763. Ach, cóż to za emocje są!

Nie od dzisiaj wiadomo, że jestem łasa na emocje związane ze sportem. Nie ważne, czy są one czynne czy bierne, nawet nie jest dla mnie ważna dyscyplina sportu - ważne, aby coś się działo. A ostatnio dzieje się dużo. 

Od zawsze kochałam kolarstwo. Niestety, z powodu moich zaburzeń równowagi nie jestem w stanie utrzymać się na dwukołowym. Ba, nawet kiedyś próbowałam się nauczyć na takim jeździć, jednak po tym, jak o mało nie wleciałam przy okazji pod nadjeżdżające auto(brawa dla jego kierowcy za refleks i hamowanie) stwierdziłam, że to nie dla mnie. Wiem, że są specjalne rowery dla niepełnosprawnych, ale za zbieranie na nie pieniędzy(mimo wszystko nie chcę ogołocić do zera rachunku oszczędnościowego) mogę się zabrać najwcześniej w lutym przyszłego roku. Mam nadzieję, że uda mi się uzbierać na kolejne z moich marzeń. Na razie zostaje mi rowerek stacjonarny i oglądanie zmagań kolarzy. Dzisiaj na przykład zakończył się jubileuszowy, 75 wyścig Tour de Pologne. Ba, można nawet powiedzieć, że był on podwójnie jubileuszowy, wszak mamy stulecie odzyskania przez Polskę Niepodległości. Co prawda w tym roku kolarze ani nie finiszowali(w sumie dwie kraksy, o jednej z nich pisałam nawet >>TUTAJ<< i >>TUTAJ<<, skutecznie chyba zniechęciły organizatorów wyścigu do mety w Dąbrowie), ani nawet nie przejeżdżali przez moje miasto, ale od czego jest transmisja telewizyjna. I tak z zapartym tchem przez ostatnie sześć dni oglądałam zmagania kolarzy zarówno na płaskich terenach, jak i w górach, jednocześnie podziwiając ich za wytrzymałość. Dzisiaj oczywiście największe nerwy, bo to ostatni etap i prawdziwa radość, że ten wyjątkowo jubileuszowy Tour de wygrał Polak, Michał Kwiatkowski(rocznik 1990 górą!). Wzruszyłam się oglądając dekorację, bo udało się i nie daliśmy się innym narodom. Wiecie, gdyby to były inne okoliczności, to porażka nie byłaby tak dotkliwa... Na szczęście Polak spisał się na medal, i to dosłownie.

A w Berlinie szalejemy w lekkiej atletyce. No ja nie wiem co Ci Polacy tak napalają się na medale w piłce nożnej, skoro są dyscypliny sportowe, w których jesteśmy naprawdę dobrzy. A lekka atletyka zdecydowanie się do nich zalicza. Chociaż sportowcy nie zawsze mają warunki do jej trenowania, to niemal zawsze przywożą z zawodów jakieś medale. Teraz jesteśmy na czele tabeli wynikowej. To prawdziwy powód do dumy, przynajmniej dla mnie. A może to tylko skutek tego, że sama uprawiam tą dyscyplinę sportu? W każdym razie z uporem maniaka śledzę co wieczór to co się dzieje u zachodnich sąsiadów. I za każdym razem odczuwam takie emocje, jakbym sama tam była.

Osobiście zaś przygotowuję się do kolejnego biegu, który jest już tuż, tuż. Wszystko byłoby dobrze, gdybym nie obtarła ostatnio skóry na paluchu przy obu stopach. Na początku było wszystko w porządku, jednak wczoraj gdy zdejmowałam skarpetki to zerwał mi się ropny strupek i tym razem polała się krew. A bieg tuż tuż. Mam nadzieję, że do biegu trochę mi się to podgoi. Na razie zalepiłam to plastrem(wcześniej tego z głupoty własnej nie zrobiłam), zobaczymy co z tego wyjdzie.