725. Czasami warto jest przedłożyć obowiązki nad przyjemności

Jakiś czas temu w niedzielę w Oratorium był robiony wieczór filmowy. No wiecie - pizza, popcorn, cola i mało ambitne filmy. Wcześniej napisałam na grupie na facebooku, że mnie nie będzie, ponieważ muszę się poduczyć do kolokwium z niemieckiego, które miało być w najbliższy po tym terminie wtorek. Specjalnych zdolności językowych nie mam, ale jak siądę do książki i jak porządnie się przyłożę, to zdaję materiał bez większych kłopotów. Nie chciałam też sobie wszystkiego odkładać na poniedziałek. Rok temu popełniłam ten błąd, teraz jestem w tej kwestii mądrzejsza. A ponieważ w tym roku chcę wreszcie obronić licencjata, to nie mogę sobie pozwolić na żadne tam nieprzygotowanie. 

Rano po Mszy świętej podeszłam do Boskiego Oskiego wytłumaczyć mu, czemu mnie nie ma. On na to machnął ręką, że jasne, że rozumie. Jednak kiedy wspomniałam o tym na grupie, to od razu zaczęło się, że się z nimi nie integruję, że oni też mają klasówki, ale jakoś potrafią pogodzić jedno z drugim itp. itd. Nie powiem, zrobiło mi się trochę przykro. Chciałam być wobec nich fair, powiadomiłam ich o powodzie mojej nieobecności, a oni nawet tego nie potrafili zrozumieć. Wyłączyłam komputer, usiadłam przy stole nad rozłożoną książką. A że tematyka rozdziału zupełnie mi nie podeszła(związki międzyludzkie) to trochę musiałam się namęczyć.

Po dwóch dniach usiadłam do kolokwium takiego samego, jak moi koledzy. Napisałam na tyle, na ile się nauczyłam. Jak zawsze - na uczelnianym laptopie i z wydłużonym czasem. Ale mimo to musiałam polegać na własnej wiedzy. W końcu oddałam swoją pracę niepewna, czy dobrze ją napisałam. Chociaż coś przeczuwałam, że zaliczyłam ją, zagadką jednak zostawało to, na ile.

Tak się składa, że we wtorki mamy też spotkania oratoryjne przed sobotnimi zajęciami. Z reguły przychodzę na nie spóźniona, bo naprawdę nie jestem w stanie kończąc zajęcia na Franciszkańskiej o 16:30 dotrzeć na busa, który odjeżdża spod Galerii Krakowskiej dziesięć minut później. Muszę więc czekać godzinę na kolejny. Ksiądz to rozumie, reszta nie głośno komentując moje spóźnienia. Tego się doczekałam po prawie 8 latach bycia animatorem - komentują mnie za przeproszeniem smarki, którzy są w nim rok, 2, 3... Przykre...

Po moim dołączeniu do grupy, ksiądz zadał pytanie, kto będzie w sobotę. Dwoje z nas powiedziało, że ich nie ma, ponieważ nie zaliczyli testu, bo za długo siedzieli w niedzielę tutaj... Nic nie mówię, ale kiedyś animator za takie coś dostałby bana na przychodzenie do placówki. Bo jasne, wszystko jest dla ludzi, ale wszystko trzeba robić z umiarem, z wyczuciem, niejednokrotnie rezygnując z przyjemności na rzecz obowiązku. Tym bardziej, jeśli przez takie zaniedbanie wychodzi mi zagrożenie na koniec. No, ale to jest moje zdanie...

Wracając jednak do mojego kolokwium. W pierwszy wtorek po majówce germanistka zapomniała go wydrukować i sprawdzić. Ok., zdarza się, zwłaszcza kiedy laptop jest służbowy i zostaje na uczelni. I kiedy już wszyscy mieli jasną sytuację, mi pozostało czekanie na wynik. 

Tydzień temu zajęcia odwołano z okazji juwenalii.

Niemiecki nadszedł dzisiaj. Podczas sprawdzania obecności, przy moim nazwisku, germanistka spojrzała na mnie i oznajmiła mi:

 - Frau Karolino, vier(pani Karolino, cztery)

Uff, kamień z serca, zaliczyłam. Teraz już nic nie stoi na przeszkodzie, abym mogła zaliczyć egzamin z tego przedmiotu - ustny i pisemny. Do ustnego mam zamiar przystąpić jeszcze przed Bożym Ciałem. Mam małego stracha, że z powodu mojej niewyraźnej mowy coś mi nie pójdzie, ale z drugiej strony, ustnej matury z niemieckiego też miałam nie zdać z tego samego powodu. A zdałam go na 85%. Co prawda w sobotę mamy zajęcia w Oratorium(znowu pominęli mnie w przydziale zadań), a w poniedziałek konkurs diecezjalny, ale liczę na to, że uda mi się to wszystko ogarnąć, pomimo huku sztucznych ogni oraz dźwięków muzyki za oknem(ach te Dni Miasta i towarzyszące temu atrakcję). 

A jako nagrodę za tą czwórkę mogę uznać odczytanie dwóch wezwań podczas Modlitwy Wiernych podczas czwartkowej Mszy świętej. Prowadząca scholę specjalnie pisała do mnie imiennego SMS-a(a to oznacza, że zależy jej na obecności tej konkretnej osoby) z zapytaniem czy mogłabym przeczytać. Wcześniej oczywiście rozpytywała się, kto będzie. A że w mojej sytuacji więcej jest rzeczy niepewnych niż pewnych, to się zgodziłam. Według moich obliczeń to będzie 10 czytanie czegokolwiek na Mszach świętych podczas mojej 11 letniej kariery scholowej. Jeszcze raz, a ten stosunek wyniesie już 1:1. Cierpliwość popłaca, a za razem uczy pokory.