każdy smartfon ma dzisiaj dość dobrej jakości aparat fotograficzny. Tylko, że ja w dalszym ciągu posługuję się "przedpotopową" komórką. Owszem, kilka razy próbowałam coś sfotografować czyimś sprzętem, ale nie za bardzo mi to szło. Smartfony są zbyt cienkie, abym mogła je pewnie chwycić. 
Wybrałam model taki sam, jak mój pierwszy aparat cyfrowy, kupiony tuż przed Światowymi Dniami Młodzieży w Krakowie. Tyle że czarny (wcześniej miałam srebrny). Rano zrobiłam przelew (brawo dla sklepu, który pięć minut po zakupie nie "krzyczał" o przelanie pieniędzy), wieczorem były już na koncie sprzedawcy, o czym poinformował mnie meil. Teraz już tylko pozostaje czekać, aż przesyłka będzie już u mnie. Mam nadzieję, że dotrze w najbliższym tygodniu.

Właśnie zdaliśmy sobie sprawę z tego, że przez wyjazd, a następnie przez Boże Ciało (a raczej wolne po nim), niektóre zajęcia będziemy mieli dopiero... 23 czerwca. Minus sytuacji - będzie to już ich zaliczenie. Na szczęście nie jest to nie wiadomo jak duży ogrom informacji, więc jakoś się to ogarnie. Co prawda już widzę, że nachodzą mi na siebie zaliczenia na obydwóch kierunkach, jednak już wczoraj rozmawiałam na temat takiej ewentualności z panią Doktor z pedagogiki i mam od niej zielone światło na ewentualność pisania w innym terminie. A więc mam nadzieję, że wszystko się uda.

Dzisiaj powinnam jechać na Pierwszą Rundę tegorocznego Grand Prix w Paralekkoatletyce. I pewnie pojechałabym, gdyby treningi były treningami, a nie jakąś ich parodią. Bo dla mnie tak to wygląda. Robić byle co i byle jak. Trener twierdzi, że trenowanie niepełnosprawnych to jego życiowa pasja, ale jego postawa i stosunek stanowczo temu przeczy. Pasję do trenowania nas to miała Gusia - dla każdego miała indywidualny plan, który konsekwentnie realizowała na treningach, poświęcała nam całe zajęcia, biegając pomiędzy boiskiem, gdzie trenowali biegacze, a siłownią, gdzie trenowali rzucacze (latem było łatwiej, bo wszyscy trenowaliśmy na boisku). Motywowała, wspierała, można było z nią o wszystkim porozmawiać. A ile razy towarzyszyła mi w biegu - niezliczę. No i mieliśmy jakieś wyniki. Teraz wszyscy robimy to samo, w myśl zasady - motoryka jest najważniejsza. Nie pamiętam, kiedy ostatnio biegałam, że biegałam. Chyba za poprzedniego trenera. Obecny nawet nie mierzy nam czasów, chociaż bez przerwy klika w komórkę. Motywacja? Pełne pretensji: "No rozgrzewać się! No ruszać się!". Dzieciakom to już w ogóle nie poświęca czasu... Ech, no przykre to wszystko. Zwłaszcza, że dostaje na nas pieniądze. Może gdyby wypłata była uzależniona od wyników bardziej by się angażował?

Pędzę więc na nabożeństwo majowe. Kocham Litanię Loretańską, już w klasie 3 podstawówki znałam ją całą na pamięć. Nauczyłam się jej w najprostszy sposób - po prostu chodziłam na nią przez cały maj rok wcześniej. W sumie dalej potrafię ją odtworzyć z pamięci, mam jednak problem z umiejscowieniem tych nowych wezwań. A może po prostu potrzebuję jeszcze trochę czasu, aby mi one weszły w odpowiednim miejscu do łepetynki? Pamiętam czasy, jak schola śpiewała na tych nabożeństwach (czasami tylko ja i moja siostra), pamiętam, jak podczas nabożeństwa były odmawiane wieczorne modlitwy salezjańskie. A teraz? Teraz nie ma ani jednego, ani drugiego. Szkoda...