870. Teoria połączonych ze sobą naczyń

Stałam sobie ostatnio pod drzwiami sekretariatu czekając aż pani D. wróci z obiadu. Akurat minęłyśmy się chwilę wcześniej w majestatycznych drzwiach budynku. Miałam wrażenie, że na mój widok chciała zawrócić do pokoju, ale powiedziałam jej, że spokojnie mogę na nią poczekać. No, może prawie spokojnie, bo trzymana w dłoniach teczka raz po raz robiła salta w powietrzu. Z drugiej stronie fajnie jest ją widzieć już w pracy, a nie w szpitalnym łóżku. Co prawda będąc w Panamie dowiedziałam się, że nie dość, że już jest z nią lepiej, to w dodatku wróciła do pracy, ale zawsze lepiej jest zobaczyć to na własne oczy. Po chwili jakieś dwie dziewczyny zapukały do tych samych drzwi.

 - Pani D. nie ma. Przed chwilą wyszła - powiedziałam zupełnie zapominając o swojej wadzie wymowy. To znaczy zazwyczaj zapominam o niej przy znajomych, ale teraz miałam do czynienia z zupełnie obcymi osobami.

 - Pewnie poszła na obiad - stwierdziła jedna z nich. Skinęłam głową.

 - A dawno wyszła? - dodała po chwili druga.

 - Dziesięć minut temu... Może trochę krócej.

Dziewczyny usiadły na krzesłach obok. Po dłuższej chwili pani D. wróciła do siebie.

 - Idź, byłaś przecież pierwsza... - usłyszałam od jednej z dziewczyn.

 - Nie, możecie wy iść, ja muszę jeszcze sprawdzić jedną rzecz - odpowiedziałam wyciągając laptopa z plecaka. Jeszcze raz przejrzałam pismo, które miałam wydrukować i oddać. Nie chciałam jednak znowu gonić z urzędowymi papierami, więc wymyśliłam to sobie tak, że najpierw oddam teczkę z nimi, a potem czmychnę na miasto wydrukować moje sprawy i znowu wrócę. Wszak do 15:00 miałam jeszcze trochę czasu, a podejrzewam, że nawet by mnie pani D. przyjęła pomiędzy końcem dyżuru, a swoim wyjściem do domu. W końcu dziewczyny wyszły z pokoju, a ja nieśmiało zastukałam do drzwi. Krótkie "Proszę" oznajmiło mi, że mogę wejść, co też zrobiłam, zarzucając wcześniej plecak na plecy.

 - Ooo... proszę. Nasz podróżnik - przywitał mnie miły głos. - Wychorowała się już pani?

 - Tak, chyba tak. - odpowiedziałam jej. - Pani S. i pani K. prosiły, abym to pani przekazała - dodałam podając jej teczkę.

 - A poza tym wszystko w porządku? - głos pani D. przeplatał się z szelestem kartek. - Bo jakoś nie słyszę tego pani entuzjazmu w głosie...

 - Wie pani co... zaraz przyjdę - powiedziałam szybko opuszczając jej gabinet. Niby mogłam wydrukować swoje rzeczy u niej, nie miałam jednak śmiałości poprosić ją o to. Poza tym w drodze do punktu ksero(najbliższy miałam dopiero na Brackiej) mogłam na spokojnie przeanalizować kilka rzeczy. W drodze powrotnej zresztą też. No może prawie, bo na wysokości Urzędu Skarbowego na Grodzkiej wywinęłam orła, kolejnego w ostatnim czasie. Szybko się pozbierałam i ruszyłam dalej truchtem przed siebie. Na szczęście byłam już niedaleko. Obolałą ręką otworzyłam majestatyczne drzwi prowadzące do budynku, a następnie weszłam po "ciężkich" schodach na parter. Zapukałam w odpowiednie drzwi i... cisza. Poczułam lekki niepokój, kiedy nagle z innych drzwi wyszła pani D. 

 - Tylko niech mi pani nie mówi, że poszła pani to drukować na miasto... - powiedziała przekręcając zamek w drzwiach.

 - Nie chciałam pani zawracać głowy...

 - Przecież bym to pani spokojnie wydrukowała. Mam nadzieję, że idąc przez miasto miała pani kurtkę zapiętą. Tak jakby zimno się trochę zrobiło.

 - Nie no, kurtkę miałam zapiętą - powiedziałam siadając na krześle. - Ma pani jakiś długopis?

 - Jasne - powiedziała podając mi go. - O, napisała pani wszystko na komputerze...

 - Będzie lepiej czytelne. Tylko niech mi pani teraz czasem nie mówi, że takiej wersji nie przyjmujecie... - dodałam z niepokojem oddając jej pisanie oraz kartki papieru.

 - Spokojnie, wszystko będzie dobrze. A na drugi raz drukuje pani takie rzeczy u mnie.

 - Ale ja nie chcę pani tym denerwować ani obarczać.

 - Nie jest mnie tak łatwo zdenerwować. No chyba, że się chce mi wmówić, że kwiatki rosną zimą.

 - Wie pani o czym mówię...

 - Wiem, wiem. Dziękuję ci za tamtą sytuację. Słyszałam od innych. I za to, że odwiedzałaś moich synów w pogotowiu opiekuńczym. I że pomogłaś D. w ogarnięciu tego całego bałaganu...

 - Niech pani tego więcej nie robi... - wyrwało mi się po chwili ciszy.

 - Postaram się. A w rękę co się pani stało? - zapytała zauważając moje obtarcie.

 - Ech, nic takiego - machnęłam całą lewą ręką - Nie pierwszy raz i nie ostatni - dodałam wstając z krzesła i kierując się do wyjścia. - Do widzenia. I miłego weekendu życzę. Niech sobie pani trochę odpocznie.

 - To samo powinno się dotyczyć też pani. Bezpiecznego powrotu do domu.

 - Dziękuję...

Kiedyś gdzieś usłyszałam o teorii wzajemnie ze sobą połączonych naczyń. Chodziło w niej o porównanie ludzkich relacji do wody w takich naczyniach. Jak pamiętamy z lekcji chemii, wlana do połączonych ze sobą kolb ciecz dąży do tego, aby w każdej z nich uzyskać zwierciadło wody na takich samych wysokościach(nie wiem czy to dobrze wytłumaczyłam, ale wiecie zapewne o co mi  chodzi). Podobnie jest z naszymi relacjami z obojętnymi dla nas osobami(w myśl zasady, że te które są szczególnie dla nas ważne, są dodatnie, a ci, z którymi łączą nas negatywne stosunki - ujemne). Zazwyczaj dążymy do tego poprzez wyrównywanie negatywnych odczuć do osiągnięcia pewnego dodatniego poziomu. Najczęściej do neutralnych dla nas osób mamy identyczny stosunek, który dąży do osiągnięcia tego samego stanu we wszystkich naczyniach. Co więcej, do naczynie z daną osobą mamy połączone z naczyniami z innymi osobami. Niejednokrotnie nasze stosunki z nimi wpływają na stosunek z tą jedną konkretną. To tak, jakby po dodaniu czy też odjęciu kropli do jednej probówki cały system dążył do wyrównania poziomu cieczy w reszcie naczyń. Ciecz w moim naczyniu z napisem "pani D." podnosi się. Nie wiem jak długo to potrwa, nie wiem co będzie za kilka dni, tygodni, miesięcy. Wiem jedno - pani D. jest kolejnym epizodem w moim życiu. Chcę, aby utrwalił on się w nim tak pięknie, jak moja matematyczka.

Skończyłam czytać "Amandine" Marleny de Blasi. Dała mi ona dużo wytchnienia, a za razem dużo przemyśleń, zwłaszcza odnośnie zakończenia. Po "Gnoju" chyba potrzebowałam czegoś lżejszego. I znalazłam. Dwa dni mi wystarczyły, abym przebrnęła przez całą fabułę, która mnie zaczarowała.

A młoda przerażona, ponieważ jutro zaczyna drugi semestr swojej przygody ze studiowaniem. Pierwszy poszedł jej jak z płatka, a teraz ma małego stracha, bo to i matematyka się pojawia, i rachunkowość finansowa. No ale jak ja dałam radę, to ona też da...