1910. To żadne przełomowe odkrycie

Często zastanawia mnie jak to jest, że nie mogę usiedzieć w miejsce i wszędzie mnie nosi. Pomimo przypływu lat dalej mi się wiele rzeczy chce, chociaż niejednokrotnie życie podcięło mi skrzydła. Upadki bywały bolesne, zwłaszcza w sferze psychicznej, cierpi też na tym np. moja samoocena, której odbudowanie zajmuje mi wiele czasu. Ale jeżeli na szali położę dobre i złe chwile, to te drugie z pewnością przeważają. 

Jeszcze nie tak dawno zastanawiałam się, czy ktoś taki jak ja w ogóle ma szansę na znalezienie satysfakcjonującej pracy. Z moimi ograniczeniami, które mogą mieć wpływ na tak wiele rzeczy, w tym na pierwsze wrażenie, które może mnie eliminować w wielu rzeczach. Dzisiaj wiem, że jest to możliwe. I chociaż nie zawsze jest łatwo i przyjemnie, to cieszę się, że nie tylko jest dla mnie źródłem dochodów, ale daje mi bardzo wiele radości z obcowaniem z drugim człowiekiem. Zwłaszcza z młodym człowiekiem, którego dopiero trzeba uformować.

Bardzo dużo radości daje mi też formacja w ramach Duszpasterstwa Akademickiego. Czwartkowe spotkania są w takich godzinach, że spokojnie mam możliwość dotarcia na nie na czas po skończonej pracy. A nawet chwilę na nie czekam. Na szczęście staram się mieć przy sobie jakąś książkę, a już na pewno notatki z zajęć, choćby bieżących, a więc nie jest to dla mnie czas stracony. Mogę kontynuować czytanie aktualnej lektury (obecnie kończę "Ostatniego Faberge" Thomasa Swana), albo po prostu powtórzyć sobie materiał. 

Nie ma dwóch takich samych spotkań. Wczoraj analizowaliśmy niedzielną Ewangelię wg św. Łukasza, opowiadającą o spotkaniu zmartwychwstałego Jezusa z uczniami w wieczerniku metodą lectio divina. Każdy z nas mógł wypowiedzieć się jak zrozumiał dany fragment i podzielić się tym, co Bóg mu przez tych kilka zdań chce powiedzieć. Co mi "powiedział" Bóg w przytoczonym fragmencie? Chyba ostatnie zdanie będące wypowiedzią Jezusa - "Wy jesteście świadkami tego" (chodziło o fakt jego męki i zmartwychwstania). "Wy", a więc my też, pomimo upływu lat. I znowu przyszły mi na myśl słowa zawarte w 2 Liście św. Pawła do Tymoteusza: "głoś naukę, nastawaj w porę, nie w porę, [w razie potrzeby] wykaż błąd, poucz, podnieś na duchu z całą cierpliwością, ilekroć nauczasz" (2 Tm, 4, 2). Czyli każdy wierzący jest tak samo świadkiem tego wydarzenia o którym ma prawo mówić. Wiem, że to żadne przełomowe odkrycie. I że wiele osób może drażnić to co i jak piszę. Ale uwierzcie mi - chcę o tym pisać zawsze i wszędzie, w porę i nie w porę.

I uwierzcie mi - ile uczestników spotkania tyle spostrzeżeń. Ale najbardziej podobało mi się to, że nikt nikogo nie krytykował czy też nie wyśmiewał, a więc każdy mógł na spokojnie przedstawić swoje stanowisko w tej kwestii. Ach, gdyby tak było w życiu, to naprawdę świat byłby o wiele lepszy. Zwłaszcza świat polityki. Był też oczywiście czas na śmiech i na radość, ale w zupełnie innym kontekście i z innych przesłanek. Bo przecież nikt nikomu nie zabrania być smutnym. Radość jest bardzo potrzebna w naszym życiu, a wbrew pozorom, religia katolicka wcale jej nie zabrania. 

I takie zupełnie poważne zdjęcie (no dobra - prawie poważne, tuż przed nim oraz tuż po nim pękałam ze śmiechu, ale to wszystko przez księdza Krzysztofa i jego żartobliwe uwagi). Tak aktualnie wygląda kaplica w trzypomieszczeniowym lokum Duszpasterstwa. Czyli dwoma słowami - trwa w niej remont. Na szczęście wszystko jest na dobrej drodze ku końcowi.