766. Irracjonalny lęk

Każdy z nas ma jakieś lęki. Osobiście, z powodu wady wymowy niezbyt lubię rozmawiać przez telefon z obawy przed tym, że nie zostanę zrozumiana przez moich rozmówców. Jedynie z rodziną  i bardzo, ale to bardzo bliskimi przyjaciółmi(czyt. 2-4 osoby) rozmawiam na luzie, bo wiadomo, najlepiej znają i rozumieją moją wymowę, ale reszta - słabo mi się robi na samą myśl. Wydawać by się mogło, że problem nie powinien dotyczyć też innych doskonale znających mnie osób. A jednak wątpliwości pojawiają się zawsze wtedy, kiedy mam do nich zatelefonować. Co ciekawe, wolę rozmawiać face to face, chociaż moja mimika daje dużo do życzenia.  

Dostałam dzisiaj od prowadzącej scholę wiadomość MMS. Raz, dwa, trzy. Trzy wiadomości, co wzbudziło mój niepokój. Tym bardziej, że nie mogłam odczytać wiadomości, bo, jakby to powiedzieć, jam z tych sto lat za murzynami z techniką. Postanowiłam więc oddzwonić do kobiety, bo wiedziałam że z okazji wspomnienia św. Maksymiliana Kolbe, patrona m.in. elektryków, jej zakład pracy ma wolne. Ale i tak miałam przed tym opór. Nie chciało mi się do niej iść, zresztą nie wiedziałam czy jest w domu, czy też już na wakacjach. SMSa też za bardzo nie lubię pisać. Jednak te trzy wiadomości nie dawało mi spokoju. Postanowiłam zadzwonić. Już, już wybrałam do niej numer telefonu, już, już miałam nacisnąć potwierdzenie, gdy zwątpiłam. I tak z trzy godziny. W końcu się odważyłam i zadzwoniłam.

Oczywiście mój strach był irracjonalny, bo pani B. w 98% mnie rozumie. A nawet gdy czegoś nie zrozumie to po prostu dopyta. Pokrótce opisałam jej całe zdarzenie i zapytałam o co chodzi, bo MMSów ni w ząb nie odczytam na moim telefonie. Ku mojemu zaskoczeniu kobicina zaczęła się tłumaczyć, że ma nowy telefon i nie wie dlaczego wyszedł jej MMS, skoro wysłała sam tekst. Czułam się trochę jak ksiądz na spowiedzi, bo w sumie nie oczekiwałam od niej wytłumaczenia. Ale w końcu usłyszałam, że zbiera skład do śpiewania jutro na Mszy świętej na godzinie 11:00. A przy okazji dowiedziałam się, że jeszcze nikt jej nie dał odpowiedzi. Chyba już wiadomo czemu... Ech, zaskoczona byłam trochę tym, że jeszcze nie jedzie nad morze(o ile w tym roku jedzie), bo zwykle emigrowała w tym terminie. Szybko wytłumaczyłam jej, że mnie raczej nie będzie(chociaż nie powiedziałam dlaczego) i życząc dobrej nocy, rozłączyłam się.

Czego ja się tak bałam? Nie mam bladego pojęcia. Przecież babka i wysłuchała mnie i powiedziała co i jak. Wiele bezpodstawnych lęków siedzi w mojej głowie. Staram się z nimi walczyć, ale czy kiedyś uda mi się je zwyciężyć? Nie wiem.

Jutro kolejny bieg, tym razem na 5 kilometrów ulicami Oświęcimia. Mam nadzieję, że podołam temu wyzwaniu, że wygram sama ze sobą. Wiadomo, że nigdy nie dorównam z wiadomych względów sprawnym biegaczom, ale dla mnie liczy się sam udział, przełamanie kolejnej bariery. Trzymajcie za mnie Kochani kciuki.