762. A w tle leciały "Cykady na Cykladach"...

Półtora tygodnia temu po ciężkiej i długiej chorobie odeszła do wieczności legenda polskiego rocka, a za razem wokalistka zespołu "Maanam" - Olga Jackowska, bardziej chyba jednak znana pod swoim scenicznym pseudonimem - Kora. Dla wielu rodaków była charyzmatyczną ikoną z charakterystycznym pazurem w głosie. Mi osobiście zaimponowała szybkością wyśpiewywanych słów. Wiecie, dla kogoś, kto ma problemy z wymową to prawdziwy wyczyn. Zresztą podejrzewam, że dla wielu ludzi nie zmagających się z wadą wymowy też.

Jaki jest mój osobisty stosunek do artystki? Szczerze powiedziawszy to mieszany. Ceniłam ją za mądre teksty, nie byłam jednak jakimś tam wielkim fanem "Maanamu". No cóż, nie każdy musi lubić rock, prawda? Także jej muzykę tolerowałam, ale nie za bardzo za nią przepadałam. Nie przeszkodziło to jednak w tym, aby jedną z wykonywanych przez nią piosenek, "Cyklady na Cykladach" wiązała z pewnym wydarzeniem z liceum.

Był wrzesień 2006 roku. Od kilkunastu dni byłam licealistką jednego z miejskich ogólniaków(o którym zresztą szerzej pisałam >>TUTAJ<<. Powoli wdrażałam się w nową rzeczywistość. Poznawałam kolegów i koleżanki z klasy, badałam, kto mi pożyczy bez marudzenia zeszyt do skserowania(nie miałam jeszcze laptopa, a nie nadążałam z notowaniem), a kto będzie robił mi przysłowiową łaskę, zaznajamiałam się z nauczycielami, którzy też musieli przyzwyczaić się do mojej specyfiki, uczyłam się też organizacji czasu, wszak nie chciałam porzucić trenowania lekkiej atletyki, tym razem jednak nie w ramach SKS, ale klubu sportowego z prawdziwego zdarzenia(na szczęście trenerka pozostała ta sama - czyli wychowawczyni mojej klasy z podstawówki i gimnazjum). I tak po 8 - 9 godzinach w szkole drałowałam na dwugodzinny trening, po którym wracałam do domu i siadałam do zeszytów. Był to też niejako powrót do korzeni - obowiązkową edukację rozpoczynałam w szkole masowej i kończyłam w niej(chociaż klasa w ogólniaku miała charakter integracyjny).

Jedną z tradycji, niestety już zaniechanych, mojego liceum był tzw. Rajd Gwieździsty. Wszystkie klasy wyjeżdżały wtedy na Jurę Krakowsko-Częstochowską na dwa dni, gdzie pierwszego dnia wysiadaliśmy w określonym miejscu i szliśmy z niego do punktu docelowego, w którym mieliśmy mieć wszyscy ognisko i nocleg w jakimś baraku. Taka pierwsza wycieczka integracyjna, dofinansowana przez szkołę, aby każdy mógł w niej wziąć udział(za klasowe wycieczki już sami za nie płaciliśmy i nie każdy na nie jechał). Ponieważ praktycznie w każdej klasie integracyjnej była osoba na wózku, to nasz szlak był najłatwiejszy. Po kilku kilometrach marszu dotarliśmy na miejsce. Nasz wychowawca był w-fistą i od razu zaangażował się w przygotowanie miejsca na ognisko. Inny w-fista akurat przyjechał dużym transportowym samochodem naszego wychowawcy(z tego co kojarzę, to był jeszcze współwłaścicielem jakiejś rodzinnej firmy budowlanej), w którym przywieziono prowiant(nota bene awaryjnie miał być do dyspozycji, gdyby komuś coś się stało po drodze, oczywiście były jeszcze autokary, które wysadziły nas po drodze, a na miejsce dowiozły nasze bagaże, ale autokar wszędzie nie dojedzie). Nauczyciele zaczęli wypakowywać przywiezione rzeczy, w tle leciała muzyka z radia samochodowego. Nagle, ni stąd ni zowąd do moich uszów doleciało:

Podejrzewam, że już wcześniej słyszałam ten kawałek, jednak nie zwróciłam na to szczególnej uwagi. A tutaj klasy powoli zaczęły dochodzić na miejsce, w dodatku nauczyciele, w tym nasz wychowawca zaczęli tańczyć coś na znak twista. Usta same mi się śmiały. Po chwili na podest wyszła pani dyrektor i powitała wszystkich uczniów. Panowała tak radosna atmosfera, że chciało by się aby ta chwila trwała i trwała. Siedziałam z klasą przy ognisku i gadaliśmy o wszystkim i o niczym. Chyba na zawsze zapamiętam opowieść mojej koleżanki o tym, jak bała się kiedyś wejść do lasu, bo były tam... szyszki. Potem nocleg w śpiworach na pryczach(och, jak wtedy pachniało żywicą) i cudowny koncert pasikoników za oknem. Aż ktoś tam zaczął zawodzić "Cykady na Cykladach...", co spowodowało śmiech na sali. Nawet pilnujące nas nauczycielki nie miały siły nas uspokajać, zresztą nie było też takiej potrzeby, bo wszyscy szybko posnęliśmy. Nazajutrz, trochę zmęczeni, podjechaliśmy jeszcze do zamku w Smoleniu, a raczej tego, co z zamku zostało. Trochę połaziliśmy po ruinach, partiami rzecz jasna, bo ok 300 osób z trudem by się tam zmieściło, popodziwialiśmy widoki, a potem wróciliśmy autokarami do domu. Nasze życie wróciło na normalne tory, chociaż w perspektywie mieliśmy już październikową dwudniową wycieczkę do Wisły, jednak nie wszyscy już na nią pojechali. Dlatego ta na Jurę była tak ważna dla całej społeczności szkolnej.

Niestety nie mam z niej zdjęć, jednak zawsze kiedy słyszę "Cykady na Cykladach" przypominam sobie tych kilka wspaniałych i beztroskich chwil spędzonych z całą moją klasą. A wiecie co jest w tym wszystkim najlepsze, czy też najciekawsze? Równo dwa lata wcześniej(21 września) podczas olimpiady sportowej pierwszy raz usłyszałam piosenkę "Jej czarne oczy" zespołu "Ivan i delfin" od czego zaczęła się moja wieloletnia przygoda z nim. Sama olimpiada organizowana była zaś... przez liceum, do którego później uczęszczałam i w którym zdałam maturę.
Dzisiaj oryginalna wykonawczyni tego przeboju spoczęła na cmentarzu na Warszawskich Powązkach. Mam nadzieję, że gdzieś tam będą jej cykały "Cykady na Cykladach" o których tak entuzjastycznie śpiewała....