736. Można uznać, że prawie dobiegłam

Jakiś czas temu wspominałam, że planuję wziąć udział w diecezjalnej sztafecie niepodległościowej, która odbyła się w dniu wczorajszym. W związku z tym sumiennie trenowałam truchtanie(bo przyznajmy to sobie szczerze - mało kto przebiegnie 3,5 kilometra), tak aby dać radę pokonać wybrany przez siebie dystans. Z przyczyn logistycznych zapisałam się na odcinek w Sosnowcu, który mierzył właśnie 3,5 kilometra. Był to przedostatni etap. Ostatni, liczący aż 11,5 kilometra(tego bym raczej nie pokonała, znam jednak swoje możliwości) kończył się na rynku w Jaworznie. Do naszego etapu sztafeta miała natomiast przybiec z oddalonego o 10,7 kilometra Sławkowa. Ale były też tzw. etapy rodzinne do 1 kilometra, w których brali udział również najmłodsi jadąc w wózkach pchanych przez rodziców. Także trasa była bardzo zróżnicowana i praktycznie każdy mógł coś dla siebie wybrać.

źródło zdjęcia

Na stronie imprezy oprócz trasy poszczególnych odcinków podano jeszcze ich ramy czasowe. Nasza sztafeta miała trwać od 15:30 do 16:15, z tym że organizatorzy prosili, aby na miejscu startu być 30 minut wcześniej w celu dokonania formalności. Jeszcze w domu wydrukowałam i wypełniłam oświadczenie, tak aby już później nie tracić na to czasu.

Trochę się obawiałam, że nie zdążę na czas, wszak nie dość, że to niedziela i autobusy kursują jak kursują, nie dość że z powodu sztafety kilka kursów wypadło z rozkładu, to jeszcze do końca nie wiedziałam gdzie jest start naszego etapu. W końcu stwierdziłam, że najlepiej będzie uważnie rozglądać się w okolicy przystanku Kolonia Cieśle/Kolonia Wągródka(bo tam miał być start). Na miejsce dotarłam zaś najpierw jadąc do centrum Sosnowca, a następnie przesiadając się na ostatni przed biegiem autobus na obrzeża miasta.

Na szczęście namiot będący rejestracją biegu, oraz stojących przed nim biegaczy, było doskonale widać z trasy autobusu. Wysiadłam na najbliższym przystanku i poczłapałam w tamtą stronę. Karteczkę z oświadczeniem wymieniłam na okolicznościową koszulkę. Ogólnie z reguły noszę koszulki w rozmiarze em i taką też zaznaczyłam w zgłoszeniu, jednak kiedy po jej założeniu zobaczyłam, że zwisa mi niczym sukienka, zaczęłam żałować, że nie podałam eski. No trudno, widać rozmiar rozmiarowi nierówny....

Z niecierpliwością czekałam na rozpoczęcie biegu, przestępując w miejscu z nogi na nogę. Wreszcie wybiła godzina 0. Jeszcze tylko szybkie objaśnienie zasad biegu, błogosławieństwo księdza(wszak bieg był zorganizowany przez diecezję) i mogliśmy ruszyć.

Przez całą swoją sportową karierę słyszałam od trenerów, że mam biegnąć własnym rytmem i równomiernie oddychać. Tak też robiłam. Jakoś nie zrażał mnie też fakt, że właściwie wszyscy mnie wyprzedzili. Na zawodach zazwyczaj łączą różne grupy niepełnosprawności podczas jednej konkurencji. Zdarzało się więc, że np. przybiegałam ostatnia na metę biegnąc z ludźmi np. bez ręki lub z wadami wzroku. Ale dzięki temu, że każda grupa niepełnosprawności ma swój własny przelicznik punktowy(kiedyś wyjaśnię to dokładniej, bo to temat na osobny post) stawałam na podium. I to w jakiś sposób zahartowało mnie, pokazało, że życie jest nieprzewidywalne, że ostatni mogą być pierwszymi w dosłownym tego słowa znaczeniu. Zresztą to nie był wyścig, na zasadzie kto pierwszy ten lepszy, tylko bieg rekreacyjny.

Pierwszy kilometr przebiegłam na luzie. Za połową trasy zaczął się mały kryzys. Już miałam zejść z trasy i zrezygnować, kiedy za zakrętem zobaczyłam już pierwsze bloki w dzielnicy, gdzie była meta trasy. Wiedziałam już, że kiedy do nich dotruchtam zostanie mi góra 500 metrów. Zebrałam siły, biegnę dalej. I tak dosłownie niecałe 200 metrów przed finiszem potknęłam się i gruchnęłam jak długa na ziemię. A trzeba wiedzieć, że jak nie utrzymam równowagi w pionie to lecę całą sobą w dół. Normalnie człowiek ma tutaj automatyczny odruch obronny ręce do przodu. Ja go niestety nie mam, w dodatku każde moje zdarcie dłoni goi się miesiącami.

Za mną jechała wynajęta na bieg karetka. Oczywiście zanim sanitariusze z niej wyszli to ja już podniosłam się do pionu. Ale ból w nodze uniemożliwił mi dalszy bieg, chociaż meta była już w zasięgu mojego wzroku. Trudno, schowałam dumę do kieszeni i pokornie wsiadłam do karetki, która przewiozła mnie te kilkaset metrów. Na mecie wysiadłam z auta i podeszłam do namiotu. Pomimo incydentu tak jak każdy dostałam pamiątkowy medal, wodę oraz baton energetyczny. Szczęśliwa, choć trochę obolała wróciłam do domu.

Już na mecie (źródło zdjęcia)

Medal dołączył do swoich dumnych braci. Koszulka czeka na większą partię białych rzeczy do wyprania. A noga? Na szczęście włożyłam na bieg sportowe spodnie 3/4, więc skończyło się tylko na megasiniaku. Ale gdybym miała krótkie spodenki to rozbite kolano byłoby gwarantowane.

Pamiątkowy medal(źródło zdjęcia)