1520. Intensywne 2 tygodnie życia

Katowicki Spodek w oczekiwaniu na sportowców i kibiców

Przez ostatnich 16 dni słynny katowicki Spodek stał się jedną z aren Mistrzostw Świata w Piłce Ręcznej 2023, które organizowaliśmy wspólnie ze Szwecją. Oprócz Katowic rozgrywki odbywały się jeszcze w Krakowie, Płocku, Gdańsku, oraz takich szwedzkich miastach jak Gothenburg, Jonkoping, Kristianstad, Malmo i Sztokholm. Bardzo się cieszę, że przez większość dni mogłam współtworzyć to wydarzenie, działając jako wolontariusz w dziale akredytacji.

Proces rekrutacji zaczął się stosunkowo wcześnie, bo jeszcze na przełomie sierpnia i września. Nie byłoby w tym może nic dziwnego, gdyby nie to, że już wtedy kandydat musiał wstępnie zadeklarować swoją dyspozycyjność. No dobrze, tylko że de facto wtedy jeszcze nie znałam swoich planów zajęć na obydwóch kierunkach studiów, więc dużo nie mogłam powiedzieć. No i nie przewidziałam, że w pierwszej połowie stycznia. Jedyne czego byłam pewna to popołudniówek w pracy. Tak więc ten teges... trochę lipa, jakby powiedziało niejedno dziecko w mojej pracy. Na szczęście w połowie grudnia pojawiła się nowa ankieta, w której jeszcze raz mieliśmy zaznaczyć kiedy możemy być. Tym razem zaznaczyłam moją dyspozycyjność, tym razem z uwzględnieniem i praktyk, i planów zajęć, i dyżurów w pracy. 

Nie pamiętam jakie dokładnie zaznaczyłam obszary preferowanych działań, podejrzewam jednak, że jednym z nich był dział akredytacji, bo właśnie tam trafiłam. I tym sposobem znajdujące się tuż przy lodowisku centrum akredytacji stało się moim kolejnym domem na okres trwania turnieju.

Mój wolontariat podczas Mistrzostw Świata rozpoczął się 8 stycznia od szkolenia stanowiskowego oraz odebranie pakietu wolontariusza, na który składała się imienna akredytacja pozwalająca na wejście na wybrane obszary, dwie czerwone koszulki, czerwona bluza, skarpetki, kubek oraz termos spakowane w firmowy worek. Tego dnia wydrukowaliśmy i zalaminowaliśmy pierwsze akredytacje, a także bliżej się poznaliśmy. Z niektórymi znałam się już od dłuższego czasu (z innych wolontariatów, of course), innych miałam okazję dopiero co poznać.

Od tej pory w Centrum Akredytacji zjawiałam się niemal codziennie, zgodnie z zadeklarowaną dyspozycją, w służbowym ubranku. Najczęściej były to godziny wieczorne, od 17:30. Do moich zadań należała laminacja nowych akredytacji oraz robienie w nich dziurek, na które zakładało się smycze. A więc było to coś, w co mogłam zostać w pełni zaangażowana. W Centrum Akredytacji było "ciekawie", zwłaszcza kiedy sprzęt rodem ze Szwecji odmawiał nam posłuszeństwa. Żeby było ciekawiej, system operacyjny był w języku szwedzkim, którego w zasadzie nikt nie umiał. Drukarka też była szwedzkiej firmy - w Polsce nigdzie nie można było do niej kupić tuszu, w końcu przyleciał on jakimś rejsowym samolotem, a potem dojechał pociągiem. Śmieszne? Może trochę. 

Za jedną ze szklanych ścian był widok na lodowisko. Czasami dla odmiany obserwowaliśmy ślizgających się na nim ludzi. A jakie hity przy tym leciały. "Rasputina" BonyM mam dosyć na następnych 12 miesięcy.

Właściwie nie licząc kilku sytuacji, to w Centrum Akredytacji było całkiem spokojnie. I nie było nie wiadomo ile pracy. Dzięki temu można było chociażby iść na halę Spodka obejrzeć jakiś mecz. Udało mi się zobaczyć fragment meczu Polska - Arabia Saudyjska rozgrywanego w poprzedni poniedziałek. Czułam wzruszenie, kiedy zgromadzeni na hali polscy kibice odśpiewali a'capella "Mazurka Dąbrowskiego".

Sama gra była ciekawa, chociaż nie oceniam, aby była na szczególnie wysokim poziomie. No, nie ukrywajmy - Arabia Saudyjska nie jest specjalnie mocna w tej dyscyplinie sportu. I pewnie tylko dlatego nasi wyszli z grupy. Co prawda powtórzyła się sytuacja z piłkarzami nożnymi w Katarze, no ale chwilowo nasi szczypiorniści byli szczęśliwi, że im się udało.

W przerwie pomiędzy jedną osobą odbierającą akredytację a drugą znalazł się też czas na przejrzenie notatek ze studiów. No cóż, sesja zbliża się nieubłaganie, ja zaś naprawdę chciałabym wszystko zdać za pierwszym razem i po prostu mieć chwilę spokoju i wytchnienia od książek.

Ma ktoś pomysł, co to może być?
Znalazłam to w pakiecie na pożegnanie

Wbrew pozorom te dwa tygodnie i jeden dzień minęły mi stosunkowo szybko. Mam nadzieję, że w jakimś stopniu im pomogłam na tyle, na ile mogłam, a nie tylko przeszkadzałam. W ogóle dobrze było spotkać się ze znajomymi, pogadać, pośmiać się. I kiedy na koniec otrzymałam jeszcze jeden pakiet (m.in. z jeszcze jedną parą skarpetek i bezprzewodową myszką komputerową oraz z takim czymś, co jest na zdjęciu z prawej strony - i to nie jest magnes), tym razem w ramach podziękowania, pomyślałam sobie, że szkoda, że to wszystko już się skończyło. Na szczęście zostały pamiątki, zdjęcia, czyli wszystko to, co tworzy wspomnienia. Kolejny certyfikat dołączył do pozostałych. Czasami było ciężko, zwłaszcza kiedy wracało się do domu grubo po 22:00, a nazajutrz trzeba było wstać na praktykę w sądzie, albo po prostu na studia. W weekendy też za bardzo się człowiek nie wysypiał, bo wtedy zazwyczaj także pomagałam w organizacji. Trochę mam wyrzuty sumienia, że nie było mnie więcej czy też dużej, ale jeszcze nie opanowałam bilokacji.

A teraz ogłaszam chwilowy pozorny odpoczynek. Piszę pozorny, ponieważ sesja za pasem i trzeba przysiąść do materiału. Pojutrze piszemy dosyć ciężkie zaliczenie z deficytów rozwojowych u dzieci, w czwartek mam dwa kolokwia na pedagogice. Jeszcze muszę uzupełnić dzienniczek praktyk z sądu. Nie mówiąc już o licznych pracach zaliczeniowych, które albo się piszą, albo próbują się pisać. 

Ogólnie przepraszam Was moi Drodzy, że tak rzadko się u Was odzywam. Jak tylko się nieco odrobię to postaram się to nadrobić. Pozdrawiam Was serdecznie!

Z głównym trofeum Mistrzostw