Wróciłam!
Post o pobycie w Panamie powoli już się tworzy, teraz jednak na szybko mogę powiedzieć, że to było wspaniałych 18 dni. Ci, którzy mają mnie w znajomych na facebooku, wiedzą ociupinkę więcej od reszty. Niestety, nie było za bardzo czasu i możliwości wrzucania regularnych postów na bloga. I tak się cieszę, że za pomocą dotykowego smartfona byłam w stanie zalogować się do sieci wi-fi. Nadrobię wszystko z nawiązką. Na razie wracam do codzienności i przestawiam się z czasu panamskiego na środkowoeuropejski, co wcale nie jest takie łatwe. W końcu to 6 godzin różnicy. Niby nic, a jednak sporo. Skutek jest taki, że chodzę spać późno i wstaję jeszcze później. No nic, może wkrótce wszystko wróci do normy. Na razie się ogarniam. Porządkuję swoje wspomnienia. Odpowiadam na pytania jak było - było Bosko! Mimo wszystko, mimo wyjazdu w cieniu narodowej tragedii, jaką było zabójstwo prezydenta Gdańska - Pawła Adamowicza. Było pełno wzruszeń i łez radości, wiele łez i zaskoczeń. Wiele obaleń stereotypów(pomyślelibyście, że Ci straszni, okropni muzułmanie mogliby szczerze cieszyć się z Światowych Dni Młodzieży, czy też być wolontariuszami nie dlatego, aby podłożyć bombę ale aby szczerze służyć drugiemu człowiekowi podczas imprezy nie związanej z islamem?).
Wiem, że wiele ludzi będzie mówić wiele złego o tego typu wydarzeniach - będzie porównywać je do igrzysk dla młodzieży, na którą przybywa ona tylko po to, aby się wyszaleć, zaś wolontariusze będą dla nich tylko "debilami", ponieważ będą jeszcze dopłacać do tego interesu. Szczerze powiedziawszy przykro mi się zrobiło, kiedy o tym przeczytałam, ponieważ na ŚDMie w Krakowie sama byłam wolontariuszem i był to jeden z najszczęśliwszych okresów w moim życiu. A z drugiej strony - czy to tak łatwo wypowiadać się na temat czegoś, na co patrzy się z boku, przez pryzmat szklanego ekranu telewizora i wygodnej kanapy? Może warto wybrać się na takie typu wydarzenie, nawet jeżeli jest się ateistą(bo to przeważnie ateiści mają jakiś problem), zobaczyć jak to jest, przeżyć to wszystko, a może nawet uzyskać łaskę nawrócenia. Bo owszem, jest w tym wszystkim młodzieńcza radość, ale jest też miejsce na zadumę i refleksję. Ciekawa jestem, czy telewizje pokazywały kolejki młodych chcących przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania, pokornie klęczących podczas nabożeństwa Drogi Krzyżowej, z uwagą słuchających słów Ojca Świętego, idących w skwarze na sprawowaną przez niego Mszę Świętą. Nie? A szkoda, bo ŚDM oprócz zabawowego charakteru mają też ten bardziej duchowy. Tylko czy sfrustrowany człowiek może to zauważyć? Przecież lepiej z góry obrzucić błotem wszystko co katolickie. I ubliżać uczuciom tysięcy Polaków nazywając Jana Pawła II pier... plebanem i patronem zboczeńców i pedofilii. Przykre, naprawdę bardzo przykre. Można być ateistą, można być wyznawcą innej religii i trzymać fason... Ale można chcieć zaistnieć i pisać takie rzeczy. Tylko dlaczego kosztem uczuć innych?
Tak więc kochani, nie żałuję, że pojechałam, bo przecież przeżyłam niezwykłą przygodę. I to jest w tym wszystkim chyba najważniejsze.
Wiem, że wiele ludzi będzie mówić wiele złego o tego typu wydarzeniach - będzie porównywać je do igrzysk dla młodzieży, na którą przybywa ona tylko po to, aby się wyszaleć, zaś wolontariusze będą dla nich tylko "debilami", ponieważ będą jeszcze dopłacać do tego interesu. Szczerze powiedziawszy przykro mi się zrobiło, kiedy o tym przeczytałam, ponieważ na ŚDMie w Krakowie sama byłam wolontariuszem i był to jeden z najszczęśliwszych okresów w moim życiu. A z drugiej strony - czy to tak łatwo wypowiadać się na temat czegoś, na co patrzy się z boku, przez pryzmat szklanego ekranu telewizora i wygodnej kanapy? Może warto wybrać się na takie typu wydarzenie, nawet jeżeli jest się ateistą(bo to przeważnie ateiści mają jakiś problem), zobaczyć jak to jest, przeżyć to wszystko, a może nawet uzyskać łaskę nawrócenia. Bo owszem, jest w tym wszystkim młodzieńcza radość, ale jest też miejsce na zadumę i refleksję. Ciekawa jestem, czy telewizje pokazywały kolejki młodych chcących przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania, pokornie klęczących podczas nabożeństwa Drogi Krzyżowej, z uwagą słuchających słów Ojca Świętego, idących w skwarze na sprawowaną przez niego Mszę Świętą. Nie? A szkoda, bo ŚDM oprócz zabawowego charakteru mają też ten bardziej duchowy. Tylko czy sfrustrowany człowiek może to zauważyć? Przecież lepiej z góry obrzucić błotem wszystko co katolickie. I ubliżać uczuciom tysięcy Polaków nazywając Jana Pawła II pier... plebanem i patronem zboczeńców i pedofilii. Przykre, naprawdę bardzo przykre. Można być ateistą, można być wyznawcą innej religii i trzymać fason... Ale można chcieć zaistnieć i pisać takie rzeczy. Tylko dlaczego kosztem uczuć innych?
Tak więc kochani, nie żałuję, że pojechałam, bo przecież przeżyłam niezwykłą przygodę. I to jest w tym wszystkim chyba najważniejsze.
Sprobuj spojrzec na pewne fakty ze strony ofiar, ktorym wtedy nikt nie podal reki. Tych wszystkich ciezko skrzywdzonych przez ksiezy dzieci, ktorym zarzucano konfabulacje, a zbrodniarzy przenoszono na inne parafie, nie tylko za zgoda, ale na polecenie papieza. Niektorym stawiano nawet pomniki. Nie oburzalo Ciebie takie potraktowanie ofiar? Nie jednej, nie dwojga, ale na wielka skale, nie tylko w Polsce, ale na calym swiecie? Gdzie bylo wtedy Twoje oburzenie? Oburzasz sie teraz, kiedy zbrodniarza nazywa sie po imieniu? Jest Ci przykro, bo to papiez? Nie widzisz ogromu krzywd, jakim jest winien. Nie widzisz, bo tak jest wygodniej. Mogl zatrzymac te spirale zbrodni, a nie zrobil tego, jest wiec wspolwinny i nie powinno sie go gloryfikowac, skoro na to nie zasluguje.
OdpowiedzUsuńTeraz ranione sa Twoje, Wasze uczucia religijne? Co maja powiedziec ofiary, ktore w ciezkiej traumie zyja do dzisiaj, o ile po drodze nie odebraly sobie zycia, bo nie wytrzymaly ciezaru tej zbrodni? Sprobuj popatrzec na to z ich strony, zanim oburzysz sie na krytykow papieza.
Niestety tak jest... Ja tez wierząca nie jestem i jakoś nie patrzę niestety przychylnie na księży choć domyślam się ze bywają tacy z powolania bez pociagow do zboczenstw no ale nie wierze wiec dla mnie to dziala jak sekta i mafia.
UsuńMyślisz Panterko, że sama nie doświadczyłam przemocy fizycznej i psychicznej ze strony księży? Doświadczyłam. Potrafiłam być wyśmiewana przez nich z powodu swojej niepełnosprawności, poniżana z tego powodu na oczach innych, a nawet uderzana w głowę(w której mam zastawkę) czy też inne części ciała. Dlatego z ulgą słyszałam o przenosinach niektórych księży na prowincję, a nawet do kurii. Teraz czekam na kolejne przenosiny, bo po raz kolejny przeżywam terror psychiczny z powodu mojej inności. Więc proszę Cię, nie pisz mi, abym wczuwała się w sytuację innych, kiedy nie znasz mojej przeszłości. A mimo to nie odeszłam od wiary. Dlaczego? Bo wierzę w Boga, a nie w księdza, który jest takim samym człowiekiem jak każdy z nas i tak samo ma prawo do błędu. Czasami mam wrażenie, że ludzie utożsamiają ich z samym Bogiem i to jest ich błąd. Każdy z nich, nawet papież, jest grzesznikiem. I wydaje mi się, że im szybciej ludzie to zrozumieją, tym szybciej zrozumieją pewne rzeczy. A gdybym z powodu nadużyć księży wobec ludzi miała odejść od wiary oznaczałoby to dla mnie, że bardziej w nich wierzę, niż w Boga.
UsuńPowiem Ci, że oglądając relacje nawet wypatrywałam Ciebie gdzieś w tłumie.
OdpowiedzUsuńHejterzy są wszędzie, byli nawet po śmierci Adamowicza, nie wiem czy można kiedyś z nimi wygrać. Co przeżyłaś to Twoje i sama wiesz najlepiej jak było.
Z drugiej strony, gdy nasłuchałam się i naczytałam relacji o pedofilach w kościele, to jakoś trudno mi spojrzeć przychylnie na jakiegokolwiek księdza...
Było tylu ludzi, że raczej trudno byłoby mnie tam dojrzeć :)
UsuńCzytałam co się działo po śmierci Adamowicza. I było mi przykro, że żyję w takim kraju. Przez tych hejterów o mało Owsiak nie odszedł z Orkiestry. A cóż on jest winny tej tragedii? Czy miał być tam na miejscu i obezwładnić sprawcę tragedii? Przecież tak naprawdę mogła się ona stać w każdym innym mieście. Owsiak się nie sklonuje i nie będzie wszędzie, a od dbałości o bezpieczeństwo są ochroniarze, ewentualnie pełniący tą służbę wolontariusze. I to do nich w pierwszej kolejności należy kierować pretensje, a dopiero później do wszystkich innych.
Też się naczytałam i nasłuchałam o księżach pedofilach, ale nie umiem wrzucać wszystkich do jednego worka. Każdy dostaje ode mnie pewien kredyt zaufania i to od niego zależy, jak go wykorzysta. Poza tym ja wierzę w Boga, a nie w księży...
napiszę bardzo ostrożnie mając nadzieję, że nie poczujesz się urażona
OdpowiedzUsuńtaki przeciętny, zapracowany człowiek jak ja nawet nie wie, że gdzieś tam w Panamie było to Spotkanie, jeśli zobaczy migawkę w tv to nie zatrzyma się dłużej bo ma inne sprawy na głowie a to jest "gdzieś tam hen", Ty teraz żyjesz tym wydarzeniem więc rozumiem Twoją reakcję, chciałabyś, aby nic, absolutnie nic nie zakłóciło i nie zepsuło radości. Czy ktoś bezpośrednio lub osobiście powiedział Ci to wszystko o czym napisałaś? Czy ktoś bezpośrednio na Ciebie napadł z pretensjami? Mam wrażenie, że to, o czym piszesz, wypłynęło z Internetu, miejsca, gdzie kreatura może wykreować się na świętość. Zaglądałam tu czekając na radość a nie na oskarżenia. Paradoksalnie - wiele z nas tu komentujących do kościoła nie chodzi ale uwierz, rogów i kopyt nie mamy, ogniem piekielnym nie zioniemy. No, może ja i Pantera trochę ;))
Ok., trochę mnie poniosło, to fakt. Bezpośrednio też nikt mi nic nie wytknął, bo akurat wtedy jeszcze mnie nie znano. Aczkolwiek po przeczytaniu jednego tekstu miałam wrażenie, że dla osoby która go napisała ŚDM to jeden wielki festiwal rozpusty i zakłamania, bez głębszego znaczenia. Uwierz mi, ciężko się czyta takie rzeczy, zwłaszcza kiedy się w tym siedzi od środka. Akurat u Ciebie nigdy nic nie wyczytałam negującego katolicyzm. Co więcej, bardzo sobie cenię Twojego bloga.
Usuńsuper, że wróciłaś zdrowo i bezpiecznie :)
OdpowiedzUsuńNie wiem kto Ci tak zaszedł za skórę, ktoś coś Ci powiedział? Chyba nie my. Trochę nie rozumiem Twojego ataku na nas. wiem,że były transmisje z Panamy, ale ja pracuję i nie mogłam oglądać, bo różnica czasu robi swoje, ale bardzo podoba mi się idea Światowych dni młodzieży i cieszę się,że są.
okularnicawkapciach.wordpress.com
Ok., może i przesadziłam, ale tak jak napisałam powyżej - ciężko się czyta niektóre opinie, zwłaszcza osób, które są z dala od tego typy rzeczy, ale do ich komentowania i oceniania są pierwsi. Niech pojadą, niech zobaczą na żywo, a dopiero potem niech oceniają.
UsuńNie jestem wierząca, wolontariuszy bardzo cenię, bez względu na to w jakim przedsięwzięciu biorą udział. Powiada się, że o człowieku po śmierci mówi się dobrze albo wcale,osobiście zgadzam się z tym, bo obrzucanie kogoś błotem , gdy nie może się bronić jest podłością. Zawsze znajdą się tacy, którzy obśmieją i umniejszą czyjeś zasługi i przeżycia. Najważniejsze jest by zawsze z czystym sumieniem patrzeć w lustro, nie krzywdzić innych słowem czy uczynkiem. Bardzo fajnie, że masz wiele pozytywnych wrażeń, to była przygoda Twojego życia i ciesz się z tego. Pozdrawiam.
OdpowiedzUsuńWłaśnie bardzo boli to obrzucanie błotem kogoś kto już nie żyje. Zwłaszcza, kiedy nie ma się możliwości wysłuchania go, poznania jego toku myślenia. Nie zauważać tego co zrobił dobrze, tylko zauważać jego wady. Nie ma człowieka, który ich nie ma.
UsuńWolontariuszy cenię i tyle napiszę. Bardzo się cieszę, że napisałaś, czekam na post z podróży. Było bosko, jak miło się to czyta. Mega się cieszę, że spędziłaś tak wspaniałe chwile, wspomnienia na lata. :))) Witaaaaaam z powrotem. :*****
OdpowiedzUsuńI ja witam :)
UsuńCudownie, że wszystko było ok i masz takie wspaniałe wspomnienia i przeżycia. Super :) Masz rację, warto samemu pojechać, zobaczyć i przekonać się jak jest naprawdę niż tylko snuć gadki szmatki albo wrzucać wszystkich do jednego worka. :)
OdpowiedzUsuńDokładnie, a dopiero po zobaczeniu wszystkiego od wewnątrz wydawać opinie, nawet negatywne
UsuńKarolino, zawsze znajdą się hejterzy, zawistni ludzie którzy próbują zniszczyć to co najpiękniejsze.
OdpowiedzUsuńNajważniejsze, że masz niezapomniane wspomnienia i nikt Ci ich nie odbierze.
Serdecznie pozdrawiam:)
Dokładnie,
Usuńcieszę się, że dane mi było polecieć do Panamy, bo chyba inna okazja na to by mi się nie trafiła. I na to, że mogę się teraz tymi wspomnieniami z Wami podzielić.
Ściskam cieplutko
Wyobrażam sobie Karolinko jak wielkim przezyciem był dla Ciebie udział w ŚDM w Panamie.
OdpowiedzUsuńPozdrawiam Cię serdecznie.
Tego przeżycia nikt mi nie odbierze :)
UsuńKiedyś przejmowałam się hejtem i hejterami, ale od kiedy zrozumiałam że to piszą chorzy, szarzy, niespełnieni życiowo ludzie mam to w głębokim poważaniu. Ciesz się Karolinko że dane Ci było tam być i przeżyć takie ważne dni. Myślę że wiele osób chciałoby być na Twoim miejscu. Wspomnień, jak pisze Łucja, nikt Ci nie zabierze!
OdpowiedzUsuńJa też się nie przejmuję hejterami(zresztą tej osoby nawet bym tak nie nazwała). Tylko czasami przykro czyta się pewne rzeczy.
Usuń