716. Patriotyzm/ po mojemu

Ostatnio pisałam pracę na diecezjalny konkurs literacki dotyczący wspomnień patriotycznych dotyczących mojej rodziny. Bardzo się cieszę, że patriotyzm to nie tylko walka z bronią w ręku, ale też stawianie dobra innych obywateli kraju ponad własne dobro. Bo chociaż nikt z mojej rodziny nie walczył bezpośrednio w wojnach, to jednak moja prababcia wykazała się czynem, który jest godny pochwały. Ale to już temat na osobną notatkę...

źródło obrazu

Patriotyzm. Ilu ludzi tyle różnych definicji tego słowa. Dla jednych patriotyzmem będzie chwycenie za broń w czasie zagrożenia kraju w którym mieszka, bądź z którym się identyfikuje, dla innych przekazywanie wartości, historii i tradycji narodowych z pokolenia na pokolenie, dla jeszcze innych kibicowanie naszym sportowcom i cieszenie się z ich kolejnych sukcesów. Wszystkie te sposoby łączą się w jedno - miłość do ojczyzny. A czym jest ona dla mnie?

źródło zdjęcia

Moje pierwsze skojarzenie ze wyrażeniem "miłość do ojczyzny" to odpowiedzialność za jej losy. Dzisiaj nie musimy walczyć z wrogiem o jej niepodległość ani oddawać życia po to, aby następne pokolenia mogły żyć w wolnej Polsce. To znaczy na razie nie musimy, wszak nikt nie wie, co przyniesie nam jutrzejszy dzień. Jednak czy to oznacza, że nie jesteśmy odpowiedzialni za ojczyznę i jej losy? Nie. Kiedyś o losy narodu walczyło się podczas powstań i zrywów narodowych, dzisiaj też możemy wpływać na jej losy poprzez głosowania i wyborów władz lokalnych i państwowych. Niekiedy myślimy sobie, że jeden głos w te i we wte to w zasadzie nic nie da. Jednak, jeżeli przyjmiemy że pomyśli tak powiedzmy 5000 uprawnionych do głosowania to te 5000 głosów przepadnie. A kto wie, być może ci ludzie zagłosowali by na kogoś innego niż większość i by przegłosowało daną ustawę, czy też wybrało kogoś innego do rządzenia? Tym bardziej mnie denerwuje, że kiedy pytam się osób, które najbardziej marudzą na aktualną władzę, czy brały udział w głosowaniu to słyszę "A co by dał ten mój jeden głos". Co ciekawe, taka odpowiedź nie pada z ust starszych osób, co jeszcze byłabym w stanie zrozumieć, ale od całkiem młodych. I to mnie przeraża, bo przecież wszyscy możemy wpłynąć na stan rządu, czy też panującej władzy. W ten właśnie sposób rozumiem współczesną odpowiedzialność za losy mojej ojczyzny.
Drugie skojarzenie to historia i ważne postaci związane z naszym krajem. Kochani, mamy piękną, ponad 1000 letnią historię naszego kraju. Wiele postaci przewinęło się przez jej karty, wielu zapisało się na nich z chlubą, przynosząc dumę naszemu narodowi. Mikołaj Kopernik, Mieszko I, Bolesław Chrobry, Józef Piłsudski, kardynał Stefan Wyszyński, czy też Karol Wojtyła - czy jest ktoś, kto o nich nie słyszał? Ale czy jesteśmy w stanie powiedzieć o nich coś więcej? Włosy mi się na głowie zjeżyły, kiedy podczas jednych z zajęć oratoryjnych uczeń z drugiej klasy liceum wiele razy podał Mieszka I jako pierwszego króla Polski, zaś po zwróceniu mu uwagi można było usłyszeć, że wyolbrzymia się sprawę, bo co to za różnica - książę czy król, dla dzieciaków przecież to wszystko jedno. Dla dzieci może i tak, ale dla mnie bynajmniej nie. Bo wiecie, ja też nie jestem alfą i omegą, ale pewne sprawy uważam za wiedzę elementarną. Zwłaszcza, kiedy zerka się do notatek... Zresztą z podstawowymi datami było podobnie. Powiecie, że się czepiam? Być może, ale tak samo "czepiała się" nauczycielka historii moich kolegów i koleżanek, którzy mieli problemy z nauką. Dlaczego? Bo uważała to za elementarne wiadomości, które każdy powinien znać!
Trzecie skojarzenie to szeroko pojmowana tradycja narodowa. Mamy piękne tradycje, czy jednak zawsze potrafimy je pielęgnować? Kiedyś, mimo groźby kary śmierci, polskie rodziny przechowywały w swoich mieszkaniach Żydów. Dzisiaj tak bardzo często słyszę jak jeden drugiemu mówi z pogardą "Ty Żydzie, Ty Downie!". Szczególnie ten ostatni zwrot bardzo mnie boli, ponieważ z wieloma dziećmi dotkniętych zespołem Downa chodziłam do szkoły. I tutaj nasuwa mi się pytanie - ilu z nas w razie zagrożenia życia pomogłoby się ukryć poszukiwanej rasie ludzkiej? Pod zaborami rodzice dbali o to, aby ich dzieci nie zapomniały ojczystego języka, aby nie zostały zgermanizowane czy też zrusyfikowane. Podobno dziadek od strony mamy, który przyszedł na świat na początku 1900 roku, wprowadził w domu zakaz mówienia w języku rosyjskim, chociaż był to obowiązkowy język obcy w szkołach. Posługiwano się powiedzeniami i przysłowiami. A dzisiaj? Dzisiaj kiedy powiem na Oratorium jakieś powiedzenie czy przysłowie, patrzą na mnie jak na kosmitę i każą mówić po ludzku. A jak wygląda to ich "po ludzku"? Pełne angielskich wtrąceń oraz wyrazów typu spox, XD pół zdania. I o to walczyliśmy w 1918 roku? Powoli zanikają też wywodzące się jeszcze z czasów słowiańskich tradycje i obrzędy na korzyść tych, które przychodzą do nas zza zachodniej granicy.
No i czwarte, może nie tak znaczące jak poprzednie, aczkolwiek dla mnie niezmiernie ważne - uczciwość i sumienna praca. Uczciwość wobec siebie i wobec innych. Wyobrażacie sobie sytuację, w której przychodzicie do lekarza, który przez cały okres studiów ściągał na kolokwiach i nie ma bladego pojęcia o fachu, który wykonuje? Albo księgowego, który nie umie wyliczyć czegoś tam z tego samego powodu? Czy wreszcie piekarza niepotrafiącego upiec chleba, chociaż ma skończoną odpowiednią zawodówkę? Uczciwość i wykształcenie są niezwykle ważnymi cechami. Poprzez wykształcenie niekoniecznie trzeba rozumieć ukończoną z wyróżnieniem zagraniczną uczelnię. Niekiedy prosty absolwent zawodówki będzie lepszym i wydatniejszym pracownikiem od uczonego. Ważne natomiast jest, aby z każdego etapu edukacji czerpać najwięcej jak się da! Ale robić to w sposób uczciwy, bo nieraz z trudem wywalczona trójka będzie bardziej satysfakcjonująca niż ściągnięta piątka. Poprzez uczciwość rozumiem też płacenie np. podatków.
Chociaż wydawać by się mogło, że postawy patriotyczne we współczesnych czasach są łatwe do propagowania, to niestety wielu z nas spłyca je do wywieszania flag narodowych(jeszcze nie zawsze w poprawny sposób) podczas ważnych wydarzeń sportowych. Czy tak powinno być? I czy do tego dąży nasz świat? Czas nam to pokaże.