715. Jak dzięki majowemu wierszykowi pokazałam, że też mogę recytować

Maj jest piękny jak świat bajek,
słońce w maju wcześnie wstaje.
A na kwiatach w stu kolorach,
pszczoły brzęczą do wieczora.
Sieje nutki nasz skowronek,
dni są złote i zielone...

Szczerze powiedziawszy nie pamiętam, kto jest autorem tego pięknego wiersza o maju, który był zamieszczony w moim podręczniku do języka polskiego w pierwszej klasie szkoły podstawowej, pamiętam za to, jak dwadzieścia lat temu recytując go przed całą klasą 1 B otrzymałam z niego ocenę celującą. A było to tak.

W klasach 1 - 3 chodziłam do szkoły masowej mieszczącej się na moim osiedlu. Chociaż intelektualnie nie odbiegałam od moich rówieśników, to jednak z powodu mojej niepełnosprawności miałam mieć program nauczania dostosowany do moich możliwości. Ponieważ, jak już wielokrotnie wspominałam, mam problem z motoryką małą(zresztą z tą dużą też), nauczycielka niejako przymykała oko na to, że nie piszę w zeszytach na lekcjach tyle, ile moi rówieśnicy, odpuszczała mi też recytacje wierszy, bo przecież "to to niewyraźnie mówi i pewnie się zmęczy, kiedy będzie mówić takie powiedzmy "Abecadło" Juliana Tuwima"... Z tym pierwszym pozwoleniem się zgodziłam, wszak do dzisiaj nie jestem w stanie napisać ręcznie wypracowania, ale z recytacją wierszy już nie. Tym bardziej, że w przedszkolu zawsze dostawałam coś do powiedzenia na akademiach. Fakt, przedszkole było specjalne, ja zaś błyskawicznie się uczyłam i miałam bardzo dobrą pamięć, ale z drugiej strony zawsze mogli mnie nie brać do tych przedstawień, argumentując to niewyraźną mową. 

Rozumiecie sytuację - ambitne dziecko, które z jednej strony już na początku zerówki umiało czytać ze zrozumieniem, a z drugiej strony było dosłownie więźniem własnego ciała. Ale ja wiedziałam z lat przedszkolnych, że jestem w stanie tak jak inni wyrecytować z pamięci kilka wersów poezji. Czekałam tylko na odpowiedni wiersz.

Tym wierszem okazał się właśnie powyższy "Maj"(tytułu nie pamiętam dokładnie, więc na potrzeby tej notki taki właśnie przyjmijmy). Łatwy, wpadający w ucho, wręcz idealny do recytacji. Dzieci z mojej klasy miały się go nauczyć na najbliższe zajęcia z języka ojczystego(a były to jeszcze czasy, kiedy w klasach 1 - 3 był polski i matematyka, a nie nauczanie zintegrowane). Karolinka po powrocie koło godzin południowych do domu i zjedzeniu obiadu grzecznie usiadła do książki i w mig nauczyła się go całego na pamięć. Jeszcze wieczorem wyrecytowała go przed tatusiem i już była gotowa jak inni zdać go pani nauczycielce.

Klasa była dosyć liczna, co zresztą widać na zdjęciu w >>tym<< poście, toteż samo odpytywanie trochę trwało. Tym bardziej, że nie wszyscy się nauczyli. Kiedy przyszła pora na mnie, nauczycielka tradycyjnie pominęła moje nazwisko i przeszła do kolejnego. Jednak zanim tamta osoba wstała, ja zdążyłam to zrobić. Zanim pani zdążyła zareagować, ja już po swojemu recytowałam ten króciutki wiersz. W klasie panowała wzorowa cisza i tylko ptaki ćwierkały za uchylonym oknem. Taki stan trwał jeszcze przez krótką chwilę, aż nauczycielka powiedziała tylko 2 słowa: Pięknie. Celujący. Była to jedyna taka ocena wystawiona tego dnia za recytację w naszej 1 B. Od tej pory byłam pytana z wierszy jak każdy inny pierwszo, drugo, trzecioklasista.

Sam "Maj" wrył mi się zaś w moją pamięć i siedzi w niej po dzień dzisiejszy...

Pozdrawiam Was kichająco - alergicy powinni wiedzieć co mam na myśli 😉