1082. Opryszczka

Witajcie moi Kochani!

Na początku chciałabym Wam podziękować za wszystkie komentarze pod postem o ślubie S. i O. Chwilami czułam się jak bohater. A przecież nic takiego nie zrobiłam. No, może spowodowałam radość na twarzach nowożeńców. To wszystko. Do bohatera jeszcze mi daleko.

Chciałabym Was też zapytać o Wasze zdrowie. Bo ja chyba zaczęłam odczuwać skutki moich poczynań z ostatniego przedłużonego weekendu. Ale i tak nie żałuję niczego, co w jego trakcie zrobiłam: ani pojechania na ślub, ani niedzielnego koncertu, ani udziału w Orszaku Trzech Króli.

Już wczoraj czułam, że coś jest nie w porządku - za każdym razem, kiedy dotykałam górnej wargi odczuwałam pieczenie. W lusterku jednak nie wyglądało to tak źle. Ot, opuchnięta warga, co przypisywałam hektolitrom kataru, jaki ostatnio wylał się z mojego nosa. Dopiero kiedy dzisiaj rano się obudziłam i podeszłam do lusterka, przestraszyłam się nie na żarty. Warga wyglądała okropnie. Opryszczka? Tak, dopadła mnie opryszczka. Drugi raz w życiu. 

Na szczęście można sobie z tym poradzić, np. poprzez stosowanie lekarstw zmniejszających stężenie wirusa w organizmie(nie antybiotyków). W aptece można je dostać bez recepty. Dzięki temu niemal od razu zaopatrzyłam się w jeden z nich. Co prawda opryszczka trwa tylko ok. dziesięciu dni, jednak po co się męczyć, skoro można sobie ulżyć w bólu i pieczeniu. Ogólnie terapia trwa pięć dni - każdego dnia zażywa się 5 tabletek co cztery godziny z przerwą na spanie. W praktyce pierwszą tabletkę mam zamiar zażywać ok. 6, ostatnią ok. 22.00. Mam nadzieję, że zadziała. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że dzisiaj chciałam się wcześniej położyć spać. Wcześniej, czyli przed 22:00. Ale się nie da.

Pocieszające w tym wszystkim jest to, że mimo wszystko nie straszę ludzi. Nawet niektórzy z daleka odmachiwali mi ręką. Co prawda nie załatwiłam tego, co miałam w planie załatwić, ale myślę, że jak przesunę to o kolejny tydzień, to świat się od tego nie zawali. Zresztą, nie moja wina, że o niektórych sprawach informuje się nas w ostatniej chwili. I kombinuj człowieku, załatwiaj wszystko sam... A czas pędzi nieubłaganie. Czasami mam ochotę go zatrzymać, poprosić, aby chociaż trochę zwolnił. Niestety, nie chce mnie posłuchać.

P.S. Wysłałam wreszcie świąteczne kartki z życzeniami. Mam nadzieję, że dojdą chociaż do kilku z Was...