291. Móc wymazać wspomnienia...

Czasami zastanawiam się, dlaczego medycyna nie wynalazła jeszcze cudownej tabletki pomagającej pozbyć się wspomnień? Są lekarstwa na uśmierzanie bólu, na leczenie kaszlu, stanu zapalnego, jednak jeszcze nie spotkałam się z lekarstwem na wymazanie wybranych wspomnień. Bo po prostu takiego nie ma. I prawdopodobnie jeszcze długo nie będzie, jeżeli w ogóle kiedyś takie wynajdą. Z jednej strony, podejrzewam że nie tylko ja chciałabym wymazać ze świadomości niektóre wspomnienia. Podejrzewam, że problem ten dotyczy też ofiar gwałtów, innych przestępstw, a także zdrad. Ja nie należę do tej grupy. Co dziwniejsze, nie chcę wymazać tych złych wspomnień, ale... te dobre. Dlaczego? Ponieważ czasami wspominając okres sprzed 15 lat po prostu wyć mi się chce. Tak po prostu, po ludzku. Może gdybym pozbyła się tych wspomnień, nie budziłabym się z płaczem połączonym z głuchym krzykiem raz na kilka miesięcy. I to nie dlatego, że śnił mi się koszmar, wręcz przeciwnie, te sny są bardzo piękne. Tak piękne, że człowiek chciałby je ukraść do realnego życia. Ale jak już człowiek otworzy oczy momentalnie zdaje sobie sprawę, że to był tylko sen, który prysnął jak bańka mydlana puszczana na festynie miejskim. Że sen skończył się niespodziewanie jak bajka czytana przez mamę przed snem. Ale do bajki zawsze można wrócić w dogodnym dla siebie momencie, sen natomiast z reguły jest niepowtarzalny. Może gdybym nie miała tak dobrych wspomnieć odnośnie pewnej osoby, nie miałabym po latach tak pięknych snów z nią związanych. Może miałabym koszmary, które chciałabym jak najszybciej zapomnieć? Te sny związane z matematyczką też najchętniej wymazałabym z pamięci, ale nie da się, po prostu się nie da. I chyba to najbardziej boli...

To dziwne, niby wiem, że życie składa się z powitań i pożegnań, co więcej, powinnam przez te 15 lat pogodzić się z pewnymi faktami, to jednak wspomnienie tej jednej osoby powoduje ukłucie w moim sercu. I nie ważne, czy jest to wspomnienie na jawie, czy też w śnie - oby dwa równie bolą. Tak bardzo aktualne są wtedy poniższe słowa jednej z moich ulubionych piosenek:

Tam kwiaty kwitną najcudniej na świecie,

Miłość swą radość dla ludzi wiedzie,

Człowiek człowieka miłością darzy,

Lecz w życiu to się chyba nie zdarzy...

W krainie tej się pięknie życie układa.

Miłość z radością do niego się wkrada.

Szczęście z nieszczęściem nie idą już w parze,

Kto chce ten może dostać to w darze...

Ten księżyc i gwiazdy, rzek nurty rwące,

To słońce gorące, blaskiem swym bijące.

Te kwiaty i łąki pełne zieleni, 

I życie w którym nigdy nikt i nic nie zmieni.