784. Powroty nie muszą być trudne

W wakacje postanowiłam po trzech latach przerwy wrócić do treningów lekkiej atletyki. Ogólnie miałam zrobić to już rok temu, ale wiecie, zmienił się trener i tak trochę głupio było mi iść na stadion. Zmobilizowała mnie dopiero moja dobra znajoma K.(z którą zresztą mam korepetycje z fizyki i matematyki). W końcu postanowiłam się przemóc i przyjść na jeden z treningów. Półtora tygodnia temu z drżącym sercem pokonałam ten sam odcinek, którym chodziłam do podstawówki i gimnazjum(bo moja szkoła mieściła się koło szkoły sportowej). Na chwiejnych nogach weszłam na teren stadionów. Już z daleka zobaczyłam mamę mojego "brata bliźniaka"(mamy urodziny tego samego dnia, dzieli nas tylko rok różnicy) siedzącą na ławce obok jakiegoś mężczyzny. Szybko domyśliłam się, że to ten nowy trener(zresztą widziałam go już na zdjęciach na stronce klubu sportowego). Zaczęłam podążać w ich stronę. Po drodze zahaczyłam o tatę J. i samego J., którzy poznali mnie po kilku latach rozłąki.

Zanim dotarłam do pani B. i pana A., D., syn pani B. a mój "brat bliźniak", zaczął do mnie machać i krzyczeć "Karolina! Karolina!". No i się wydało, że po trzech latach Lolek zmartwychwstał. Krótka rozmowa, przedstawienie sytuacji i pierwszy trening, a raczej rozbieganie, bo trudno po takiej przerwie od razu pobiec na maksa maraton(chociaż w czerwcu pobiegłam 3,5 kilometrów, w sierpniu zaś 5 kilometrów bez większych problemów przez Oświęcim). W każdym razie spodziewałam się na drugi dzień mega zakwasów, a tutaj nic, obudziłam się jak nowo narodzona. Tak samo w ten poniedziałek - robiłam tzw. tempówki polegające na jak najszybszym przebiegnięciu na maksa danego odcinka. Rewelacji w czasach nie było(na szczęście zawody są na przełomie wiosny i lata, do tego czasu planuję się podciągnąć), ale zakwasów w nogach też nie. Były tylko pouczenia trenera, ale przecież od czegoś on jest, prawda? Dzisiaj miałam rzucanie piłką lekarską, czego nie robiłam wieki. Czy będą od tego zakwasy? Nie mam pojęcia.

Cieszę się, że wróciłam do sportu, bo czuję, że bardzo mi tego brakowało przez te wszystkie lata.