1223. Papież prawdy i prawości

Dzisiejszy różaniec w miejscu, gdzie 21 lat temu papież spotkał się z 
mieszkańcami Zagłębia Dąbrowskiego

...Opatrzność Boska Karola,
znów do Watykanu zawiodła.
Tłum wielki czeka z radością,
na Placu świętego Piotra. 
Już dym się unosi z komina,
i z dźwiękiem dzwonów się splata.
A dzień szesnastego października,
zapisze się w historii świata.
Na balkon wychodzi kardynał,
o nowym papieżu wie wszystko.
Karol tak właśnie ma on na imię,
Wojtyła - jego nazwisko.
Zdziwił się oto tłum wielki,
po plecach przeszedł dreszcz zimny.
- Czyżby on przybył z Azji?
- Z Afryki? - szepnął ktoś inny.
Nim Karol na balkon wyszedł,
chwila musiała upłynąć.
Jan Paweł II zwał się od teraz,
i z imienia tego już będzie słynąć.
Zachwycił się tłum zebrany,
zachwycił się cały świat.
- Z dalekiego kraju jam powołany-
mówił po włosku - niczym brat.
Nad Wisłę nadbiegła wieść wielka
ziściły się słowa wieszcze.
Słowianin, Polak - Papieżem!
spełniło się wszystko nareszcie...

Zgodnie z wyrażoną przez Was wolą, bo głosów sprzeciwu się nie doczekałam, postanowiłam się dzisiaj podzielić fragmentem mojej "książki" - "Opowiem Ci o pewnym Karolu" opowiadającym o wyborze Karola Wojtyły na papieża. Ot tak, z okazji rocznicy o której wiedzą zarówno wierzący, jak i niewierzący. Przyznam szczerze, że tą książkę pisało mi się dużo gorzej, niż zaprezentowaną wcześniej pozycją "Opowiem Ci o Aniołach Stróżach". Ale nie jest łatwo streścić tak bogatą biografię, jaką miał Karol Wojtyła i w dodatku w rymujący się(przynajmniej w teorii) sposób.
Chociaż dzisiaj różne słyszy się opinie o Janie Pawle II, o tym, że tuszował afery pedofilskie w Kościele, czy też o tym, że wręcz powinien być za nie dekanonizowany(och, gdybyśmy mogli tak łatwo dostrzegać belki w naszych oczach, to bez problemu wybudowalibyśmy z nich drabinę sięgającą Nieba), to nie da się ukryć, że był to pontyfikat pełen budowania różnych mostów pomiędzy ludźmi. Nie mnie osądzać, czy pogłoski o "grzechach" papieża Polaka są prawdziwe, czy też nie. Od tego jest Bóg. Mogę jedynie opierać swoje życie na jego nauczaniu, co staram się robić. Jest to niesamowicie trudne, zwłaszcza kiedy cały dzisiejszy świat każe nam być zwróconym bardziej na siebie niż na innych, przez co nie raz zapominamy o bliźnich. Żyjemy też po swojemu, tak jak nam wygodniej. 
Życie papieża nie było usłane różami. Przeżycia ukształtowały nie tylko jego osobowość, ale i program nauczania. Podoba mi się, że w wielu kwestiach pozostawał nieugięty, chociaż zapewne wielu ludzi naciskało na niego o zmianę pewnych decyzji. 
Wiem, że w wielu parafiach są jego relikwie, w mojej od miesiąca też, w niektórych miastach wzniesiono pomniki na jego cześć, nadawane są ulice jego imienia. Ale tak się zastanawiam, czy dużo piękniejszymi pomnikami nie byłoby wcielenie niektórych jego nauk w życie. Bo Jan Paweł II to nie tylko staruszek opowiadający o kremówkach(a wielu tak go właśnie postrzega), Jan Paweł II to przede wszystkim wiele, wiele pozostawionych tekstów wskazujących na aspekty moralne naszego życia. Ja wiem, że te teksty nie są łatwe(na Uniwersytecie Papieskim w Krakowie akurat omawialiśmy wiele z nich), ale może warto zacząć od homilii wygłoszonych podczas pielgrzymek do Polski? Przyjrzyjmy się też jego czynom. Czynom, z których, jak to powiedział ksiądz arcybiskup Marek Jędraszewski w homilii wygłoszonej podczas inauguracji roku akademickiego Uniwersytetu Jana Pawła II, "biła prawdziwość i prawość, a te znamiona są innymi imionami świętości". Głosił prawdę na wszystkich kontynentach i nie paraliżowała go obawa, że coś mu się za to może stać. Przenikała go bojaźń Boża, co objawiało się w jego niesamowitej pokorze. Uwierzył w słowo prawdy, zawarte w Ewangelii. Całą swoją nadzieję złożył w Synu Bożym, za przyczyną matki Jego, Maryi. 

Czy głoszenie prawdy w dzisiejszych czasach jest trudne? Jeszcze jak! Zważając na ciągłe fake newsy, które bombardują nas ze wszystkich stron. A tymczasem, jak zostało wspomniane w homilii, powinno się "głosić świadectwo aż do bólu rzetelne, o Bogu i o człowieku. I dawać świadectwo prawdzie tak jednoznaczne, jak do tego nas wzywa Chrystus w Kazaniu na Górze: Niech wasza mowa będzie tak, tak, nie, nie. A co nadto jest od Złego pochodzi(Mt 5, 37)". Dlatego wolę nie osądzać nikogo na podstawie tego, czego nie zrobił chociaż mógł(przecież to takie wygodne, prawda?), a raczej skoncentrować się na działaniach. I nie tylko w stosunku do papieża. Oczywiście, każdy z Was może mieć inne zdanie na ten temat, nie bronię. Ale wtedy nie obwiniajcie wszystkich katolików np. za pedofilię w kościele. To trochę tak, jakby obwiniać wszystkich Niemców za to, że Hitler wywołał II wojnę światową.

Trzymajcie się ciepło