1102. Bo w życiu najlepiej być sobą

Długi korytarz zdawał się ciągnąć w nieskończoność, chociaż założę się, że od sali na jego końcu do monumentalnych schodów nie mierzył nawet 50 metrów. Dyskretnie obejrzałam się za siebie - Smoczyca z każdym krokiem niebezpiecznie zbliżała się do mnie. "Oho" - pomyślałam sobie w duchu - "zaraz będzie afera o to, że się spóźniłam". Wkrótce była już na mojej wysokości. Niemal równocześnie odwróciłyśmy głowę w swoim kierunku. Zamiast spodziewanego ochrzanu usłyszałam potok miłych słów na swój temat. No wiecie, takich od których rośnie serce. Bo przyjemnie jest widzieć, że ktoś cieszy się z naszych sukcesów, czy też decyzji. Dlatego zawsze staram się cieszyć z tego, co osiągną moi podopieczni. Nigdy natomiast bym się nie spodziewała, że to "wróci" do mnie.

 - Coś ty jej zrobiła? - zapytała idąca za nami K. - Jak ci się udało ujarzmić taką żmiję jak ona?

W sumie sama nie wiem jak. Może po prostu nie szłam do niej jak do wroga, czy też na pole bitwy, której finał z góry można przewidzieć? Może doceniła moje starania i pracę nad samą sobą? Może zauważyła, że staram się(jak zwykle zresztą) udzielać tak często, jak to tylko możliwe... Mozaika z takich "może" szalała w mojej głowie niczym kalejdoskop, a ja nie potrafiłam znaleźć odpowiedniej odpowiedzi. Może po prostu podziałało to, że jestem sobą i do wszystkiego podchodzę z pogodnym usposobieniem?

***

Kilka godzin później. Stołówka, w której unosi się aromatyczny zapach. Siedzimy z Godzillą przy stole i szukamy na internecie kościoła, do którego mogłybyśmy jutro iść w ramach Środy Popielcowej. Przy okazji wygłupiamy się, jak to po dłuższej przerwie. Nagle podchodzi do naszego stolika pani Dyrektor i pyta, czy może się dosiąść. Nie ma sprawy. Przygląda się mnie przez moment i nagle wypala:

 - Nie wiem jak to się dzieje, ale zawsze kiedy panią widzę, napawa mnie optymizm...

O kurcze, a już myślałam, że odstraszam ludzi...

 - Widzisz, musisz się przenieść do sekretariatu - skwitowała Godzilla klepiąc mnie po ramieniu. - Albo lepiej nie, bo Kapral nie da nam żyć...

Tutaj zdziwione oczy pani Dyrektor.

 - Nie będzie miał kto bronić honoru grupy - wyjaśniła jej koleżanka.

 - No to może wreszcie weźcie się do pracy - skwitowała Dyrektorka. - A pani niech w wolnych chwilach podejdzie do sekretariatu. Pani Poppins wyjaśni pani, co dalej z tym pani podaniem zrobić.

W sumie pani Poppins ma mnie chyba chwilowo dosyć, bo wysłała mi skan decyzji na maila. Jednak nie za bardzo zrozumiałam wyjaśnienie, więc chyba i tak do niej jutro wbiję. Najwyżej mój widok będzie ją napawał pesymizmem...

 - Widzisz - szepnęła Godzilla, kiedy pani Dyrektor sobie poszła. - Lubi cię. Coś ty w tym sekretariacie porobiła?

Bo ja wiem... Może po prostu nie narobiłam bagna w ich papierach.

***

Późne popołudnie. Siedzę w Ośrodku wraz z N. i słucham jak czyta opowiadanie o "Skarbie", czyli wynalezieniu druku. Nota bene, to jest to pamiętne opowiadanie, z którego wiem, czym jest zecer. Dochodzimy do połowy i nagle słyszę.

 - Boże, a gdyby ten zakrystian Kasper przyszedł chociaż chwilę wcześniej lub później to wszystko potoczyło by się inaczej, nie odkryto by druku, a ja nie musiałabym ani chodzić do szkoły, ani czytać opowiadań.

 - A wiesz, kiedy odkryto druk?

 - Wtedy, kiedy wynaleziono komputer i drukarkę? - pada odpowiedź z błyskiem w oku.

W sumie logiczne, prawda? Aż się bałam dochodzić do zadań z matematyki...

Plus sytuacyjny jest taki, że dzieciaki mnie polubiły, w dodatku w miarę mnie rozumieją, więc nie jest źle... I znowu sprawdza się stwierdzenie, że w życiu najlepiej być sobą, czyli kimś autentycznym. Inaczej dzieciaki, zwłaszcza z upośledzeniem umysłowym nam nie zaufają...