765. Mam nadzieję, że nie przeczyta tego żaden obrońca praw zwierząt

Od razu mówię, że ten tekst nie jest dla obrońców praw zwierząt.

Od jakiegoś czasu moja mała Puśka jakoś tak mizernie wygląda. Je za dwóch, a chudziutka jest jak szkapa. Może gdyby nie była kastrowana(sterylizowana?) to jeszcze bym to jakoś umiała sobie wytłumaczyć. A tak bez tych swoich narządów rozrodczych i tak nie jest grubaskiem. Nie jest głodzona. Może z powodu upałów nie dostaje popołudniu papu, ale za to nadrabia wszystko z nawiązką wieczorem. Co prawda ktoś kiedyś powiedział, że zwierzęta upodabniają się do swoich właścicieli, no ale bez przesady. Jedyne co mi przychodziło do głowy to robaki. Co prawda ani w kuwecie, ani w wymiocinach nie znalazłam niczego niepokojącego, ale i tak postanowiłam wybrać się z kotką do weterynarza.

No tak, ale przecież trzeba tam zwierzę przetransportować. Najlepiej by było w takim specjalnym transporterze to zrobić, wiadomo, ale na jego zakup nigdy nie ma ani czasu, ani środków, ani miejsca na jego trzymanie. Zresztą już dawno temu wykalkulowałam, że używałabym go zaledwie dwa, trzy razy do roku, bo tyle średnio kot odwiedza lekarza(odrobaczenie + szczepienie + jakaś zupełnie niezaplanowana wizyta). Mogłabym kotkę przenieść w rękach, wszak to taka drobinka, ale po drodze mogłoby jej wszystko wyjść wszystkimi możliwymi otworami(nie wiem jak to się dzieje, ale zawsze jak coś chcę delikatnie przenieść, to ściskam to niesamowicie mocno - ot taki paradoks wiążący się nie wiem czy bardziej z atetozą czy ze spastycznością), ewentualnie ze strachu przed nieznanym światem dała by nogę i tyle bym ją widziała. 

Dlatego zawsze nosiłam ją w starym, zużytym już plecaku. Wkładałam ją do największej przegrody, zasuwałam w niej i w drogą. No, ale teraz Puśka jest o cztery lata mądrzejsza i cwańsza i chyba podejrzewa już co się święci. Jak zobaczyła, że otwieram plecak to prysła w najciemniejszy kąt mieszkania(czyli pod rurę odprowadzającą wodę z muszli klozetowej) w nadziei, że jej nie znajdę. Aha, jej niedoczekanie. Najpierw zaczęłam kiciać i ciciać naiwnie myśląc, że Pusia podejdzie po dobroci. Nic z tego. W końcu złapałam ją za futro i wyciągnęłam z kryjówki wkładając do plecaka. Ledwie ją puściłam aby zapiąć go - znowu mi czmychnęła. Gdyby mogła otworzyłaby szafę i w niej się ukryła, albo chociaż wlazła za łóżko. Ale jedno i drugie było zabezpieczone tak, że nie dała radę. Po chwili znowu złapałam moje chuchro, aż kłaczki latały w powietrzu, i nie zważając na protesty(z nerwów aż na mnie syczała), znowu wpakowałam ją do plecaka zasuwając zamek przed jej ciekawskim pyszczkiem. Zarzuciłam plecak na plecy i wystartowałam niczym z bloku startowego do weterynarza.

Po drodze kot darł się wniebogłosy, wszak musiał zademonstrować swoje niezadowolenie, a za razem swoją obecność. W dodatku szalał tak bardzo, że obawiałam się, że otworzy przegrodę i naprawdę czmychnie sobie w nieznane. Świat jest przecież taki ciekawy... Nie muszę chyba mówić, że przechodnie oglądali się za nami, bo coś im miauczało wniebogłosy a tego czegoś nie było nigdzie widać...

Wreszcie dotarłam pod klinikę, w której Pusiasta jest zarejestrowana i spokojnie wytłumaczyłam pani w rejestracji z czym przychodzę. Kot oczywiście w dalszym ciągu się wściekał, bo jakżeby inaczej? Rejestratorka kazała mi usiąść na krześle i chwile poczekać, a sama poszła zapytać się wetki czy nas przyjmie. Postanowiłam nie męczyć niepotrzebnie futrzaka i otworzyłam plecak z którego wyłoniła się łepetynka. Wszyscy naokoło zaczęli się nim zachwycać... Tia, może i jest śliczna, ale zmierzła jak nie wiem co. 

Pani weterynarz przyjęła nas od ręki. Obejrzała, zważyła(2.700 kilo żywej wagi, nawet ja tyle nie ważyłam po porodzie), uspokoiła mnie, że kotka jest drobna i mała, i że nigdy nie będzie grubiutka i nie wiadomo jak ciężka. Dała jej połowę tabletki, wcześniej tocząc z kocim terrorystą niemalże krwawy bój na śmierć i życie. Drugą połowę ma dostać za 2 miesiące, chyba że robaki zaczną z niej wychodzić. Już widzę dantejskie sceny, jakie się będą wtedy działy... W każdym razie po tej połówce Puśka była w takim szoku, że bez słowa sprzeciwu dała się zapakować z powrotem do plecaka i grzecznie siedziała w nim aż do powrotu do domu. Gdyby nie ciężar plecaka to pomyślałabym, że nic w nim nie mam. 

Kot na razie wielce na mnie obrażony. No nic, kiedyś jej przejdzie. Przynajmniej mam taką nadzieję. Bo ile można się dąsać, prawda?