1097. Kompromis

Życie jest cholernie trudnym zadaniem. Zwłaszcza przebywanie w jakiejś społeczności ludzkiej. Każdy z nas jest inny, każdy ma inne cechy charakteru i poglądy. Gdyby każdy z nas chciał nieustannie stawiać na swoim, do niczego byśmy nie doszli. Dlatego tak ważne dla relacji międzyludzkich jest pójście na pewne kompromisy, czy też ustępstwa.

Mój stosunek do "świąt" typu Walentynki jest w środowisku powszechnie znany - nie potępiam nikogo, kto je świętuje, sama jednak mam neutralny do nich stosunek. Niech będą, skoro mają być, ja się jednak w nie nie bawię. Zresztą codziennie staram się świętować miłość względem drugiego człowieka. Oczywiście to nie jest tak, że rzucam się każdemu napotkanemu przechodniowi na szyję, ale chociażby poprzez życzliwy stosunek względem innych i uśmiech na twarzy. A uwierzcie mi, jest to trudne kiedy druga osoba zalezie za skórę... Zresztą chyba każdy z nas był w takiej sytuacji.

Dzisiaj jednak musiałam trochę zmienić "reguły życiowe". Podczas zajęć w ŚDSie były warsztaty walentynkowe prowadzone przez panią z pobliskiej biblioteki. To było w sumie do przewidzenia. Więc specjalnie mnie to nie zdziwiło. W normalnych okolicznościach stałabym z boku i obserwowała pracę innych. Dzisiaj było jednak jedno "ale" - niewidomy uczestnik ŚDSu, który koniecznie chciał zrobić laurkę dla swojej... mamy. Nie wiem dlaczego, ale ruszyło mnie to. W dodatku jedna z terapeutek poprosiła mnie, abym usiadła obok A.(którego znam jeszcze z czasów przedszkolnych) i mu pomogła. Jasne, mogłam odmówić powołując się na swój światopogląd, ale czy o to chodzi?

Usiadłam więc obok A. i słuchając jego wskazówek, wykonywałam laurkę. Nota bene przypomniało mi się, jak jakieś 25 lat temu odrabiałam za niego zadania z katechezy. To jeszcze były czasy wspomnianego przedszkola, więc chyba powinno być mi to wybaczone. A. też zaczęło coś świtać, że skądś mnie zna, i tak od słowa do słowa wyjaśniłam mu skąd mnie może kojarzyć.

Wracając jednak do laurki, to wyszła nam obwódka serduszka z przyklejonych cekinów, a środek wykleiliśmy czerwoną bibułą. Początkowo miałam pomysł, że zrobię A. obwódkę serca z kleju, a on ponakleja na to cekiny - to jednak okazało się dla niego za trudne. Sama więc zajęłam się wyklejaniem, on tylko darł mi bibułę na mniejsze części. Na koniec zaś za pomocą jego dłoni wszystko docisnęłam. Nie mogłam przecież wszystko za niego zrobić, bo nie o to w tym chodziło. A. też musiał mieć w tym wszystkim jakiś wkład, chociażby mały. Wszak to była jego laurka, prawda?

Ja tylko żałuję, że nie wzięłam ze sobą aparatu fotograficznego i nie utrwaliłam naszego dzieła. Jest takie trochę pogardliwe powiedzenie, że prowadził ślepy kulawego. Bardzo go nie lubię, jednak podczas zajęć pomyślałam sobie, że doskonale obrazuje zaistniałą sytuację. Jednak efekt naszej współpracy był zupełnie inny niż finał powiedzenia(mam nadzieję, że każdy z Was wie, o co w nim chodzi). Ciekawa jestem, czy mamie A. spodobała się nasza praca. Muszę go jutro o to podpytać.

Na razie próbuję jednak odtajać od godziny, bo akurat śnieg sobie przypomniał o naszym rejonie, kiedy byłam na treningu. I chyba postanowił nadrobić dotychczasowe zaległości w swojej dziedzinie, bo sypał się jak dziki. Skutkiem tego powstał niezły paraliż na drogach, w tym opóźnienie komunikacji miejskiej. Czekałam więc sobie na autobus i z każdą chwilą czułam, że zamieniam się w bałwanka. Na szczęście ten wreszcie przyjechał, w 10 minut dowiózł mnie na odpowiedni przystanek, potem w miarę szybko dotarłam do domu. Jednak i tak dzwonię zębami z zimna...