1213. Urodziny czy nie - działać trzeba

Na początku dziękuję wszystkim za przemiłe życzenia urodzinowe. Nie spodziewałam się tylu oznak sympatii, zarówno tutaj na blogu, jak i na facebooku. Przyjęłam wszystkie z prawdziwą radością. I pozwólcie, że powtórzę za panią Mery Poppins - "Daj Boże, żeby się spełniły". W zamian możecie się "poczęstować" ciastem. Muszę zdradzić, że "krówka", chociaż pieczona po raz pierwszy, wyszła niesamowicie pyszna.

W sobotę jedna z moich koleżanek, o której już tutaj pisałam zapytała mnie, czy robiłam w domu imprezę. Oczywiście, o niczym innym nie marzyłam, niż o "hucznym świętowaniu". Ech, chyba już z tego wyrosłam, bo jakoś nie czułam potrzeby świętowania w większym gronie. Dzień moich 30 urodzin spędziłam w nieco inny sposób.
W czerwcu miała się odbyć druga edycja Górskiego Biegu Frasstiego. Rok temu miałam przyjemność pomagać przy organizacji pierwszej. Atmosfera tak bardzo mi się podobała, że nie wyobrażałam sobie, aby w tym roku mogło być inaczej. Nie przewidziałam(zresztą nikt tego nie mógł przewidzieć) jednak, że w trzecim miesiącu 2020 roku pojawi się patogen, który zrewolucjonizuje cały praktycznie świat. Jak nietrudno się domyślić, bieg został odwołany, a raczej przeniesiony na bliżej nieokreślony czas.
Gdzieś w lipcu padło, że jeżeli nie będzie drastycznych ograniczeń związanych z epidemią, to odbędzie się on 26 września. Teraz pozostało mi pilnowanie oficjalnej rekrutacji wolontariuszy. Tej nie było, ale zgłosił się do mnie pomysłodawca biegu z zapytaniem, czy czasem nie chciałabym ich wspomóc moją osobą. Wiadomo, dwa razy nie musieli mnie pytać. I jeszcze załatwili mi transport tam i z powrotem z redakcją "Gościa Niedzielnego", który był głównym patronem biegu. Zawsze to lepiej, niż tłuc się pociągiem i autobusem.
Samochód "GN" odjeżdżał spod redakcji o 6:20, więc raczej sobie nie pospałam. Za to Katowice przywitały mnie uroczym świtem. Podróż trwała niewiele ponad godzinę i skończyła się na dobrze znanej mi z zeszłego roku polance nad jeziorem. Wtedy ulokowane na niej było całe zaplecze biegu, wraz ze startem i metą, teraz biuro zawodów i start znajdowały się przy lokalnej szkole, a na polance ustanowiono metę biegu. Wszystko ze względów bezpieczeństwa.

Wystarczył moment i wszystko zostało przewrócone

Poranek był deszczowy, a po 9:00 zarówno deszcz, jak i wiatr, przybrały na sile. W efekcie meta wraz z barierkami zostały poprzewracane, a dwa "balony" "Tauronu" dosłownie porwane w strzępy. Organizatorzy się śmiali, że "Tauron" wliczy to sobie w koszta, a pewnie i nawet nie zauważy takiej straty. Jedynie dla nas, osób zaangażowanych w organizację biegu, był to problem, bo trzeba było na nowo wszystko poustawiać, tym bardziej, że lada chwila mogli się pojawić na horyzoncie pierwsi półmaratończycy(przypominam - maraton ma 42 kilometry, a zatem 21 kilometrów to półmaraton).

A ci pojawili się nieprzewidywalnie szybko. Najszybszemu zawodnikowi pokonanie 21 kilometrów w górach w strugach deszczu zajęło, bagatela, 1:43, drugi zawodnik stawił się na mecie ok. 40 sekund za nim. A potem stopniowo powiększało się grono tych, którzy szczęśliwie ukończyli bieg - czyli wszystkich zawodników i zawodniczek. Akurat stałam w strefie medalowej, więc miałam ręce pełne roboty, i to dosłownie. Tym bardziej, że było nas do tej funkcji przydzielonych tylko dwie osoby.

źródło zdjęć

Ostatni zawodnik przybiegł na metę przed godziną 14:00. W międzyczasie pogoda uległa wypogodzeniu i można było zdjąć przemoczone kurtki. A po ostatnim zawodniku pójść coś zjeść. Co prawda był to tylko makaron z sosem warzywnym(zabrakło już mięsnego), ale zawsze coś. Potem zostało już tylko nagrodzenie najlepszych biegaczy i można było zacząć zbierać banery z barierek. A towarzyszyły nam takie oto widoki:

Do domu wróciłam po 18:00. Szybka kolacja, życzenia od rodzinki i trzeba było położyć się spać - w sumie niedziela zapowiadała mi się równie pracowicie, z tym, że już teren dużo bliższy mojemu miejscu zamieszkania. A, jeszcze przed spaniem nacieszyłam się prezentami, z okazji tej rocznicy.

30 róż od rodzinki

słonik na łańcuszku też od rodzinki

Co prawda przypadkowe prezenty, ale i tak cieszą - zakładka z herbatami od Czarnej Damy oraz książka od Stokrotki

Przecudna i jedyna w swoim rodzaju kartka od mistrzyni w tej dziedzinie - Małgosi(ten kociak jest przeuroczy!)

O wolontariacie na "Copa espanola" dowiedziałam się przez przypadek w czasie próby mojego dotarcia na zawody do Słubic. Traf chciał, że wzięłam ze sobą mojego laptopa i trafiłam na nabór wolontariuszy. Impreza trwała co prawda cały weekend, ale że wcześniej zgłosiłam się na Bieg Frassatiego, to zarejestrowałam się tylko na niedzielę. Długo nie dostawałam informacji zwrotnej, więc myślałam, że tym razem się nie udało. Mówi się trudno, idzie się dalej z życiem. Jednak w zeszłym tygodniu dostałam meila, że jednak zostałam przydzielona do biura zawodów. Następny dotyczył spraw organizacyjnych oraz zawierał umowę wolontariacką.
Jeszcze w sobotę wieczorem oraz w niedzielę przed wyjściem sprawdzałam rozkład jazdy autobusów na niedzielę(zbiórka pod Stadionem Śląskim zaplanowana była na godzinę 8:00 rano). Jakież było moje zdziwienie kiedy okazało się, że upatrzona przeze mnie linia jednak nie jedzie o tej godzinie co powinna. W sumie trafiłam w "dziurę", podczas której przez pół godziny dosłownie nic nie jechało w stronę Katowic. Trochę zirytowana poszłam na pociąg, ten na szczęście był zgodnie z planem. Po ok. 25 minutach byłam w stolicy mojego województwa, gdzie przesiadłam się na tramwaj do Chorzowa. Co prawda ciut się spóźniłam na zbiórkę, ale w granicach rozsądku.
Praca w biurze zawodów polegała głównie na odbieraniu papierków z danymi młodych zawodników(z roczników wynikało, że do 10 lat) od trenerów, wydawaniu im bonów na posiłki i informowaniu o tym, kiedy mają swój mecz. Jedynym problemem byli rodzice, ale tak jest zawsze. 
Dyżur w biurze zawodów trwał do 10:00, następnie większość z pełniących go osób poszła pomagać przy tzw. ścieżce zdrowia. Mnie trafiła się inna fucha - rozdzielanie i układanie medali. Jako że to był turniej dla maluchów, to każdy z nich w nagrodę dostawał medal. W niedzielę było 25 drużyn, średnio po 11 zawodników w każdej, więc medali też było sporo do wydania(ok. 275). Posegregowałam je sobie i poukładałam pakietami pod ścianą. A potem porobiłam jeszcze kilka worków z pakietami. Na początku myślałam, że są to nagrody dla najlepszych piłkarzy, dopiero na koniec się okazało, że są to upominki od organizatora dla nas, wolontariuszy. 
W międzyczasie poszłam też popatrzeć na rozgrywki toczone na boiskach przy S. Ś. Niestety, dopiero w Centrum Wolontariatu się spostrzegłam, że nie wzięłam aparatu fotograficznego(w dalszym ciągu się ładował), to i ze zdjęć wyszły nici.
Rozgrywki zakończyły się przed 17:00. Nastąpiła chwila dekoracji. Trochę żeśmy się w tym pogubili, na szczęście bilans końcowy wyszedł na plus. Szczęśliwe dzieci opuściły teren Stadionu, a my wróciliśmy do naszego Centrum Wolontariatu oraz wręczyli, ku mojemu zaskoczeniu, worki, które wcześniej sama pakowałam. Nawet ciekawą miały zawartość - piłka pójdzie do Oratorium, ale resztę sobie zostawiam. Oczywiście zaprosili nas do współpracy także w przyszłym roku, jak będzie taka możliwość, to na przełomie maja i czerwca. Jeżeli tylko nie pokryje mi się to z moimi startami(zresztą podobnie jak przyszłoroczna edycja Górskiego Biegu Frassatiego), to czemu nie? Zwłaszcza, że to jest fantastyczna przygoda. 

Pakiet dla wolontariuszy(koszulka, bidon, to niebieskie to ręcznik - swoją drogą to od dawna o takim marzyłam, 2 worki
sportowe, piłka)

Do domu wróciłam przed 19:00. Szybko rzuciłam okiem na fb, czy zaplanowane na wieczór spotkanie organizacyjne Oratorium dojdzie do skutku(okazało się, że nie) i mogłam rozkoszować się zasłużonym odpoczynkiem przy książce i kubku ciepłej herbaty.

To był bardzo zimny(zarówno w sobotę, jak i w niedzielę wiał porywisty wiatr), a zarazem intensywny weekend. I w sumie cieszę się, że spędziłam te dni na swój sposób. Pamiętam jak 5 lat temu 26 września miałam poprowadzić scholową wycieczkę do Wadowic. Na początku września jedna z mam powiedziała mi, że to niemożliwe, bo jej mąż ma w tygodniu urodziny, ale robią je w sobotę... Zrobiło mi się przykro - ja swoje specjalnie przełożyłam na niedzielę, żebym mogła wywiązać się z zobowiązania. Dzisiaj wiem, że mogłam zrobić tą wycieczkę bez niej, nic by się przecież nie stało. Ale wtedy, wtedy inaczej myślałam. No cóż, człowiek uczy się na błędach.

Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie