1262. Kartka dla Adriana

Ech, jeszcze niedawno zachwycałam się przepiękną zimą i śniegiem, jaki obsypał nasze miasto, a tutaj już w niedzielę, idąc na Mszę świętą, zauważyłam pierwsze oznaki zbliżającej się wiosny. Gałązki krzewów rosnących na skwerach dookoła osiedla, na którym mieszkam już puściły pierwsze, nieśmiałe pączki.

Gdyby zima w ostatnich latach nie była deficytowym zjawiskiem, pewnie tak bardzo nie byłoby mi żal tego uroczego śnieżnego puchu. Z sentymentem wracam do czasów mojego dzieciństwa, kiedy na zajęciach z w-fu śmigaliśmy na sankach po górce w parku miejskim, albo stawialiśmy pierwsze kroki na nartach biegowych i skibobach*. A ile razy zbaczało się w drodze ze szkoły do domu i szusowało nawet na podeszwach traperów do późnych godzin, zbierając potem za to burę od rodziców... Albo wracało w największym śniegu delektując się jego delikatnym skrzypieniem? Albo z radością rzucało w śnieg, robiąc słynne "aniołki" oraz "orzełki"? Czy takie czasy nadejdą dla współczesnych dzieci i będą beztrosko korzystać z uroków zimy bez konieczności wyjeżdżania w wyższe partie gór?

Na początku lutego urodziny obchodził jeden z moich kolegów z gimnazjum - Adrian. Przez przypadek po latach spotkaliśmy się ponownie, podczas moich zeszłorocznych praktyk w Środowiskowym Domu Samopomocy, w którym miałam praktyki. Oczywiście odnowiliśmy naszą znajomość, również poprzez wymienienie się numerami telefonów. Z jednej strony nie powinno się tego robić, ale z drugiej i tak byłam tam tymczasowa, a poza tym to dawny kolega ze szkoły(a jakby się tak bardzo uprzeć, to jeszcze z przedszkola).

Gdzieś w połowie stycznia Adrian zadzwonił do mnie z pytaniem, czy nie przyszłabym do niego na urodziny. Niestety, wiedziałam że w tym roku nie jest to za bardzo wykonalne. Postanowiłam jednak zrobić mu niespodziankę i zrobić kartkę urodzinową. Wyzwanie było niełatwe, ponieważ Adrian jest osobą niewidomą. Dlatego wykonałam dla niego coś w rodzaju, hmm, kamizelki? Jakoś tak uznałam, że na kartkę w takiej formie Adrian będzie sobie mógł też coś "zobaczyć" swoimi palcami. Toteż nakleiłam na nią wstążki(coś na wzór takich wstążek, jakie czasami zawiązuje się pod kołnierzem), otwierane kieszonki, guziki z cekinów oraz kryształków. W środku oczywiście napisałam życzenia, w dodatku rymowane, żeby było ciekawiej i zabawniej. Zewnętrzny efekt prezentuje się mniej więcej tak (wnętrze zostawiłam dla siebie 😀):

Może nie jest to jakaś rewelacja. Zresztą gdzie ja się uciekam z moimi mizernymi zdolnościami do cudeniek, które prezentują dziewczyny na swoich blogach. Na pewno daleko mi do nich. Kartkę robiłam dwa dni, ale czasami ręka za bardzo mi się męczyła, a przez to pojawiało się niekontrolowane drżenie. Dlatego wszystko musiałam rozłożyć w czasie.
Kartkę Adrianowi dostarczyła nasza wspólna znajoma, która też została zaproszona na "imprezę"(spokojnie, to nie były żadne koronaparty, bo przyszły na nie zaledwie 3 osoby). Czy się mu podobała? Mam taką nadzieję.

Trzymajcie się ciepło!

* Skiboby są sportem zimowym, w którym zawodnik siedząc porusza się na pojeździe będącym połączeniem nart i roweru. Dodatkowo mają dwa małe narty, które w wersji dla niepełnosprawnych trzymają w dłoniach w celu stabilizacji podczas jazdy. Zawody skibobowe rozgrywane są w slalomie, gigancie oraz supergigancie.